επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Ο Δένδιας απαγορεύει αντιφασιστική διαδήλωση:Όλοι στο συλλαλητήριο Σάββατο 30 Νοέμβρη, Προπύλαια 4μμ ενάντια στη φασιστική απειλή και το ρατσισμό


ΚΕΕΡΦΑ-ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

Ο Δένδιας απαγορεύει την αντιφασιστική διαδήλωση κάνοντας πλάτες στους νεοναζί.
Όλοι στο συλλαλητήριο Σάββατο 30 Νοέμβρη, Προπύλαια 4μμ

Αστυνομικοί του ΑΤ Ακροπόλεως επέδωσαν στον συντονιστή της Κίνησης Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή Πέτρο Κωνσταντίνου «Απόφαση του Γενικού Αστυνομικού Διευθυντή Αττικής» Κωνσταντίνου Μιχαιρίνα με την οποία απαγορεύεται η πραγματοποίηση της αντιφασιστικής πορείας από τα Προπύλαια στις 4μμ που είχαν καλέσει ι η ΚΕΕΡΦΑ, η Ένωση Μεταναστών Εργατών, ο Αντιφασιστικός συντονισμός επιτροπών-συλλογικοτήτων-πρωτοβουλιών Αθήνας -Πειραιά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ , φοιτητικοί σύλλογοι και συνδικάτα. Επίσης απαγορεύει την πορεία του Αντιφασιστικού Μετώπου από το Μοναστηράκι στις 4μμ.

Την ίδια ώρα επιτρέπει στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής να αμαυρώσουν τη Πλατεία Συντάγματος με την κάλυψη της ΕΛΑΣ , να πραγματοποιήσουν σύναξη μίσους υπέρ των επικεφαλής των Ταγμάτων εφόδου των νεοναζί που βρίσκονται στη φυλακή για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και άλλων φασιστικών και ρατσιστικών επιθέσεων κατά αριστερών, μεταναστών, συνδικαλιστών, καλλιτεχνών.

Η κυβέρνηση του Σαμαρά και του Δένδια μπροστά στην απομόνωση της από τις ηρωικές απεργίες στα ΑΕΙ, την μάχη των εργαζόμενων της ΕΡΤ, των γιατρών του ΕΣΥ και του ΕΟΠΠΥ επιστρατεύει ξανά την άθλια θεωρία των δύο άκρων βγάζοντας στο Σύνταγμα μπροστά από τη Βουλή τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής χρησιμοποιώντας την εγκληματική αυτή οργάνωση ως πολιορκητικό κριό κατά του αντιφασιστικού και του εργατικού κινήματος. Για να επιβάλει τον άθλιο προϋπολογισμό-νέο Μνημόνιο παίζει το χαρτί του αποπροσανατολισμού, στοχοποιώντας την αριστερά και τους μετανάστες με νέα ρατσιστικά μέτρα και ξαναφέρνοντας στην επιφάνεια τη Χρυσή Αυγή.

Αποτελεί θράσος η απόπειρα να εξισωθεί η αντιφασιστική κινητοποίηση των κινημάτων, των φοιτητικών συλλόγων, των συνδικάτων με τη φασιστική παρασύναξη των λιγοστών θλιβερών οπαδών των έγκλειστων στο Κορυδαλλό κατηγορούμενων για την σύσταση εγκληματικής οργάνωσης επικεφαλής των ταγμάτων εφόδου που έσπειραν το τρόμο στις γειτονιές.

Η κάλυψη της ΝΔ προς τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, το κράτημα των γεφυρών με την ακροδεξιά και ανοιχτά ναζιστική πτέρυγα της δεξιάς πολυκατοικίας είναι απειλή για τις ελευθερίες όλων μας.

Καλούμε τα συνδικάτα, τα κόμματα της αριστεράς να καταδικάσουν την άθλια επίθεση στο αντιφασιστικό κίνημα, την πραγματική ασπίδα υπεράσπισης των ελευθεριών απέναντι στην φασιστική απειλή και να δώσουν δυναμικό παρών στα Προπύλαια στις 4μμ ώστε να αποτρέψουμε το να μπει το δικαίωμα στην πορεία που καταχτήθηκε με αγώνες και θυσίες στην μεταπολίτευση στο γύψο. Είναι ώρα τα συνδικάτα να καλέσουν άμεσα Γενική Απεργία για να διώξουμε την επικίνδυνη κυβέρνηση των νέων Μνημονίων και των συνεργατών των νεοναζί.

Όλοι και όλες στο μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο για να ματαιώσουμε την φασιστοσύναξη των νεοναζί της Χρυσής Αυγής και να καταγγείλουμε τη κάλυψη της δράσης της από την ΕΛΑΣ του Δένδια.

Εξάρχεια σε Κίνηση: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη βία και την καταστολή στα Εξάρχεια (Κυριακή 1/12, ώρα17.00, Θεμιστοοκλέους και Κωλέττη)

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013, νέος 29 ετών δολοφονήθηκε με καλάσνικωφ και μαχαίρι, στις 8 το βράδυ, Θεμιστοκλέους και Κωλέττη, στα Εξάρχεια. 

Τα “Εξάρχεια σε Κίνηση” σας καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον τόπο της δολοφονίας,  την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013, στις 5 μ.μ. 

Με εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις, συζητήσεις και πορείες, εδώ και χρόνια, καταγγέλλουμε τα φαινόμενα βίας στη γειτονιά μας, τις μαφίες, το εμπόριο ναρκωτικών, την καταστολή, τον εκφασισμό, την υποβάθμιση και εξαθλίωση. 

Σήμερα ένας ακήρυχτος πόλεμος συμμοριών εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας και μόνο η αστυνομία «αγνοεί» την ταυτότητα και τις πιάτσες αυτών που μετατρέπουν τα Εξάρχεια σε πεδίο βολής. 

Η ίδια αστυνομία που με την πάνοπλη συνεχή παρουσία της, τις βίαιες επεμβάσεις της, τις αναίτιες προσαγωγές κατοίκων και θαμώνων, αναστατώνει καθημερινά τη ζωή των Εξαρχείων. 

Αρνούμαστε να γίνουμε τα επόμενα θύματα ή οι παράπλευρες απώλειες αυτού του πολέμου. 

Αρνούμαστε να κρυφτούμε στα σπίτια μας σαν τα ποντίκια και βγαίνουμε στο δρόμο. 

Δεν θα σταματήσουμε να διεκδικούμε ανθρωπιά και ελευθερία 

Εξάρχεια σε Κίνηση 

Σωματείο εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ: Για αυτά που λέγονται πίσω από κλειστές πόρτες

Το σωματείο εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ. απαρτίζεται από εργαζόμενους που προσπαθούμε μέσα από μια διαδικασία εργατικού έλεγχου της παραγωγής και αυτό-διεύθυνσης μέσα από την γενική συνέλευση των εργαζομένων να επιβιώσουμε σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που περνά ο τόπος μας και όλη η εργατική τάξη.

Προσπαθούμε με ότι μέσα έχουμε να γεμίζουμε καθημερινά το πιάτο στο τραπέζι μας και να μην ακούμε τα παιδιά μας να φωνάζουν την πιο σκληρή λέξη για μας , «πεινάμε» .

Προσπαθούμε να κρατήσουμε τις δουλειές μας και να διαχειριστούμε τις ζωές μας .

Προσπαθούμε να μην χάσουμε την αξιοπρέπεια μας .
Να κρατηθούμε ΖΩΝΤΑΝΟΙ!!!

Μέσα σε αυτόν τον αγώνα που δίνουμε κάποιοι «συνάδελφοι» θεός να τους κάνει! Mας αποκαλούν αναρχικούς , λίγους και χωρίς αντικείμενο και στόχο. Και αυτοί οι συνάδελφοι δεν είναι κάποιοι που υποτίθεται πώς είναι από αυτούς που ο λόγος τους ακούστηκε και πάει.

Είναι ο πρόεδρος του εργατικού κέντρου Θεσσαλονίκης κυρ. Τσαραμπουλίδης .
Καλούμε λοιπόν τον κύριο Τσαραμπουλίδη και το εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης να πάρει θέση και να απαντήσει δημόσια τι είναι οι υπαγόμενοι στην δύναμη του εργατικού κέντρου εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ.
-Μέσα από το εργοστασιακό σωματείο μας αλλά και μέσα από κλαδικά σωματεία της δύναμης του εργατικού κέντρου
-Καλούμε το σωματείο χειριστών που έχει στην δύναμη του πολλούς από τους συναδέλφους να απαντήσει.
-Καλούμε το σωματείο χημικών βιομηχανιών να πάρει θέση για τα μέλη του που είναι μεγάλος αριθμός των συναδέλφων. (πρέπει να πούμε πως όλοι αυτοί 2,1/2 χρόνια τώρα που υποφέρουμε μόνο πόλεμο μας έκαναν ουτε να προσφέρουν ένα πακέτο μακαρόνια)
-Καλούμε την ομοσπονδία της Ο.Β.Ε.Σ. να πάρει θέση για το σωματείο της ΒΙΟ.ΜΕ. που είναι μέλος της.
-Τέλος καλούμε όλα τα εργατικά κέντρα της Ελλάδος και την Γ.Σ.Ε.Ε.
Να απαντήσουν για το τι είναι οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. και ο αγώνας που δίνουμε τόσα χρόνια τώρα.

Και αν έχουν την δύναμη να στηρίξουν δημόσια τα όσα λένε πίσω από κλειστές πόρτες.

Αν έχουν τα κότσια να χτυπήσουν δημόσια ανθρώπους που παλεύουν για το μεροκάματο.

Τότε ναι! θα τους κρίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και θα τους δούμε αν μπορέσουν να λένε τις συνήθεις μεγαλοστομίες από τα βήματα που εμείς τους έχουμε ανεβάσει.

Υ.Γ. κύριε Τσαραμπουλίδη περιμένουμε ακόμα το φορτηγό από την ΜΕ.Β.ΓΑΛ. και από τον μπάρμπα-Στάθη που μας έχεις υποσχεθεί. Γεμάτο με τρόφιμα φυσικά.

Σωματείο εργατοϋπαλλήλων βιομηχανικής μεταλλευτικής

Σημείωση διαχειριστή: εσείς τίνος κόμματος της αριστεράς υποθέτετε ότι είναι μισθοσυντήρητος ο  "σύντροφος" Τσαραμπουλίδης ;

Συντονισμός Συλλογικοτήτων Αττικής: Πρόσκληση σε συνέντευξη τύπου


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ 

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΤΡΑΠΕΖΩΝ 

Συλλογικότητες από την Αττική συντονίζουμε τη δράση μας, μετά από τις κοινές αγωνιστικές κινητοποιήσεις μας ενάντια στα χαράτσια και στις διακοπές ρεύματος, αυτή τη φορά ενάντια στους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις. 

Για να παρουσιάσουμε την εμπειρία, να αναδείξουμε και να επικοινωνήσουμε τις πρωτοβουλίες μας και τις ενέργειες που προγραμματίζουμε ενάντια στους πλειστηριασμούς, σας καλούμε : 

Τη Δευτέρα 2/12/2013 ώρα 12 το μεσημέρι σε συνέντευξη τύπου στα γραφεία της ΟΛΜΕ, Ερμού και Κορνάρου 2, 6ος όροφος

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης για το container στο Πάρκο Ναυαρίνου

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης για τη μετατροπή container σε χώρο στέγασης εγχειρημάτων και δράσεων στο πάρκο.



Παρασκευή 29 Νοέμβρη από τις 10μ.μ.
στο μηχανουργείο του Πολυτεχνείου 



Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Κόκκινα δάνεια ; Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος (αναδημοσίευση)

Του Παύλου Δερμενάκη
«Παιδί» των μνημονιακών πολιτικών τα «κόκκινα» δάνεια – Κορυφώνεται η ανθρωπιστική κρίση. 

Η ελληνική οικονομία βυθίζεται για 6ο συνεχή χρόνο, ακολουθώντας το σπιράλ της ύφεσης. Τα μηνύματα και για τον 7ο χρόνο (2014) τα έδωσε μόλις προχθές ο ΟΟΣΑ, προβλέποντας συνέχιση της πτώσης (-0,4%). Ολόκληρη η κοινωνία στραγγαλίζεται οικονομικά από την επιδρομή κυβέρνησης, τρόικας και φυσικά του μεγάλου κεφαλαίου που πάντοτε βγαίνει συνολικά κερδισμένο σε τέτοιες περιόδους. Τα εισοδήματα των νοικοκυριών έχουν μειωθεί δραματικά. Για τους εργαζόμενους οι ονομαστικοί μισθοί στην περίοδο 2009-2013 έχουν μειωθεί κατά 34% και σε πραγματικούς όρους, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το κόστος ζωής, κατά 44%. Η ανεργία έχει φτάσει στο 30%, οι συντάξεις έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο στο μισό. Όταν σε αυτά προστεθεί η αμείλικτη φοροεπιδρομή στα πλατιά λαϊκά στρώματα σε συνδυασμό με τη μείωση των κοινωνικών παροχών και τις αυξήσεις συμμετοχής σε νοσήλια, φάρμακα κ.λπ. προκύπτει μια δραματική μείωση των εισοδημάτων για το σύνολο των νοικοκυριών που ξεπερνά το 60% συγκριτικά με το δεδομένα του 2009. 

Σε αυτές τις συνθήκες τα νοικοκυριά καλούνται να εξυπηρετήσουν τα δάνεια που έλαβαν κατά την περίοδο που οι τράπεζες μοίραζαν τις πιστωτικές κάρτες στο δρόμο και χρηματοδοτούσαν το 120% και πλέον της αξίας των ακινήτων προς αγορά. Φυσικό είναι όταν η κρίση βαθαίνει τα νοικοκυριά σταδιακά να αδυνατούν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις και οι τράπεζες να μειώνουν τη χρηματοδότηση. Τα στοιχεία του πίνακα είναι ξεκάθαρα.
 
(ΚΛΙΚ στη φωτο να δείτε καλύτερα)

(*) Εκτίμηση ΚΕΠΕ για το τέλος του 2013
(**) Εκτίμηση σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα

σημειώσεις
1. Η τραπεζική χρηματοδότηση μειώνεται συνεχώς σε όλη την περίοδο της μνημονιακής πολιτικής. Η μείωση της χρηματοδότησης προς τα νοικοκυριά είναι μεγαλύτερη.
2. Η ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας οδηγεί σε αδυναμία αποπληρωμής των δανείων. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έχουν ξεπεράσει τα 70 δισ. ευρώ και αντιπροσωπεύουν το 32% της συνολικής τραπεζικής χρηματοδότησης. Δηλαδή, 1 στα 3 δάνεια πλέον δεν εξυπηρετείται. Από αυτά πάνω από τα μισά αφορούν τα νοικοκυριά (καταναλωτικά και στεγαστικά). 
3. Η συσχέτιση της επιδεινούμενης συνολικά οικονομικής θέσης των νοικοκυριών, λόγω της πολιτικής των μνημονίων με την αλματώδη αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων είναι προφανής. Ενδεικτική είναι η εικόνα και στο σχετικό γράφημα που παρουσιάζει την εξέλιξη της αύξησης του ποσοστού της ανεργίας με την αντίστοιχη εξέλιξη αύξησης του ποσοστού των μη εξυπηρετούμενων δανείων.
Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος, σχετικά με το τι σημαίνουν αυτά τα μεγέθη, σημειώνεται ότι στην επίσης σε δύσκολη οικονομική κατάσταση Ισπανία, με τα πολλά προβλήματα στον τραπεζικό κυρίως τομέα και ιδιαίτερα στην κτηματική πίστη, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έφτασαν σε ποσοστό που θεωρείται ρεκόρ 12,68% το Σεπτέμβριο του 2013 και αφορούν χορηγήσεις 188 δισ. ευρώ επί συνόλου χορηγήσεων 1,48 τρισ. ευρώ.
Επίσης, για να διαπιστωθεί το μέγεθος του προβλήματος στις τράπεζες στην Ελλάδα, όσον αφορά την φερεγγυότητά τους, αρκεί να σημειωθεί ότι έναντι των 70 δισ. ευρώ που είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια τα κεφάλαια των τραπεζών, μετά και την πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση, είναι περίπου 30 δισ. ευρώ.
Σημειώνεται, δε, τέλος ότι στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια δεν έχουν συμπεριληφθεί τα δάνεια που έχουν αναδιαρθρωθεί λόγω αδυναμίας ανταπόκρισης των δανειοληπτών. Τα δάνεια αυτά αντιπροσωπεύουν ένα ποσοστό της τάξης περίπου του 6% στο σύνολο του τραπεζικού δανεισμού. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν: α) το γεγονός ότι οι τράπεζες προχωρούν σε συνεχείς ρυθμίσεις των ίδιων δανείων, β) το παράλογο ύψος των επιτοκίων αλλά και τη φύση των ρυθμίσεων που προτείνουν οι τράπεζες και είναι θνησιγενείς (για το λόγο αυτό επαναρρυθμίζουν το ίδιο δάνειο για τρίτη ή ακόμα και τέταρτη φορά) και γ) τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας υπό μνημονιακή-τροϊκανή εποπτεία, είναι σαφές ότι και αυτά τα δάνεια εντός ολίγου θα ενταχθούν στα μη εξυπηρετούμενα μαζί με αυτά που σταδιακά θα δημιουργούνται από τη συνεχή μείωση των λαϊκών εισοδημάτων.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι με την ακολουθούμενη μνημονιακή πολιτική, όσον αφορά τα δάνεια, λόγω της πραγματικής αδυναμίας να τα «βγάλουν πέρα» τα νοικοκυριά θα μεγαλώνουν όλο και περισσότερο τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και συνεπώς θα αναζητούνται συνεχώς λύσεις κεφαλαιακής ενίσχυσης των τραπεζών. 
Σχετικά, δε, με το ποιες είναι οι πραγματικές προοπτικές του τραπεζικού τομέα στην Ελλάδα των μνημονίων, δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να τις ανακαλύψουμε. Τις είπαν με τον «καλύτερο» τρόπο οι τραπεζίτες της Credit Agricole της Societe General και της Πορτογαλικής BCP που παρέδωσαν τις Τράπεζες που κατείχαν Εμπορική, Γενική και Millennium και αποχώρησαν από την Ελληνική αγορά.

* Ο Παύλος Δερμενάκης 
είναι M.Sc. οικονομολόγος - ερευνητής

Read 60 times

Ferienhaus «Griechenland»:Γιατί ανοίγουν τώρα το θέμα των πλειστηριασμών- Ενοικιαστή του τόπου του θέλουν να κάνουν τον λαό.


Η απελευθέρωση των πλειστηριασμών που απαιτεί η τρόικα από την εθελόδουλη κυβέρνηση οδηγεί στο ξεπούλημα και των κατοικιών πλέον στους δανειστές και τα αρπακτικά των funds που καραδοκούν. Θα αποτελέσει το τελικό χτύπημα για τη μετατροπή (και με τη βούλα) της χώρας σε αποικία, για την μετατροπή του λαού κυριολεκτικά σε ενοικιαστή του τόπου του. Εξοχικό «Η Ελλάς», λοιπόν, όπως αναφέρει ο κεντρικός τίτλος του Δρόμου στα γερμανικά για να είναι πιο… ευκολοδιάβαστος από τους πραγματικούς νομοθέτες της χώρας.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που επισημαίνουν, καιρό τώρα, πως τυχόν απελευθέρωση θα αγγίξει πλέον τις εσωτερικές εκείνες χορδές πολλών χιλιάδων Ελλήνων που δεν τις έχουν αγγίξει όλα τα προηγούμενα μνημονιακά μέτρα και οι συνέπειες στην οικονομία. Πως αυτό θα σημάνει μια αντίδραση των πληττόμενων πολύ ισχυρότερη από τις μέχρι τώρα. Πως από πολλές πλευρές μια τέτοια κίνηση από την πλευρά της κυβέρνησης και των υπηρετούντων την τρόικα δημιουργεί απέναντί της όλες τις προϋποθέσεις για ένα αποφασιστικό «ώς εδώ!» της κοινωνίας. Έχουν δίκιο.

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός επέδειξε, άθελά του, μια τουλάχιστον ακόμη φορά, στην περίπτωση της ΕΡΤ, το πόσο μέσα στον ακροδεξιό του οίστρο δεν διαθέτει καν επίγνωση ή συναίσθηση των διαστάσεων, του μεγέθους όσων, χωρίς προηγούμενο, επιχειρούνται πάνω στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας εν είδει πειραματόζωου. Κάτι που δεν είχαν υπολογίσει στην περίπτωση της ΕΡΤ ήταν οι διεθνείς αντιδράσεις για κάτι τόσο εξωφρενικό όπως το να παύεις τη δημόσια ραδιοτηλεόραση με διάταγμα.

Δεν θα υπάρξουν του ίδιου είδους αντιδράσεις τώρα αν πάρουν τα σπίτια του κόσμου. Ίσως δεν αντιδράσουν οι δημοσιογράφοι, οι δημόσιες ραδιοτηλεοράσεις, οι σύλλογοι ομογενών κ.λπ. Θα προκαλέσει όμως διεθνώς αίσθηση ανάμεσα στον απλό κόσμο η εικόνα μιας Ελλάδας που σε συνθήκες ανέχειας λόγω της κρίσης και του Μνημονίου, εφορία, τράπεζες και δανειστές κατάσχουν, επιπλέον, μαζικά τα σπίτια από τον κόσμο. Κάτι τέτοιο υπερβαίνει ακόμη και την εικόνα μιας ανθρωπιστικής καταστροφής όπου, καλώς ή κακώς, ενυπάρχει η έννοια του αναπόδραστου, της φυσικής καταστροφής: Εδώ σε συνθήκες ήδη ανθρωπιστικής καταστροφής είναι η κυβέρνηση που αντί να ανακουφίσει τα θύματα βρίσκει την ευκαιρία να επιδράμει στα σπίτια των ίδιων των θυμάτων.

Όχι, αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει και στην Ισπανία, την Ιταλία, τις ΗΠΑ. Αυτό που θα συμβεί στην Ελλάδα θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο. Και είναι το μέγεθος που δίνει, σε αυτή την κίνηση, διαστάσεις μιας μεγάλης σκοπούμενης ανθρωπιστικής καταστροφής. Είναι στο χέρι μας να προβάλουμε αυτή την πραγματικότητα διεθνώς με τον πιο μαζικό τρόπο. 

Μέσα στη χώρα. Ένα κράτος που σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης αντί να προστατέψει τους πολίτες βάζει πλέον χέρι στο βιος εκατοντάδων χιλιάδων νοικοκυριών, βιος που απέκτησαν τα περισσότερα με μόχθο δεκαετιών, που έγιναν υπερχρεωμένα από τα χαράτσια ή από στεγαστικά δάνεια που -όχι από δική τους ευθύνη- δεν μπορούν πια να εξυπηρετήσουν, μπορεί τελικά να οδηγήσει (αν οργανωθεί κατάλληλα) σε ένα πλατύ κίνημα αλληλεγγύης. Αυτό που δεν καταφέρθηκε να γίνει σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί τώρα να γίνει. Πρώτον, γιατί δεν υπάρχει καμιά διασπαστική προπαγάνδα όπως μπορούσε να υπάρξει π.χ. για τους δημοσίους υπαλλήλους, για τη ζημιογόνα ΕΡΤ κ.λπ. Δεύτερον, γιατί μπορούν να ενωθούν πολλοί, αριστεροί και δεξιοί, νυν και πρώην, για να υπερασπιστούν από κοινού αυτό που όλοι αντιλαμβάνονται ως θεμελιακό κοινωνικό δικαίωμα, να προστατέψει κανείς το βιος του. Δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα που να χωρίζει όλους εμάς από το να προστατέψουμε τους χιλιάδες συνανθρώπους μας από αυτή τη νέα ανθρωπιστική καταστροφή που ετοιμάζεται. Μόνο κολλημένοι σε ιδεοληψίες μπορεί να μην αντιλαμβάνονται αυτή την ευκαιρία να μπει -επιτέλους- ένα στοπ.

Η κυβέρνηση πρέπει και μπορεί να σπάσει τα μούτρα της μπροστά στο νέο έγκλημα που σχεδιάζει. Όσο ισχύει ότι η αγανάκτηση του κόσμου υπάρχει ή δεν υπάρχει, εκδηλώνεται ή δεν εκδηλώνεται και δεν είναι κάτι που μπορεί να παραγγελθεί, άλλο τόσο ισχύει ότι η συμβολή των οργανωμένων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων μπορεί να βοηθήσει αποφασιστικά. Να βοηθήσει να μην κατασπαταληθεί αυτή η αγανάκτηση σε επικοινωνιακά τρικ, αλλά να φουντώσει καταφέρνοντας μικρές και μεγαλύτερες νίκες που τελικά θα αποτρέψουν αυτό το νέο έγκλημα. Το πιθανότερο ρίχνοντας και την κυβέρνηση… Θα γίνει μια από τα ίδια ή αυτή τη φορά θα πετύχουμε;

Ιδού τα «ανοιχτά πανεπιστήμια» του Αρβανιτόπουλου



Στριμωγμένος από την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΜΠ και του ΕΚΠΑ, που διανύει ήδη τη δωδέκατη εβδομάδα, ο υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος, αφού απέτυχε η δικαστική καταστολή που επεδίωξε, κάνει την έσχατη προσπάθεια να σπάσει τον αγώνα των εργαζόμενων, χρησιμοποιώντας ως Δούρειο Ιππο το καθηγητικό κατεστημένο (που έσπευσε να κάνει «διάλογο» και να βρει «θετικά στοιχεία») και ως αιχμή του δόρατος τη βρόμικη, γεμάτη ψεύδη προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα αποκαλυπτικό κείμενο της Απεργιακής Επιτροπής των εργαζόμενων του ΕΚΠΑ, που δείχνει με στοιχεία την εικόνα διάλυσης του πανεπιστήμιου, αν εφαρμοστεί η απόφαση Αρβανιτόπουλου για τις διαθεσιμότητες-απολύσεις. 

Αλληλεγγύη στον αγώνα των απεργών εργαζόμενων ΕΜΠ και ΕΚΠΑ - Φοιτητές, σηκώστε κεφάλι, αυτός ο αγώνας δεν είναι μόνο για το ιερό δικαίωμα στη δουλειά, είναι και αγώνας για την Παιδεία. 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΚΠΑ 

Ο κ. Αρβανιτόπουλος δηλώνει ότι συζητάει, αλλά μόνο με «ανοιχτά» πανεπιστήμια. 
Ας δούμε τι σημαίνει πρακτικά «ανοιχτό» Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Ας δούμε ορισμένα μόνο από τα κενά που αφήνουν πίσω τους οι εκατοντάδες «πλεονάζοντες» εργαζόμενοι, απολύτως ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ –με βάση μόνο τα στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει μέχρι στιγμής*: 

36 υπηρεσίες του ΕΚΠΑ χάνουν ΟΛΟ το προσωπικό τους. 

Άλλες 11 υπηρεσίες χάνουν από 75% και πάνω του προσωπικού τους. 

Άλλες 42 χάνουν από 50-75% του προσωπικού τους. 

43 υπηρεσίες μένουν χωρίς προϊστάμενο. 

Στις Γραμματείες Τμημάτων, που εξυπηρετούν το σύνολο των φοιτητών τους και όλες τις λειτουργίες των Τμημάτων, ο μέσος όρος απώλειας προσωπικού είναι 67%. 

Ενδεικτικά, η Γραμματεία της Ιατρικής Σχολής, που εξυπηρετεί 2.703 προπτυχιακούς φοιτητές, 3.000 μεταπτυχιακούς (30 Μεταπτυχιακά Προγράμματα) και 10.500 διδάκτορες, μένει με 4 εργαζόμενους. Οι Γραμματείες των Τμημάτων Ισπανικής Γλώσσας & Φιλολογίας και Πληροφορικής μένουν χωρίς προσωπικό, ενώ αυτές των Τμημάτων Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας, Φαρμακευτικής, Χημείας και Βιολογίας μένουν με έναν εργαζόμενο. 

Σε ακόμα χειρότερη κατάσταση βρίσκονται γραμματείες Τομέων και Προγραμμάτων Μεταπτυχιακών Σπουδών. Στο Τμήμα Νομικής κλείνουν 2 Τομείς (Β’ Ιδιωτικού Δικαίου και Ποινικών Επιστημών) και μειώνεται σημαντικά το προσωπικό των υπόλοιπων. Μεταπτυχιακά προγράμματα και βιβλιοθήκες που υπάγονται σ’ αυτούς τους τομείς μένουν χωρίς προσωπικό. Δύο τομείς του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών και δύο του Τμήματος Φαρμακευτικής μένουν χωρίς κανέναν εργαζόμενο. 

Χωρίς εργαζόμενους μένει το πρόγραμμα Erasmus (υποτροφίες και δράσεις), επηρεάζοντας και τη μετάβαση φοιτητών στο εξωτερικό και την εισροή φοιτητών από το εξωτερικό. 

Στις βιβλιοθήκες η μείωση του προσωπικού είναι συντριπτική: Στη Βιβλιοθήκη της Σχολής Θετικών Επιστημών (4 όροφοι, 5 αναγνωστήρια με 26 Η/Υ, ανοιχτή και το Σάββατο για τους φοιτητές) από τους 11 μόνιμους και ΙΔΑΧ εργαζόμενους μένουν 2. Σειρά Αναγνωστηρίων και Βιβλιοθηκών κλείνουν επειδή μένουν με 0 προσωπικό (Τμημάτων Πληροφορικής, ΜΙΘΕ, Νομικής, Οδοντιατρικής, κ.α.). 

Στο Υπολογιστικό Κέντρο Βιβλιοθηκών, οι 6 μόνιμοι και ΙΔΑΧ εργαζόμενοι φεύγουν και μένει στον αέρα η υποστήριξη σε προσωπικό, τεχνογνωσία, ηλεκτρονικές υπηρεσίες, κ.α. 47 σπουδαστηρίων και βιβλιοθηκών, καθώς και βιβλιοθηκονομικές εφαρμογές, βάσεις δεδομένων, η ψηφιακή συλλογή ΠΕΡΓΑΜΟΣ και βιβλιογραφικές βάσεις. 

Η τεχνική υπηρεσία, που υποστηρίζει και συντηρεί όλες τις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος, υφίσταται συντριπτικό πλήγμα. Χάνει το 75 % του προσωπικού της. 

* Υπολογίζονται οι εργαζόμενοι, μόνιμοι και ΙΔΑΧ, που έχουν ήδη τεθεί σε διαθεσιμότητα λόγω κατάργησης του κλάδου τους ή κατόπιν «μοριοδότησης», εκείνοι που είναι σε αργία εν αναμονή πειθαρχικού λόγω μη απογραφής και μέρος των συνταξιοδοτήσεων, μακροχρόνιων αδειών λόγω γέννας, κ.α. Δεν έχουν συγκεντρωθεί ακόμα στοιχεία για το σύνολο των υπηρεσιών. 

Το Υπολογιστικό Κέντρο, που καλύπτει τις υπολογιστικές ανάγκες του προσωπικού του Ιδρύματος με ισχυρά συστήματα υπολογιστών, παρέχοντας υλικό, λογισμικό και τεχνική υποστήριξη, μένει με 2 εργαζόμενους από 9. 

Σε ό,τι αφορά εργαστήρια και κλινικές που σχετίζονται ΑΜΕΣΑ με την εκπαιδευτική διαδικασία και εξυπηρετούν ΑΣΘΕΝΕΙΣ: 

Στην Οδοντιατρική Σχολή, η Κλινική Στοματολογίας μένει χωρίς εργαλειοδότρια. Χωρίς εργαζόμενους μένουν η Προπτυχιακή Κλινική Παιδοδοντίας, η γραμματεία Γναθοχειρουργικής και η Γραμματεία Ορθοδοντικής. Με έναν εργαζόμενο μένουν η Διαγνωστική Κλινική, η Κλινική Γναθοχειρουργικής και η Γραμματεία Προσθετικής. Το Εργαστήριο Προπτυχιακών φοιτητών μένει χωρίς εργαλειοδότριες και δεν μπορεί να λειτουργήσει. 4 μεταπτυχιακά προγράμματα μένουν χωρίς εργαζόμενο. Η Σχολή μένει χωρίς επιστάτες, θερμαστές, θυρωρούς, φύλακες, κ.α., ενώ η βιβλιοθήκη χάνει τον ένα εργαζόμενό της. 

Στο Νομοκομείο Παίδων, το Τμήμα Λοιμώξεων & Χημειοθεραπείας της Α’ Πανεπιστημιακής Κλινικής μένει χωρίς διοικητικό προσωπικό, όπως και το Τμήμα Ιατρικής Γενετικής. 

Στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο, κλείνουν τα Κέντρα: Εργοσπιρομετριας - Καρδιοαναπνευστικης κόπωσης, Πνευμονικών Λειτουργιών, Άσθματος & Αλλεργίας, Διακοπής Καπνίσματος, Μελέτης Ύπνου. Το Μικροβιολογικό δεν έχει πλέον εργαζόμενο για να κάνει αιμοληψία. 

Στο Αρεταίειο Νοσοκομείο κλείνει το Κυτταρολογικό Εργαστήριο. Η Α’ Αναισθησιολογική Κλινική μένει χωρίς διοικητική υποστήριξη. 

Στο Αττικό Νοσοκομείο, στο Β' Εργαστήριο Ακτινολογίας, η γραμματεία που υποστηρίζει της εκπαίδευση των φοιτητών (και άρα εμμέσως και τη νοσηλεία των ασθενών) μένει χωρίς εργαζόμενο. 

Αυτό είναι το «ανοιχτό» Πανεπιστήμιο για το οποίο μιλάει ο κ. Αρβανιτόπουλος; 
Σ’ αυτό το Πανεπιστήμιο θα μπορέσουν να σπουδάσουν τα παιδιά μας; 

Κινηματογραφική Λέσχη "Κομμούνα": προβολή ταινίας


Η ταινία La Terra Trema (Η Γη Τρέμει) είναι νεορεαλιστικό δράμα παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Στην ταινία, που είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζοβάνι Βέργκα Οι Μαλαβόλιε, συμμετέχουν μη επαγγελματίες ηθοποιοί, οι ψαράδες της παραθαλάσσιας τοποθεσίας της Σικελίας Άτσι Τρέτσα. 

Οι ψαράδες τα βγάζουν πέρα με τα λίγα χρήματα που καταφέρνουν να κερδίσουν από την ταπεινή τους εργασία. Είναι επιπλέον θύματα εκμετάλλευσης από τους χοντρέμπορους του ψαριού. Ο Ντόνι και η οικογένειά του επαναστατούν και βάζουν σε υποθήκη το σπίτι τους για να δημιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση, αλλά λίγες μέρες αργότερα η βάρκα τους καταστρέφεται από θαλασσοταραχή. Ολόκληρη η οικογένεια βρίσκεται στο δρόμο με τεράστια χρέη στην πλάτη της. 

Προλογίζει την ταινία και μας εισάγει στον Ιταλικό Νεορεαλισμό ο Κώστας Τερζής. 

Την Παρασκευή 29 Νοέμβρη στις 8.30μμ, στο γνωστό στέκι, Ανδρονίκου 18 και Κωνσταντινουπόλεως 10 στο Γκάζι.

Γιατί η τρόικα πιέζει τώρα για την άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών και πόσο αυτό αφορά τη «σωτηρία» των τραπεζών


Στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τη ραγδαία αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων τρόικα και κυβέρνηση προχωρούν με τα μέχρι στιγμής δεδομένα στην άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας από 1/1/2014. Μπροστά στο συνεχές αδιέξοδο των μη εξυπηρετούμενων δανείων, ο πρώην τραπεζίτης και νυν υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας υπερασπίστηκε την άποψη για την απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, επισημαίνοντας ότι «εάν δεν κάνουμε κάτι, θα καταρρεύσουν οι τράπεζες» (δηλώσεις του στη Real News 18/8/2013).

Συνεπώς, με τους πλειστηριασμούς, κατά τον κ. Στουρνάρα και την τρόικα, δεν θα καταρρεύσουν οι τράπεζες. Βέβαια, αν θα καταρρεύσει η ελληνική κοινωνία αυτό δεν τους απασχολεί. Για μία ακόμα φορά αδιαφορούν για την κατάσταση της κοινωνίας και βάζουν ως στόχο να σώσουν τις τράπεζες, όπως κάνουν συνεχώς εδώ και 4 χρόνια με τα συνεχή μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους. 

Όμως, αλήθεια, θα «σωθούν» οι τράπεζες αν ξεκινήσουν οι πλειστηριασμοί; Για όποιον διαθέτει «κοινό νου» η απάντηση είναι ότι όχι μόνο δεν θα βοηθήσει τις τράπεζες η άρση των πλειστηριασμών, αλλά θα τους δημιουργήσει πολύ περισσότερα προβλήματα, μάλιστα σε πολλά επίπεδα, από όσα ελπίζουν κάποιοι ότι θα λύσει.

Κατ’ αρχήν να θυμηθούμε ότι αυτοί που πρώτοι πρότειναν στην τότε κυβέρνηση, το 2010, την απαγόρευση των πλειστηριασμών ήταν οι ίδιοι οι τραπεζίτες μέσω της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών (ΕΕΤ). Πρόσφατα (Ιούνιος 2013) ο γενικός γραμματέας της ΕΕΤ, κ. Γκόρτσος, δήλωσε: «Πρέπει, όμως, να πω ότι σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει πίεση της Ένωσης προς την κυβέρνηση για το θέμα» (των πλειστηριασμών), και πρόσθεσε ότι «οι τράπεζες δεν θα ήθελαν σε καμία περίπτωση να μαζέψουν ακίνητα όπως μαζεύονταν στο παρελθόν τα αυτοκίνητα».

Είναι σαφές ότι οι τράπεζες στη περίοδο της κρίσης, η οποία είναι πολύ πιο οξυμμένη στον κατασκευαστικό τομέα ιδίως των κατοικιών, με 250.000 περίπου απούλητα διαμερίσματα, με πτώση των τιμών κατά 35% από τον τέλος του 2008, που ήταν το υψηλότερο σημείο τιμών, με τα προβλήματα που δημιουργούν οι συνεχώς διογκούμενοι φόροι στην ακίνητη περιουσία, δεν θα ήθελαν να ανοίξει το θέμα των πλειστηριασμών. Οι λόγοι είναι προφανείς. Η πραγματοποίηση πλειστηριασμών σε αυτές τις συνθήκες θα έχει ως συνέπεια την ακόμα μεγαλύτερη πτώση των τιμών των ακινήτων, πράγμα το οποίο θα επιβαρύνει αμέσως της τράπεζες, καθώς θα πρέπει να αναπροσαρμόσουν προς τα κάτω τις αξίες των ακινήτων που έχουν ως εγγύηση για τα δάνειά τους και συνεπώς να προχωρήσουν σε νέες δεσμεύσεις κεφαλαίων τους (προβλέψεις) για να ανταποκρίνονται στο δείκτη φερεγγυότητας. 

Βέβαια, υπάρχουν, και ορισμένα στελέχη τραπεζών που συζητούν το θέμα των πλειστηριασμών θεωρώντας ότι με αυτο τον τρόπο θα πιεστούν κάποιοι από το φόβο να μη χάσουν το σπίτι τους και θα «βρουν» τρόπο να πληρώσουν τις δόσεις των δανείων. Η άποψη αυτή είναι παιδαριώδης καθώς αγνοεί την πραγματική κατάσταση της κοινωνίας. Όταν ο πολίτης δεν έχει χρήματα για να επιβιώσει στοιχειωδώς είναι «ηλίου φαεινότερο» ότι δεν έχει χρήματα να πληρώσει τα δάνεια και φυσικά κανείς από τα λαϊκά στρώματα δεν κάνει «μεγάλη ζωή» για να μπορεί να περικόψει από κάπου ώστε να πληρώσει τις δόσεις. Αδιάψευστοι μάρτυρες γι’ αυτήν την κατάσταση είναι η συνεχής πτώση των δεικτών και της κατανάλωσης.

Συμπερασματικά: α) Η κοινωνία συνεχώς βυθίζεται οικονομικά και όχι μόνο, άρα δεν υπάρχουν χρήματα για να αποπληρωθούν τα δάνεια -οποιαδήποτε πίεση και αν ασκηθεί προς τα νοικοκυριά και β) η απελευθέρωση των πλειστηριασμών όχι μόνο δεν θα βοηθήσει τις τράπεζες αλλά θα τους δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα. 

Συνεπώς, μένει το ερώτημα για ποιο λόγο η τρόικα ζήτησε και επιμένει στην άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών. Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην κατεύθυνση του νέου «μοντέλου χώρας» που προβάρεται στην Ελλάδα. Να αποτελούν οι κάτοικοί της τους ενοικιαστές της χώρας τους και τους υπηρέτες των ιδιοκτητών που θα την έχουν επί της ουσίας εξαγοράσει. Είναι γνωστές οι βλέψεις των ξένων όχι φυσικά για τα διαμερίσματα στην Κυψέλη και το Παγκράτι αλλά για τα εξοχικά, τον αιγιαλό και κάθε τι που μπορεί να τους αποδώσει, προοπτικά, πολύ μεγαλύτερη αξία από το αρχικό ποσό της «επένδυσης»-εξαγοράς αντί πινακίου φακής. Φυσικά, ακόμα και τα διαμερίσματα στην Κυψέλη και το Παγκράτι μπορεί να αποτελέσουν ένα καλό «επενδυτικό» πλάνο-εξαγορά, προκειμένου στη συνέχεια να τα ενοικιάζουν στους «ιθαγενείς». 

Στο σκηνικό, δε, αυτό θα πρέπει να συμπεριληφθούν και τα αρπακτικά των διαφόρων funds που είτε έχουν ήδη εξαγοράσει τμήματα των δανειακών χαρτοφυλακίων των τραπεζών είτε είναι σε διαπραγματεύσεις για την εξαγορά και άλλων. Τα δάνεια αυτά τα εξαγοράζουν σε μία αξία της τάξης από 10-30% της ονομαστικής αξίας των δανείων, ανάλογα με την αξία των εγγυήσεων που τα συνοδεύουν. Συνεπώς η τρόϊκα με τις απαιτήσεις της προς την «κυβέρνηση-υποχείριο» («μη λέτε ότι δεν θα πάρετε μέτρα γιατί θα τα πάρετε» είπε πρόσφατα σε κρατικούς λειτουργούς παρουσία του κ. Στουρνάρα ο «πολύς» κ. Τόμσεν) εξυπηρετεί, σε πρώτο βαθμό, τα σχέδια αυτών των funds και στη συνέχεια όλων αυτών που από πίσω τους προσδοκούν μια καλή επένδυση στην Ελλάδα, είτε για να έχουν κάποιο εισόδημα, είτε για να περνούν στις διακοπές τους, είτε για την περίοδο της σύνταξής τους.

Να θυμηθούμε, εδώ, ότι σύμφωνα με τους σχεδιασμούς του Χίτλερ για την Ευρώπη μετά τον πόλεμο, τον οποίο πίστευε ότι θα κερδίσει, η Ελλάδα προοριζόταν για τόπος διακοπών-αναψυχής ορισμένων μηνών για τα στρατεύματά του που την υπόλοιπη περίοδο θα «έλεγχαν την κατάσταση» στις κατακτημένες χώρες. 

Η «δουλειά» για την αλλαγή στην ιδιοκτησία της ακίνητης περιουσίας στήνεται μεθοδευμένα και επειδή οι τροϊκανοί έχουν «μελετήσει» το θέμα δεν αρκούνται μόνο στους πλειστηριασμούς, αλλά ζητούν παράλληλα και την αλλαγή του νομικού καθεστώτος των πλειστηριασμών, με πρώτο ζήτημα την κατάργηση ως τιμής έναρξης ενός πλειστηριασμού την αντικειμενική αξία του ακινήτου. Δηλαδή, να πιεστούν οι τιμές ακόμα περισσότερο πριν αρχίσει η διαδικασία πλειστηριασμού. Ο καθένας μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά θα σημαίνει αυτό, τόσο για την αξία των ακινήτων όσο και για τα νοικοκυριά. Οι τιμές θα καταβαραθρωθούν και τα νοικοκυριά ακόμα και μετά τον πλειστηριασμό του σπιτιού τους θα συνεχίζουν να χρωστούν ένα μεγάλο ποσό στην τράπεζα...

Παύλος Δερμενάκης, oικονομολόγος-ερευνητής

Συζήτηση στο ΜΑΧΩΜΕ
Συζήτηση - «στρογγυλό τραπέζι» με θέμα: «Τραπεζική ενοποίηση, “κόκκινα” δάνεια νοικοκυριών και επιχειρήσεων και η αναζήτηση λύσης με λογική “Σεισάχθειας”», θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 28 Νοεμβρίου, στις 19:30, στο Μαρξιστικό Χώρο Μελέτης & Έρευνας (ΜΑΧΩΜΕ), Αγ. Κωνσταντίνου & Γερανίου 47, 1ος όροφος, Ομόνοια. Ομιλητές θα είναι οι: Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών επιστημών, Κατερίνα Κνήτου, δικηγόρος, μέλος του κινήματος «Αλληλεγγύη για Όλους» και Παύλος Δερμενάκης, M.Sc. οικονομολόγος – ερευνητής.
Ειδικές παρεμβάσεις θα κάνουν: Παναγιώτα Καλαποθαράκου, γ.δ. ΕΚΠΟΙΖΩ και πρόεδρος ΠΟΕΚ, Γιάννης Δουλφής, οικονομολόγος-ερευνητής, πρ. τραπεζικός.
Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Κυριάκος Μακαρώνας, γ.γ. του ΜΑΧΩΜΕ.

Η κραυγή της σιωπής (αναδημοσίευση)



Είναι στιγμές που ο θυμός, σου φουσκώνει τις φλέβες στους κροτάφους ανεβάζοντάς σου την πίεση σε επικίνδυνες τιμές.

Είναι στιγμές που η οργή σου δεν μπορεί να περιοριστεί με τους απλούς κανόνες ευγενείας, αλλά χρειάζεται να επιστρατεύσεις όση λογική διαθέτεις για να μπορέσεις να την κουλαντρίσεις.

Είναι, πάλι, στιγμές που νιώθεις τόσο δυνατός ώστε να θεωρείς πως μπορείς να καταφέρεις τα πάντα ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Είναι, όμως, και φορές που η θλίψη, η στενοχώρια και η απογοήτευση μαζί, έχουν διαποτίσει τόσο το κορμί και το μυαλό σου, ώστε να μην μπορείς ούτε μία λέξη να αρθρώσεις, ούτε μία βρισιά, ούτε ένα σιχτίρισμα. Το μόνο που μπορείς και το μόνο που θέλεις, είναι να κλάψεις.

Να κλάψεις για να ξεσπάσεις, για να εκτονωθείς, για να πάρεις δύναμη.

Όποιος είδε μαυροφορεμένη και ηλικιωμένη γυναίκα να κλαίει έξω από το φούρνο επειδή διαπίστωσε ότι δεν έχει ούτε 2 ευρώ για να πάρει το γάλα και το ψωμί της ημέρας, καταλαβαίνει τι εννοώ.

Όποιος συνάντησε 26χρονο πτυχιούχο να δουλεύει με 280 ευρώ βασικό και να μην μπορεί να χαρεί τη ζωή επειδή δεν μπορεί να ονειρευτεί, είναι σε θέση να καταλάβει την ψυχολογία της κατεστραμμένης νεολαίας.

Όποιος παρατήρησε τους μαθητές που αποφεύγουν να πλησιάζουν το κιλικίο του σχολείου τους γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι από αυτό, μπορούν να συνειδητοποιήσουν πόσο βαρύ φορτίο που κουβαλούν οι ίδιοι και οι γονείς τους.

Δεν είναι μόνο η φτώχια, δεν είναι μόνο η ανέχεια και η εξαθλίωση. Το κυριότερο είναι η ψυχολογική ισοπέδωση την οποία έχουν υποστεί μεγάλες ομάδες του ελληνικού πληθυσμού.

Είναι η απαξίωση της ίδιας τους της ύπαρξης και η αδυναμία τους να εξηγήσουν πώς βρέθηκαν στη σημερινή κατάσταση χωρίς να ευθύνονται σε τίποτα οι ίδιοι.

Στην εφορία, τις προάλλες, μία συνταξιούχος, με πόνο ψυχής, εξηγούσε στην υπάλληλο πόσο άσχημα νιώθει που δεν μπορεί να πληρώσει την τελευταία δόση του χαρατσιού. Άλλο ήθος και φιλότιμο που περισσεύει σε μια συνταξιούχο, τόσο όσο λείπει από τα καθώς πρέπει λαμόγια που με τα χρωστούμενα στο κράτος εξαργύρωναν τις ακριβές ζωές τους και από όσους τόσα χρόνια τους ανάθρεψαν, τους κάλυψαν και συνεχίζουν να τους θρέφουν και να τους καλύπτουν.

Δεν είναι τυχαίο που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας, όπου κι αν κοιτάξουμε είναι σκυφτοί, σκυθρωποί βουτηγμένοι στις σκέψεις και στη σιωπή.

Μια σιωπή τόσο εκκωφαντική που σου τρυπάει τα τύμπανα και την ψυχή.

Δεν είναι ότι δεν έχουν τίποτα να πουν, δεν είναι ότι δεν έχουν τον τρόπο να τα πουν, είναι ότι δεν έχουν ούτε αυτό το λίγο κουράγιο που χρειάζεται κάποιος, για να αρθρώσει μια λέξη.

Μιλάει κάποιος όταν ξέρει ότι κάποιος άλλος τον ακούει, έστω και είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.

Όταν αισθάνονται ότι κανένας δεν τους ακούει, όταν τους έχουν κλέψει τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν είναι νέοι και τους έχουν ακρωτηριάσει τα όνειρά τους, τότε η σιωπή δεν είναι άμυνα, είναι επίθεση.

Επίθεση στα μεγάλα λόγια, στις ψεύτικες ελπίδες, στα απανωτά ξεπουλήματα, στην έλλειψη προοπτικής.

Είναι φτύσιμο και απαξίωση στους «δήθεν», στους εμπόρους ελπίδων, στους όψιμους «προστάτες» τους, στους τηλεοπτικούς υποκριτές και στους «πονόψυχους» βουλευτές, υπουργούς και πρωθυπουργούς.

Είναι προσπάθεια να ξαναποκτήσουν τη χαμένη τους υπερηφάνεια και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια για να μπορέσουν να συμμαζέψουν τα συντρίμμια τους και να πορευτούν.

Είναι η αρχή μιας παρατεταμένης ανάτασης, γιατί όποιος δεν μιλάει σκέφτεται και όποιος σκέφτεται ανακαλύπτει.

Ανακαλύπτει αιτίες, φταίχτες και κυρίως τρόπους ανάκαμψης και αντεπίθεσης.

Ανακαλύπτει πως δεν είναι μόνος αλλά ένας από τους πολλούς που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Έτσι, όχι μόνο αισθάνεται αλλά γίνεται και πιο δυνατός, φοβάται λιγότερο μέχρι που διώχνει το φόβο και τον στέλνει στους δυνάστες του, τον στέλνει στους φταίχτες.

Είναι τόσο επικίνδυνη για το σύστημά τους, αυτή η σιωπή όσο ακίνδυνα αποδεικνύονται τα βελάσματα των αρνιών πριν την επικείμενη σφαγή τους.

Καταλαβαίνουν πολύ καλά, όλοι αυτοί που σχεδιάζουν την ισοπέδωσή μας ότι τα αρνιά μετατρέπονται σιγά-σιγά σε κριάρια.

Και τα κριάρια, όταν αποφασίσουν να επιτεθούν στον αντίπαλο, δεν βελάζουν ποτέ. Κάνουν την επίθεσή τους πάντα σιωπηλά.

Ποιοί υποχρεούνται να λάβουν Κλειδάριθμο από την εφορία


Διαβάζουμε και τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν καθημερινά υπενθυμίζοντάς μας πως πρέπει να τρέξουμε στις εφορίες πριν τις 31/12/2013 να πάρουμε "νέους" κλειδάριθμους, χωρίς να διευκρινίζεται ούτε από το υπουργείο Οικονομικών, ούτε από τα ΜΜΕ ποιούς αφορά αυτή η υπενθύμιση-ανακοίνωση του υπουργείου.

Λέμε λοιπόν: Δεν αφορά αυτούς που τα τελευταία 3,5 χρόνια έχουν πάρει κλειδάριθμο με τη γνωστή διαδικασία (μεταβαίνοντας στην εφορία τους, κ.λπ.).
Αφορά αυτούς που πριν από τα μέσα του 2010 είχαν εγγραφεί στα αρχεία του taxis.net και υπέβαλαν ηλεκτρονικά διάφορες δηλώσεις τους (Φόρου εισοδήματος, ΦΠΑ, Ε9, κ.λπ.). Δηλαδή κυρίως επιχειρήσεις οι οποίες υποχρεούντο ήδη από το 2007 να υποβάλλουν ηλεκτρονικά κάποιες δηλώσεις τους.

Οι επιχειρήσεις αυτές είχαν εγγραφεί στα μητρώα του taxis.net ηλεκτρονικά και συναλλάσονταν με το taxis.net μέσω ενός user name και ενός password. Δεν είχαν δηλαδή τον τρίτο κωδικό, που υιοθετήθηκε στα μέσα του 2010, τον Κλειδάριθμο (24ψήφιος).

Επομένως η ανακοίνωση του υπουργείου αφορά αυτούς και μόνο, δηλαδή όσους ςποτέ στο παρελθόν δεν είχαν λάβει Κλειδάριμο (24ψήφιο κωδικό). Όλοι οι άλλοι δεν χρειάζεται να κάνουν καμμία ενέργεια. Γι' αυτούς και μόνο λοιπόν οι οδηγίες απόκτησης κλειδαρίθμου είναι εδώ.

υγ. διευκρίνιση αναγκαία σε όσους μας ρωτάνε για το αν πρέπει να ανταποκριθούν στην ανακοίνωση του υπουργείου. ελπίζω να μη χρειαστεί άλλο πια να απαντάμε μέσω mail ή τηλεφώνου εξατομικευμένα.

Ο μύθος του μηδενικού χρέους της χούντας


Το άρθρο του Περικλή Κοροβέση που ακολουθεί διαλύει το μύθο που καλλιεργούν διάφοροι ρέκτες της χούντας αλλά και οι σύγχρονοι ελληναράδες του Άρδην του Καραμπελιά περί μηδενικού ελλείμματος στα δημόσια οικονομικά την περίοδο της δικτατορίας. Πρόσφατα μάλιστα γνωστός ελληναράς της παρέας του "Άρδην" σε μελέτη του για την οικονομική κατάσταση της χώρας διατύπωνε τον ισχυρισμό ότι η χούντα παρέδοσε μηδενικό χρέος και έλλειμμα !!!

 Η χούντα των δανείων

Του Περικλή Κοροβέση

Μιλάμε για το απάνθρωπο δικτατορικό καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών και για τα στυγερά εγκλήματά της, αλλά λέμε ελάχιστα για το χρέος που φόρτωσε στις πλάτες μας και τη διόγκωση των κρατικών δαπανών. 

Το χρέος, από 32 δισεκατομμύρια δραχμές που ήταν το 1966, έφτασε το 1974 στο 114 δισ. Και για την ίδια περίοδο οι κρατικές δαπάνες από 38 έφτασαν στα 129 δισ. Η χούντα δεν πρωτοτύπησε. Παγκοσμίως οι δικτατορίες της περιόδου 1965-1985 υπερχρεώθηκαν για να δανειστούν ή για να ενισχύσουν και να εκσυγχρονίσουν τον κατασταλτικό τους μηχανισμό ή για να τα τσεπώσουν οι ίδιοι οι δικτάτορες, όπως στην περίπτωση του Μάρκο στις Φιλιππίνες ή του Μομπούτου στο Κονγκό και ακόμα του Πινοσέτ. Η προσωπική τους περιουσία ισοδυναμούσε με το εξωτερικό χρέος.

Η Παγκόσμια Τράπεζα, που ξεκίνησε σαν εργαλείο του ΟΗΕ για να βοηθήσει τις αποδεκατισμένες πρώην αποικίες, πέρασε στα χέρια των πιο πλούσιων χωρών και με το σύστημα του δανεισμού, έκαναν τις πρώην αποικίες πάλι αποικίες. Τριάντα χώρες που αντιπροσωπεύουν το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού διαθέτουν το 59% των ψήφων στην Παγκόσμια Τράπεζα και οι υπόλοιπες 157 χώρες που έχουν το 84% των πολιτών του πλανήτη, έχουν μόνο το 41% των ψήφων. Στην ουσία είναι μια μηχανή για να κάνει το 1% των κατοίκων της Γης ακόμα πιο πλούσιους και το υπόλοιπο 99% να βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση. Εφτά δισεκατομμύρια άνθρωποι παράγουν τα 9/10 του παγκόσμιου ΑΕΠ και το υπόλοιπο 1/10 είναι η περιουσία περίπου δύο χιλιάδων ανθρώπων. Αν αυτοί οι άνθρωποι πωλούσαν μόνο τα γιοτ τους θα εξαλειφόταν η πείνα σε παγκόσμιο επίπεδο για 8 μήνες.

Σήμερα υπάρχουν 127 χώρες χρεωμένες ώς τα μπούνια και μόνο 36 έχουν πλεόνασμα. Αν υπήρχαν κυβερνήσεις που να ενδιαφέρονταν για το καλό του τόπου τους και όχι για τις τσέπες των τοκογλύφων, θα έπρεπε να διαγράψουν μονομερώς το χρέος. Αυτό ισχύει απολύτως για τα χρέη που δημιούργησαν οι δικτατορίες. Για ποιο λόγο να πληρώνουμε τα χρέη της χούντας των συνταγματαρχών; Επειδή εκτέλεσαν, βασάνισαν, φυλάκισαν και εξόρισαν; Αποδοχή του χρέους των Απριλιανών σημαίνει άμεση αναγνώριση του καθεστώτος. Και όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά κάποια άλλη εποχή. Η Κούβα αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος της στην Ισπανία όταν έπαψε να είναι αποικία της. Το ίδιο έπραξαν και οι Μπολσεβίκοι, το 1918, και δεν αναγνώρισαν το τσαρικό χρέος. Και όταν η Πολωνία έγινε ανεξάρτητη, διέγραψε το χρέος της. Και όταν έπεσε η δικτατορία του Τινόκο στην Κόστα Ρίκα, δεν πλήρωσε φράγκο στους πιστωτές της, στον Καναδά, και μάλιστα με διαιτησία των ΗΠΑ.

Ολα αυτά οδήγησαν τον σοφό καθηγητή Αλεξάντερ Σακ, έναν από τους θεμελιωτές του Διεθνούς Δικαίου, να γράψει ήδη από το 1927: «Εάν ένα δεσποτικό καθεστώς συνάψει ένα δάνειο, όχι για τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά για να ισχυροποιήσει την τυραννία του, τότε αυτό το χρέος είναι απεχθές. Και αυτό το χρέος δεν είναι υποχρεωτικό για ένα έθνος». Με άλλα λόγια, ένα εξωτερικό δάνειο που δίνεται για την ανάπτυξη ενός έθνους, δηλαδή για παιδεία, υγεία, δημόσια έργα, κράτος πρόνοιας κ.λπ., είναι επενδύσεις κερδοφόρες και μπορούν να πληρώσουν ένα τίμιο δάνειο. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται ένα εθνικό κράτος και όχι κυβερνήσεις τραπεζιτών και διεθνών τοκογλύφων, που επενδύουν στην κομπίνα και τη ρεμούλα. Και αυτό το χρέος είναι ανέντιμο και δεν το πληρώνουμε.

Δεν είναι τυχαίο πως δύο νομπελίστες οικονομολόγοι, ο Πολ Κρούγκμαν και ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, πιστεύουν πως η Ε.Ε. είναι κλινικά νεκρή, αγνοεί τους νόμους της οικονομίας και έχει μπει σε μια αυτοκτονική φάση, σύμφωνα με τα λεγόμενα της Σούζαν Ζορζ. Οι Βρετανοί αποικιοκράτες εκπαίδευαν στα καλύτερα πανεπιστήμιά τους τις ελίτ από κάθε αποικία και τους έκαναν κυβερνήτες, με το επιχείρημα πως η ανάπτυξη της μητρόπολης θα σημαίνει και ανάπτυξη της αποικίας. Οι αντίστοιχοι απόφοιτοι του σημερινού Χάρβαρντ είναι συνάδελφοι των υπαλλήλων της τρόικας και αρκούνται στον μισθό τους. Είναι αυτό που λέμε (λέτε) πετυχημένη καριέρα, βουτηγμένη στο αίμα των πολλών.

Τόσες εξεταστικές επιτροπές έχουν γίνει στη Βουλή. Θα βρεθεί κανείς να προτείνει μια επιτροπή για το χρέος; Εσένα το λέω, πεθερά, για να το ακούσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ή κάποιoς άλλος. Περιττό να δηλώσω πως είμαι ανεξίθρησκος.


Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Συλλυπητήρια στους εφησυχασμένους: Γιατί θάναι αυτοί οι πρώτοι που θα χάσουν τα σπίτια τους


ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΑΚΗ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΕΙ
Του Γιώργου Δελαστίκ
από εφημερίδα το ΕΘΝΟΣ

Μια αυταπάτη ευρύτατα διαδεδομένη στα λαϊκά στρώματα ενδέχεται να έχει μοιραίες συνέπειες για όσους έχουν αποκτήσει την πρώτη τους κατοικία με στεγαστικό δάνειο, στις δόσεις του οποίου αδυνατούν πλέον να ανταποκριθούν και να τις πληρώνουν στην τράπεζα κανονικά. Καθώς απέχει πλέον ελάχιστα περισσότερο από έναν μήνα η εφιαλτική ημερομηνία της 1ης Ιανουαρίου 2014, οπότε η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου έχει αποφασίσει υπό την πίεση και της τρόικας να αρχίσουν και πάλι οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας δανειοληπτών που δεν πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους, οι περισσότεροι από τους ασυνεπείς οφειλέτες προς τις τράπεζες δεν έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος του κινδύνου που τους απειλεί. Νομίζουν ότι η τράπεζα... δεν θα τους πάρει το σπίτι!
Αυταπατώνται ότι κάτι θα γίνει στο τέλος και θα τη γλιτώσουν!

Τι να το κάνει η τράπεζα ένα ασήμαντο δυάρι ή τριάρι διαμέρισμα στους Αγίους Αναργύρους ή στο Περιστέρι; Σε ποιον θα το πουλήσει αφού αυτήν την εποχή στην Ελλάδα κανένας δεν έχει λεφτά κι όσοι έχουν δεν τα δίνουν φυσικά για κάποιο διαμέρισμα σε μια λαϊκή συνοικία της Αθήνας ή σε κάποια επαρχιακή πόλη; Αν, όμως, δεν μπορούν να πουλήσουν αυτά τα διαμερίσματα ή σπίτια γιατί να κατασχέσει μια μεγάλη τράπεζα π.χ. δέκα ή είκοσι χιλιάδες σπίτια; Τι θα τα κάνει; Θα γίνει... μεσιτικό γραφείο; Χώρια που αν πρέπει να πληρώσει και ενιαίο φόρο ακινήτων για χιλιάδες κατασχεμένα σπίτια, θα κοστίσει στην τράπεζα τα μαλλιοκέφαλά της! Οι σκέψεις αυτές και άλλες παρόμοιες ακούγονται λογικοφανείς στους άσχετους και τους αδαείς. Είναι, όμως, βαθύτατα λανθασμένες. Ηταν εν μέρει σωστές σε άλλες, παλαιότερες εποχές.

Δεν ισχύουν, όμως, ούτε κατ' ελάχιστο σήμερα. Αυτό που αγνοεί ο κόσμος, και παθαίνει σοκ όταν το αντιλαμβάνεται, είναι ότι η τράπεζα που του κατάσχει το σπίτι δεν έχει καμιά έγνοια να... πουλήσει ή έστω να νοικιάσει σε κάποιον το σπίτι που κατάσχεσε! Της αρκεί που απέκτησε αυτή τους τίτλους ιδιοκτησίας! Φαίνεται εξωφρενικό, αλλά δυστυχώς έτσι είναι - και ο λόγος είναι απλούστατος. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως μια τράπεζα προχωράει σε κατάσχεση 10.000 σπιτιών, καθένα από τα οποία έχει αντικειμενική αξία 100.000 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι η συνολική αντικειμενική αξία των 10.000 διαμερισμάτων επί 100.000 ευρώ το καθένα είναι 1.000.000.000 ευρώ. Η τράπεζα, αντί να ψάχνει να βρει 10.000 αγοραστές που έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να τους βρει ποτέ, κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Βγαίνει στη διατραπεζική αγορά, στις αγορές του χρηματοπιστωτικού συστήματος και λέει: "Κατέχω τίτλους ιδιοκτησίας ακινήτων αντικειμενικής αξίας ενός δισεκατομμυρίου ευρώ και τους πουλάω για π.χ. επτακόσια εκατομμύρια ή τριακόσια εκατομμύρια ευρώ!". Μια τράπεζα από το Χονγκ Κονγκ ή από την Ουρουγουάη τούς αγοράζει τους τίτλους αυτούς για να τους πουλήσει κι αυτή την επόμενη μέρα ή τον επόμενο μήνα!

Ο τίτλος ιδιοκτησίας του σπιτιού που σας κατάσχεσε η ελληνική τράπεζα επειδή δεν πληρώνατε τις δόσεις του δανείου σας βρίσκεται έτσι σήμερα... στο Κατάρ, αύριο στο Μεξικό, μεθαύριο στο Ναούρου. Το πιο επώδυνο σημείο αυτής της τραγωδίας είναι ότι κανένας από τους εφήμερους, εναλλασσόμενους ιδιοκτήτες -δηλαδή κάποια τράπεζα ανά την υφήλιο- δεν δίνει δεκάρα τσακιστή αν ρημαδιάζει το διαμέρισμα από το οποίο σας ξεσπίτωσε η τράπεζα επειδή δεν είχατε να πληρώσετε τις δόσεις! Τους αρκεί ο τίτλος ιδιοκτησίας και η αντικειμενική κατ' αρχάς αξία. Ισως κάποια στιγμή αργότερα να τους ενδιαφέρει και η εμπορική αξία, αλλά και πάλι για να παιχτεί στη διατραπεζική αγορά.

Τώρα, από τα 10.000 σπίτια του παραδείγματος μπορεί τα 500 ή τα 1.000 να πουληθούν σε κάποιον κερδοσκοπικό οίκο-γύπα με έκπτωση... 60% ή 80% (!), αν κάποια τράπεζα που κατέχει τους τίτλους βρεθεί "ζορισμένη" κάποια στιγμή. Τότε οι "γύπες" μπορεί να πουλήσουν το διαμέρισμά σας στη Δάφνη ή στα Ανω Λιόσια σε κάποιο Γερμανό ή Αγγλο συνταξιούχο σε γελοία τιμή, βγάζοντας τα τριπλά λεφτά από όσα το αγόρασαν! Ετσι σκοπεύουν να χειριστούν τα διαμερίσματα ή τα σπίτια όσων δεν ανταποκρίνονται στις δανειστικές υποχρεώσεις τους, γι' αυτό και οι τράπεζες θα τους τα κατασχέσουν οπωσδήποτε, μόλις η κυβέρνηση δώσει το "πράσινο φως" σε έναν μήνα από τώρα!

Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013

Ας απαλλαχτούμε από την τυραννία της τυχαιότητας και ν'αγκαλιάσουμε τη Δράση και την υπευθυνότητα που αυτή συνεπάγεται (αναδημοσίευση)


από Αλληλέγγυα Δύναμη

Λέξεις και εκφράσεις όπως "καλότυχος" και αντίθετα, "ήταν γραφτό να συμβεί", "τον καταράστηκε η μοίρα" ή "γαμώ την τυχη μου", μου μοιάζουν τόσο κενές ουσίας όσο και άδεια κελύφη κοχυλιών. Που τα παρασύρουν τα ρεύματα αφηρημένων εννοιών και συλλήψεων -όπως έχει καταντήσει η ελευθερία στις σύγχρονες "πολιτισμένες" αντιλήψεις- και τα ξεβράζουν σε αχανείς παραλίες αυταπάτης. Και ατέρμονης μοιρολατρίας. Που ζέχνει παθητικότητα και νοσηρή στωικότητα, για ν'αναπαράγεται η εμπορευματική εξουσία της οικονομίας πάνω στη φύση και τον άνθρωπο. Σύμφωνα και με το Νίτσε, η τυχαιότητα δεν υπάρχει και το τυχαίο είσαι εσύ ο ίδιος που συμβαίνεις σε σένα τον ίδιο! Δηλ. οι δράσεις και μη-δράσεις σου, οι επιλογές σου ή η αδυναμία επιλογών, η κίνηση ή στατικότητά σου, οι διαστρεβλωμένες οπτικές ή οι καθαρές ματιές σου.

Ίσως αυτό σημαίνει ότι φράσεις όπως "ο παράγοντας τύχη" και λέξεις σαν το "μοιραίο", που παρερμηνεύουν με στρεβλή αντίληψη την πραγματικότητά μας και την αλυσοδένουν στο συμβιβασμό και την εθελοντική παραίτηση, καλό θα ήταν να αντικατασταθούν. Και στη γλώσσα και στη συνείδηση. Από άλλες πιο πραγματικές έννοιες: η διάθεση να γυρεύεις αυτό που θες και η αναγνώριση των ευθυνών για ό,τι σου συμβαίνει ή προκαλείς με τη δράση σου και τηναντίδραση που επιφέρει.

 Κι ας μη ξεχνάμε πως αυτό που φαίνεται ως σωστό σε κάποιον, τόσο για τον εαυτό του όσο και για λογαριασμό των άλλων, μπορεί στην πραγματικότητα να είναι και να αποδειχτεί τελείως λάθος έως ολέθριο. Και για τον εαυτό και για τον άλλο. Όμως στο απρόβλεπτο ταξίδι της ζωής και στην αναζήτηση της πολύτιμης αυτοεπίγνωσης για αυτόν που συνειδητοποιεί αυτή την πολυτιμότητα, στα πλαίσια και πλέγματα των αλληλοεπιδράσεων και της ανταλλαγής ενεργειών,αστοχίες και λανθασμένες εκτιμήσεις συμβαίνουν. 

Μέσα σε αυτό το τεράστιο δονητικό δίκτυο σχέσεων μεταξύ ατόμων και κοινωνιών, μικρών και μεγάλων αποφάσεων κι εφαρμογών τους που λαμβάνουν χώρα και διαμορφώνουν κάθε αέναη στιγμή την πραγματικότητα! Πόσο σημαντικό είναι λοιπόν τα γινόμενα "που ουκ απογίγνονται"- να αποτελούν και μάθηση! Κι ευκαιρίες για νοηματοδότηση εκ νέου των εννοιών. Με διάθεση όχι για ανέξοδη κι εύκολη κριτική του εαυτού και των άλλων, αλλά για ειλικρινή προσπάθεια κατανόησης και του μεν και των δε. Με απαραίτητη προϋπόθεση τηναναγνώριση κι ανάληψη προσωπικών ευθυνών. Είτε πρόκειται για μεμονωμένα άτομα, είτε για ομάδες ατόμων, είτε για λαούς ολόκληρους...

Κι αυτό σημαίνει συναισθηματική και πνευματική ωριμότητα. Που οδηγεί στη χειραφέτηση, όχι ως αγχώδη ηθική υποχρέωση κι ως απόρροιακαθήκοντος βεβαρυμένου ιδεολογικά, δηλαδή στρατευμένου. Άρα στον ξεπεσμό σε νέο κύκλο παρανοήσεων κι αδιαλλαξίας. Αλλά χειραφέτηση στενά δεμένης με την επίγνωση της ανθρώπινης φύσης και των δυνατοτήτων της και με τη δημιουργική χαρά της ζωής. Άρα και χάραξη της ρότας προς έναν άλλο κόσμο, άτμητων υποστάσεων που συνέχουν αυτόνομα και διαρκώς εξελισσόμενα σύνολα.

Όπου πρωταρχικό τους μέλημα θα αποτελεί η απόλαυση των δώρων της ζωής σε συνεργασία με τη φύση και σε αρμονία με την ανθρώπινη φύση που ολοκληρώνεται μέσα στο φυσικό της περιβάλλον. Και όχι -όπως συμβαίνει με τούτο τον παλιό πια κόσμο- το κύλισμα στη μνησικακία εναντίον της ζωής, στη μισαλλοδοξία και τις προκαταλήψεις, στην κυριαρχία φαντασιακών σημασιών επί των κοινωνιών και στη συναισθηματική αναπηρία...

Θέλω να σου πω, να σου μιλήσω... (αναδημοσίευση)


από Αλληλέγγυα Δύναμη
Eίναι απελπιστικά πολλά όλα αυτά που θέλω να σου πω και δεν ξέρω πώς να τα βάλω σε μια σειρά!
Εδώ τον εαυτό μας δεν μπορούμε συχνά να βάλουμε σε μια τάξη, (όχι την "τάξη" που εννοούν τα αφεντικά και τα ανδρείκελα της εξουσίας), αλλά το να κουμαντάρουμε εμείς οι ίδιοι το μυαλό μας, τις αποφάσεις μας, τις κινήσεις, τις δράσεις μας, τις παρορμήσεις, τις έξεις μας, την ίδια μας τη ζωή! Ώστε να μην καταντάει ένα συνονθύλευμα μιας πληθώρας εντυπώσεων κι αναμνήσεων, φόβων κι εμμονών, αόριστων ιδεών κι αυτοματισμών και να άγεται και φέρεται από οποιονδήποτε άλλο εκτός από πραγματικά εμάς τους ίδιους! 

Θέλω να σου πω για τη ματωμένη καρδιά του κόσμου!
Για το πόσο πολύ γίνονται οι άνθρωποι αόρατοι όταν περπατάμε με κλειστά τα μάτια!

Για το πόσο λίγο ξέρουμε ο ένας τον άλλο, ακόμα και τον ίδιο το σύντροφο της ζωής μας, όταν ζούμε μια ζωή χωρίς να τη ζούμε, σαν μηχανικά αυτόματα, σαν "φυσιολογικοί άνθρωποι με φυσιολογικά όνειρα", σαν υπάκουα στρατιωτάκια μιας ατέλειωτης γκάμας αρχηγών και αρχηγίσκων (ακόμα και μέσα στο σπίτι μας), σαν άψυχες μαριονέτες που τα σκοινιά τους ελέγχονται από αόρατα χέρια. Σαν ζωντανοί-νεκροί.

Για το πώς φοβόμαστε να ξεφύγουμε από αυτή την προκαθορισμένη πορεία της απώλειας κι ας λέμε μεγάλα λόγια, κι ας εξαπολύουμε μύδρους κατά όλων αυτών των "καραβοκύρηδων" που μας πέταξαν στις "ξέρες" της ζωής. Και για το πόσο, συχνά, ζηλεύουμε (κι άλλοτε ας τους εκθειάζουμε κι άλλοτε ας ψάχνουμε να βρούμε ψεγάδια για να τους μειώσουμε) όσους ορθώνουν, ακόμα και ολομόναχοι, σαν γίγαντες το ανάστημά τους ενάντια σε όλα τα κακά και δεινά του κόσμου. Γιατί νομίζουμε ότι απέχουμε πολύ από το παράστημά τους. Kι ας συντρίβονται, στο τέλος, από το ωστικό κύμα του μίσους προς τη γενναία κι αδούλωτη υπόστασή τους. 

Τιμή όμως σ'αυτούς που βάζουν τα δυνατά τους, όχι για να τους μοιάσουν απαραίτητα, αλλά για να τραβήξουν το δικό τους δρόμο ανάμεσα από αλλεπάλληλες συμπληγάδες κι εμπόδια που υψώνονται στη δύσβατη πορεία τους. Αψηφώντας το τραγούδι των Σειρήνων, την εχθρικότητα των σκλάβων μέσα στο μαντρί και τα σκυλιά που εξαπολύουν εναντίον τους οι "θεοί" αυτού του ματωμένου κόσμου...

Θέλω να σου πω για τον πόνο μου, που συχνά γίνεται όλο και πιο οξύς, όταν κοιτάω γύρω μου την τεράστια σε βάρος των ανθρώπων πλάνη, τις άνισες και εξόφθαλμα άσχημες εικόνες που πρέπει ν'αποδεχτώ ως "κανονικότητα" αναπόφευκτη και αναλλοίωτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, όπως μου λένε οι περισσότεροι, κι ας ανήκουν σε αυτούς που υποφέρουν από την "κανονικότητα" του κόσμου αυτού. 

Και μετά σκέφτομαι κάτι λόγια σαν αυτά που είπανε κάποιοι αρχαίοι Έλληνες σοφοί: "το να λες την αλήθεια μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα για σένα! Αυτό που τελικά μετράει είναι να είσαι, όσο μπορείς, καλός άνθρωπος..."(Δημόκριτος)
Να προσθέσω κι εγώ: Και να αποφεύγεις την ασχήμια στη ζωή σου και τον κίνδυνο να καταστείς κομμάτι της, ακόμα και χωρίς να συνειδητοποιείς το κατρακύλισμα.

Ναι! Αλλά τι γίνεται όταν δεν σε αποφεύγει η ασχήμια; η συναινετική παραίσθηση που βαφτίζεται πραγματικότητα; Όταν τη βρίσκεις σαν επιδημική μάστιγα συνέχεια μπροστά σου; Και κατά πόσο καλός μπορεί να είσαι αν γυρνάς την πλάτη, αν κάνεις όλο και πιο συχνά το κορόιδο, αν αλλάζεις λόγια, αν λες μισόλογα ή μιλάς και γράφεις με κώδικες προκειμένου να προστατεύσεις τις σάρκες σου αλλά και "ν'ανοίξεις τα μάτια" (αν όχι στη δικιά σου τότε σε μια μελλοντική εποχή) εκείνων που είναι πρόθυμοι "να δουν" και ικανοί να κατανοήσουν; Και πότε θα'ρθει αυτή η εποχή; Αφού η ασχήμια και η αμετροέπεια και αδικία γίνονται όλο και πιο ισχυρές και άκαμπτες...Και μάλιστα, πλέον, με τη συνδρομή και υψηλής τεχνολογίας!

Θέλω, λοιπόν, να σου πω ότι αδιαφορώ πια για έννοιες όπως το "καλό και το κακό" που παραλάσσουν από λαό σε λαό κι από τόπο σε τόπο, μέσα στην Ιστορία. Έννοιες που είναι ανθρώπινες επινοήσεις κι άρα σχετικές αντιλήψεις και ανάλογα με την ερμηνεία που ενδύονται μπορεί ν'αποτελέσουν καταστροφικά εργαλεία όσον αφορά τη διάβρωση του μυαλού και την ευτέλεια της ψυχής που γίνεται...μικρόψυχη!

Θέλω να σου πω ότι το καλό για μένα σημαίνει να μάθω να είμαι ο Εαυτός μου! Κι αν είναι να με χλευάσουν, να με συκοφαντήσουν εξαιτίας αυτού, να με στοχοποιήσουν, να με τσακίσουν, να χάσω το κεφάλι μου, τότε...αν είναι να πέσει απ'τους ώμους μου τουλάχιστον ας είμαι ευθυτενής κι εκείνο ορθωμένο ψηλά...Όλες οι κακοτοπιές είναι ευπρόσδεκτες, γιατί κι όσο πιο... ποιοτικές είναι τόσο περισσότερο σε διδάσκουν, σε φωτίζουν!

Να με συμπαθείς αν σε κούρασα, αλλά νιώθω πως δεν σου είπα σχεδόν τίποτα από όλα αυτά που ήθελα...Ίσως είναι καλύτερα έτσι. 
Για να ακούσω εσένα, αδελφέ/ή μου!

Θα κλείσω το παράθυρο (αναδημοσίευση)



Τον κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά. Μην τυχόν κινηθεί και τον ξυπνήσει. Να ξεκουραστεί εκεί. Να μην περάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο μακριά της. Να τον κρατήσει λίγο ακόμα. Να μην ακούει τους χτύπους του ρολογιού. Να τον ακούσει να αναπνέει. Να τον χαϊδέψει απαλά κάτω από τη μπλούζα. Να τον ησυχάσει. Να του ψιθυρίσει ένα όνειρο. Να του μιλήσει σιγανά για ένα παιδί. Να ακούει την καρδιά του. Να κολυμπάνε σε βαθιά θάλασσα. Να μην φτάνουν οι ήχοι του δρόμου και οι σειρήνες. Να μην ακουμπάνε τα δάχτυλα τους στο έδαφος. Να βουτάνε με μια ανάσα. Να μην ακούνε τις φωνές. Να μην αλυχτάνε τα σκυλιά. Να σταματήσει η νύχτα. Να μην ακούει τις σκέψεις της. Να μη φοβάται άλλο. Να περάσει τα δάχτυλά του μέσα από τα μαλλιά της. Να την αγγίξει τυχαία. Να ακουμπά το κεφάλι του στο στήθος της. Να μην τον ξαναδεί να αγωνιά για κανέναν. Να τον βλέπει να χαμογελάει. Να δει τη σκιά του στην πόρτα. Να του ζεστάνει τα χέρια. Να του σιδερώσει το πουκάμισο. Να του φιλήσει τα χείλια. Να περάσει τα δαχτυλά της από το λακάκι στο λαιμό του. Να την κρατήσει απ’τη μέση. Να νιώσει την ανάσα του στο προσωπό της. Να του πει ένα μυστικό. Να τσακωθούνε για ψήλου πήδημα. Να της κρατήσει μούτρα. Να του τηλεφωνήσει ντροπαλά. Να πάνε στη συναυλία. Να τον νιώσει δίπλα της. Να πιούνε κρασί. Να γελά ζαλισμένη. Να κοιμηθεί μεθυσμένος. Να μην ξημερώσει η επόμενη μέρα. Να μην υπάρχει σκοτάδι. Να μην φύγει. Να σταματήσει τον χρόνο. Να τον κλείσει στα χέρια της. Να γίνουν τα χέρια της τοίχος. Να γίνει το κορμί της ασπίδα. Να γίνει το κορμί της φωτιά. Να γίνει ύαινα. Να τους καταπιεί. Να μην τον δούνε. Να μην τον ξέρουν. Να μην τολμήσουν. Να μην τον πλησιάσει κανείς.

Τον κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά. Στο πεζοδρόμιο. Ακίνητη. Μην της τον πάρουν.

ετεροχρονισμένη αναδημοσίευση

Είδα τη θλίψη... (αναδημοσίευση)



Είδα τη θλίψη να κρύβεται κάτω από γέφυρες γυρνώντας τον κόσμο. Να σε παρακαλάει για ένα κομμάτι φαγητό και να την κοιτάς με ένα περιφρονητικό χαμόγελο. Κάνεις λες και δεν την γνώρισες ποτέ. Αν όχι, θα την γνωρίσεις σύντομα. 

Την είδα να μιλάει ψυθιριστά και να κρύβει το χαμόγελο της κάτω από ένα μαύρο ύφασμα. Να υπόσχεται πως όλα θα πάνε καλά, να μην κρατάει ποτέ την υποσχεσή της. Κάποιοι προσπαθούν να την κρύψουν μέσα σε χρυσά παλάτια, με άφθονα αγαθά και σ' ένα ψεύτικο υστερικό γέλιο. 

Είδα την θλίψη να φορτώνεται με κουρέλια και να περπατάει σε μισοσκότεινους δρόμους. Την είδα και σε φωτεινά ξενυχτάδικα να προσπαθεί να ξεγελάσει το ίδιο της το πρόσωπο. 

Όμως το είδα και στο δικό μου πρόσωπο. Η θλίψη είναι προνόμιο. Όποιος το έχει σκέφτεται και δεν ξεχνάει. Αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του και μέσα του. Φοβάται αλλά δεν δειλιάζει..

το βάζο (αναδημοσίευση)


από Σιωπηλή Διασταύρωση

Κάθεται στο μπαλκόνι με το λευκό της νυχτικό και με το καχεκτικό της χεράκι σφίγγει δυνατά το κάγκελο, δυνατά που λέει ο λόγος, που να βρει δύναμη αυτή, κάπως έτσι περνάει τις μέρες της στην τσιμεντούπολη, σ’ αυτή τη στάση τη βλέπω και σήμερα απ’ το μεσημέρι και τώρα έχει πια νυχτώσει. Το πρωί ο γιος της της έβαλε πάλι τις φωνές, σκατά έχεις στο μυαλό σου μωρή, να σε είχε άλλος και θα σου λεγα εγώ που θα ‘σουνα τώρα μωρή, τέτοια πράγματα, δεν ξέρω γιατί τα έβαλε μαζί της, δεν νομίζω ότι η γιαγιά μπορεί να κάνει οποιοδήποτε κακό, τρία χρόνια που ζω στο απέναντι διαμέρισμα δεν την έχω ακούσει να μιλάει ούτε μια φορά, μόνο κάθεται στο μπαλκόνι, κοιτάει τον ουρανό και σφίγγει το κάγκελο με το καχεκτικό της χεράκι. 

Θυμάμαι ότι μια φορά τη μάλωσε γιατί έσπασε το βάζο με τη ζάχαρη. Από τις φωνές του μάθαμε ότι ήθελε να φτιάξει γλυκό για την οικογένεια, όμως τα χέρια της έτρεμαν κι έτσι το βάζο έσπασε, εκείνη κόπηκε λίγο αλλά δεν μίλησε, την βρήκε ο γιος της όρθια μπροστά στο νεροχύτη να κοιτάει το βάζο κι άρχισε πάλι να τη βρίζει, μωρή κακομοίρα πόσες φορές σου ‘χω πει να μην κάνεις τίποτα απολύτως, τέτοια πράγματα, πως μπορεί ένας άνθρωπος να μην κάνει τίποτα απολύτως καθόλου δεν το κατάλαβα, η γιαγιά πάντως ήθελε να τους φτιάξει γλυκό αλλά τα χέρια της έτρεμαν, αυτό ήταν όλο. 

Ένα μεσημέρι που τον συνάντησα τυχαία στο δρόμο, καμαρωτό με το καλό του το κουστούμι και το καλοστρωμένο του μουστάκι, προσπάθησα να του μιλήσω, κρίμα είναι, δεν τη λυπάστε τη γιαγιά, τέτοια πράγματα, εκείνος αμέσως μου έβαλε τις φωνές, να κοιτάς τη δουλειά σου εσύ, να μην ανακατεύεσαι στα προσωπικά των άλλων, έλεγε έλεγε, μαζεύτηκε και κόσμος και δεν είχα που να κρυφτώ από τη ντροπή, έτσι δεν ανακατεύτηκα ξανά. 

Που και που, όταν οι καβγάδες φουντώνουν περισσότερο από το κανονικό, οι γείτονες βγαίνουν σιωπηλά στα μπαλκόνια τους δήθεν για να ποτίσουν τις γλάστρες ή να τινάξουν το τραπεζομάντιλο και κάποιοι άλλοι βγάζουν διακριτικά το κεφάλι από το παράθυρο, κοιτάζονται βιαστικά μεταξύ τους και ξανακλείνουν τα παντζούρια, τραβούν τις κουρτίνες και χάνονται στη σιωπή του φθινοπωρινού απογεύματος. 

Αυτό είναι ο φασισμός. Να ξέρεις, να φοβάσαι και να σωπαίνεις.

Αναστάσιος Θεοφίλου: Αθώος. TassiosThita: Με αναστολή. Paranoiriko: Ισόβια. (αναδημοσίευση)


από το Πορτατίφ (http://toportatif.blogspot.gr/)

δεν είναι η δουλειά του νομοθέτη
να γράφει ιστορία
αλλά να σβήνει την ιστορία
που γράφει ο παραβάτης
Ψυττάλεια Β

Πολλές είναι οι ιστορίες που συνοδεύουν τις διαδρομές των ποιητικών συλλογών που φτιάχτηκαν κατά τη διάρκεια της α’ φάσης του Project Ψυττάλεια, αλλά νομίζω πως ο πιο περιπετειώδης προορισμός που γεννήθηκε σε μία από αυτές ήταν του σωφρονιστικού καταστήματος στο Δομοκό. Παραλήπτης ο Τάσος Θεοφίλου.

Με τον Θ. ήμασταν συμμαθητές στο νηπιαγωγείο. Έτσι τουλάχιστον νιώθω. Περίεργο συναίσθημα να το διατηρώ για κάποιον που δεν έχω αντικρίσει ποτέ το πρόσωπό του. (Ευτυχώς έχω καλλιεργήσει τη γνώση να μην πιστεύω στα πρόσωπα που δείχνει η τηλεόραση). Νομίζω όμως πως κι εκείνος αισθάνεται το ίδιο. Κι αυτό γιατί γνωρίζει στενά ο ένας τη διαδικτυακή παρουσία του άλλου στην μπλογκόσφαιρα, από τότε που ο όρος μπλογκόσφαιρα δεν είχε ακόμα γραφτεί στο διαδίκτυο για πρώτη φορά.

Το βιβλίο φτιάχτηκε. Με κάποιον τρόπο στάλθηκε. Φτάνοντας όμως στην πύλη θεωρήθηκε επικίνδυνο από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους και δεν πέρασε στα ενδότερα της φυλακής. Έτσι ο Θ. δε διάβασε ποτέ το ιδιότροπο βιβλίο μου. Σιγά το πράγμα θα μου πεις. Όμως ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι τα ποιήματά μου απευθύνονται αποκλειστικά σε ανθρώπους εκτός των τειχών. Κι αυτή η διαπίστωσή, όπως και να ‘χει, μού προκάλεσε θλίψη. Από την άλλη βέβαια με γοήτευσε ο φόβος των δεσμοφυλάκων για την ποιητική χειροτεχνία και την παλίμψηστη ιδέα της Ψυττάλειας. Εκ του ασφαλούς μιλάω βέβαια, γιατί σε ένα βαθμό είναι ο ίδιος λογοτεχνικός φόβος που ανάγκασε τους προστάτες τού πολιτεύματος να φτάσουν στο σημείο να θεωρήσουν τα απολαυστικά βίαια λογοτεχνικά κείμενα του Θεοφίλου επιβαρυντικά στοιχεία για την πολιτική του υπόσταση.

Η δίκη του θα ξεκινήσει σύντομα. Οι ανυπόστατες κατηγορίες στηρίζονται σε μία αυτοσχέδια συνταγή αλχημείας που όσο κι αν προσπαθούν μέσα σε σκοτεινά γραφεία να μετατρέψουν το μόλυβδο σε χρυσό, το μόνο που καταφέρνουν είναι ο μόλυβδος να παραμένει πάντα μόλυβδος και να μουτζουρώνει τα πρόσωπα των τσακαλιών της αντιτρομοκρατικής κάτω από τις κουκούλες τους.

Και γι’ αυτό οι νομικίστικες κατηγορίες θα καταρρεύσουν εύκολα. Αυτό δε σημαίνει ότι έχω καμία εμπιστοσύνη στην αστική κάστα της δικαιοσύνης. Ζούμε την εποχή που δεν χρειάζονται ρεαλιστικές κατηγορίες για να καταδικαστεί κάποιος αγωνιζόμενος. Υπάρχει και ο εσωτερικός κόσμος που μπορούν να αντλήσουν ενοχή. Και εκεί ο Θ. είναι κατεξοχήν παραβάτης. Όποιος περνάει το κατώφλι της συμβατικής ζωής και μπαίνει στο αυτόνομο σύμπαν του εσώτερου βίου είναι εχθρός του πολιτεύματος. Άλλωστε, όλος ο αντιτρομοκρατικός νόμος δομήθηκε πάνω στη λογική πάταξης της ποίησης.

Της σκέτης ποίησης.

Όλα περνούν και φεύγουν (αναδημοσίευση)

της Αννίτας Λουδάρου
Ήταν δεν ήταν σαράντα κιλά και δεκαεπτά χρονών. Στεκόταν λίγο πιο αριστερά από τις ηλεκτρικές πόρτες του σουπερ μάρκετ. Αμίλητη με τα μικροκαμωμένα χέρια της, βυθισμένα στις τσέπες του πανωφοριού της. Δεκάδες άνθρωποι περασαν βιαστικά μπροστά της. Έβρεχε.
Τα δελτία καιρού είχαν δείξει εδώ και μέρες επιδείνωση. Αλλοπρόσαλλες άμυνες, έκτακτα μέτρα. Συνήθως ανεπιτυχή. Πολλοί θυμοί στην μεγάλη πόλη και η καρδιά να μην ξέρει πως να ντυθεί.

Σιγά σιγά αρχίζουν τα πρώτα πλάνα για τις γιορτές. Στολίδια και φωτάκια από τις αρχές ακόμα Νοεμβρίου. Εκβιάζεται άραγε η χαρά ; Σε λίγο θα φωταγωγηθεί και η Σταδίου. Η πόλη της διαθεσιμότητας και της ανεργίας, θα προσπαθήσει να φορέσει τα καλά της. Σαν γυναίκα που θέλει να υποδεχθεί τον μεγάλο έρωτα. Δίπλα μου μια κοπελιά μιλάει στο τηλέφωνο για κάποιο Χριστουγεννιάτικο πάρτυ.

Αλήθεια δεν είναι περίεργο ; Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη τις γιορτές χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πως να τις γιορτάσουμε. Κλείνουμε ραντεβού, πάρτυ, ρεβεγιόν σε μαγαζιά, επισκέψεις στα κομμωτήρια. Δοκιμάζουμε να ξεπεράσουμε την θλίψη μας. Υπάρχει όμως αλήθεια τίποτα πιο μελαγχολικό από μια γιορτή που δεν μπορείς να την γιορτάσεις γιατί η συμμετοχή σου σ΄αυτήν είναι από εφήμερη ως τυχαία ;

Εκεί πια μιλάς για μοναξιά. Και όταν μιλάς για μοναξιά, δεν μιλάς για κάτι που επιλέγεις ή απορίπτεις. Μιλάς για κάτι που απλώς υπάρχει και πρέπει να το υποδεχθείς. Είναι σαν να ξυπνάς ένα πρωί από ένα ύπνο βαθύ και να λες θα χτίσω την ζωή μου με αυτό αφετηρία. Με το να ξεκινάς τα Χριστούγεννα από τον Νοέμβριο, που έχει μόλις τελειώσει το καλοκαίρι και να τα φτάνεις ως τις Απόκριες που και αυτές θα τελειώσουν το Πάσχα, για να ξεκινήσει ένα πρόωρο καλοκαίρι που θα τραβήξει ως τα επόμενα Χριστούγεννα, δεν κάνεις τίποτα άλλο από το να μεταμφιέζεις τις ημερομηνίες, προσβλέποντας σε μια γιορτή που πρώτα απ΄όλα δεν υπάρχει μέσα σου.

Εξακολούθησε να στέκεται στο ίδιο σημείο παρόλο που η βροχή δύναμωσε. Διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας.

-Πως σε λένε ;
-Ειρήνη
Σιωπή. Προσπάθησε να μιλήσει διστακτικά.
-Είμαι ανύπαντρη και άνεργη μητέρα.

Από όποια γωνιά και να το κοιτάξεις είναι λάθος. Σκηνικό είναι τα ζαχαρωτά Χριστούγεννα, όλα περνούν και φεύγουν. Μου τελειώσαν τα ψέμματα. Τα πήραν οι Μάγοι και μου αφήνουν για ενθύμιο τα δώρα τους ενθύμια της φρίκης. Κι αν φέτος χιονίσει, δίπλα στο μεγάλο δέντρο της πλατείας Συντάγματος, θέλω να πάω να φτιάξω ένα θλιμμένο χιονάνθρωπο. Θα του βάλω δυο κάστανα για μάτια. Θα του κάνουν παρέα όλοι οι περαστικοί ή οι μόνιμοι της πλατείας που τρίβουν τα χέρια τους για να ζεσταθούν. Για να μην νιώθει μόνος ανάμεσα σε τόσο κόσμο.

Ζωγραφική Alex Hall