επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Iκαρία η Αριστερή Καρδιά μου ...! (αναδημοσίευση)


από:http://aromaikarias.blogspot.gr/2014/03/blog-post_9028.html

 Ένα από τα πάμπολλα νησιά εξορίας της ελληνικής αριστεράς την περίοδο 1938 - 1954, ήταν και η Ικαρία. Η Ικαρία βραχώδης και απομακρυσμένη γεωγραφικά από τον ηπειρωτικό κορμό, επιλέχθηκε ως κατάλληλη για να φυλακίσει την πρωτοπορία του 20ου αιώνα. Παρ' όλα αυτά η Ικαρία, απο΄τελεσε κάτι διαφορετικό από έναν απλό τόπο εξορίας. Η Ικαρία ως νησί, αγκάλιασε την κατατρεγμένη αριστερά και την περιέθαλψε με όποιο καλύτερο τρόπο ο ζεστός λαός της μπόρεσε να προσφέρει. 

Το σπίτι μου είχε την τιμή να φιλοξενήσει 10 ελεύθερες ψυχές εξόριστων 
Στην Ικαρία δεν υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης εξόριστων όπως σε άλλες περιοχές. Οι εξόριστοι έφθαναν στο νησί με πολεμικά πλοία, που ξεφόρτωναν το "φορτίο" των αμπαριών τους σε μικρά καΐκια ντόπιων ψαράδων του Εύδηλου ή του Αγίου Κήρυκου. Από εκεί η χωροφυλακή αναλάμβανε την συγκέντρωση των εξόριστων, την καταλογογράφησή τους και την αποστολή τους σε διάφορα χωριά όπου θα παρέμεναν. Πολλά χωριά του νησιού φιλοξένησαν πολιτικούς κρατούμενους, χωριά όπως οι Ράχες, το Γυαλισκάρι, ο Αρμενιστής και ο Νάς, και σε όλα τα χωριά οι πολιτικοί εξόριστοι βρήκαν την φιλοξενία και την ζεστασιά του καριώτικου λαού να τους περιθάλψει. Όπως προαναφέραμε στρατόπεδα δεν είχε το νησί οπότε οι εξόριστοι καλούνταν να κατασκευάσουν μόνοι τους τα σπίτια τους. Οι κάτοικοι βλέποντας τα σοβαρά προβλήματα των εξόριστων τους περιέθαλψαν και τους φιλοξένησαν στα σπίτια τους. Οι εξόριστοι με την σειρά τους βοηθούσαν κι εκείνοι όπως μπορούσαν τους ανθρώπους του νησιού. Εργάζονταν κοντά τους στα ζώα και τα κτήματα, οργάνωναν θεατρικές παραστάσεις και τους δίδασκαν τις αρχές του σοσιαλισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης σε κρυφά αχτίφ και συζητήσεις.


Με τον καιρό στην Ικαρία, οργανώθηκε η ζωή των πολιτικών εξόριστων και συστάθηκαν οι πρώτες ΟΣΠΕ (Ομάδες Συμβίωσης Πολιτικών Εξόριστων), με σκοπό την εξασφάλιση της διαβίωσης τόσο των παλαιών εξόριστων όσο και των νεότερων που κατέφθαναν στο νησί. Κάθε Ομάδα Συμβίωσης, που τη συγκροτούσαν οι πολιτικοί εξόριστοι του κάθε χωριού, είχε το γραφείο της που την καθοδηγούσε και ευθυνόταν για όλες τις δραστηριότητες, δίνοντας βάρος στον τομέα των σχέσεών τους με τους ντόπιους. Πρωταρχικό τους μέλημα ήταν ο σεβασμός απέναντί τους, στα υπάρχοντά τους, στα λίγα κτήματά τους και στην βοήθεια που αυτοί τους παρείχαν. Από τη μεριά τους οι κάτοικοι του νησιού έγιναν δέκτες, αλλά και συνεργάτες σε μια έντονη και πρωτοφανή για το νησί ανάπτυξη, σε διάφορους τομείς της καθημερινότητας, όπως τόνισε ο Δημ. Σέρβος. Σε πολλά χωριά «ανέβηκαν» θεατρικές παραστάσεις, οργανώθηκαν διαλέξεις με πολιτιστικά και ιστορικά θέματα. Στον Εύδηλο λειτούργησε για πρώτη φορά, με ευθύνη των εξόριστων, νοσοκομείο, που είχε ακόμα και νευρολογική κλινική. Κάθε εξόριστος δήλωνε την ιδιότητά του, ώστε να αξιοποιείται σε ανάλογο τομέα. Από τον προσανατολισμό των εξόριστων δεν απουσίαζε ούτε η έκδοση εντύπων, στην πλειοψηφία τους χειρόγραφων. Εκδίδονταν εφημερίδες όπως ο "Αλύγιστος" της ΟΣΠΕ Ραχών και η "Σπίθα" της ΟΣΠΕ Αη Δημήτρη. 


Μεγάλη ήταν η προσφορά των κατοίκων του νησιού και απέναντι στους ξυλοδαρμούς και τα βασανιστήρια της χωροφυλακής. Για παράδειγμα σύσσωμο το πλήθος των κατοίκων του Αγίου Δημητρίου έσπευσε να διαμαρτυρηθεί στην χωροφυλακή για τον αναίτιο και συστηματικό ξυλοδαρμό των εξορίστων που διαμαρτύρονταν για την κατακράτηση του ταχυδρομείου. Πολλοί ήταν και οι Ικαριώτες μετανάστες που έστελναν χρήματα απο το εξοτερικό για τους εξόριστους του νησιού...

Την περίοδο 1947-1948 υπολογίζεται ότι στην Ικαρία βρίσκονταν 15.000 πολιτικοί εξόριστοι, όταν ο ντόπιος πληθυσμός ήταν γύρω στις 11.000. Οι πολιτικοί κρατούμενοι έφταναν στο νησί χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό τους, χωρίς να υπάρχει γι' αυτούς εξασφαλισμένη στέγη ή κάποια ελάχιστα εφόδια. Στο τέλος του πολέμου, οι Ικαριώτες υπέστησαν την οργή της εξουσίας επειδή αφενός συμπεριφέρθηκαν φιλόξενα στους εξόριστους αφ έτερου επειδή περιφρόνησαν το τεράστιο ποσό της επικήρυξης και δεν κατέδωσαν τα κρησφύγετα των ανταρτών που ζούσαν στα βουνά. Η διοίκηση “ξέχασε” εννοείται, το νησί για μερικές δεκαετίες και μόνο μετά το 1974 ξεκίνησαν κάποια δημόσια έργα Τα τελευταία χρόνια πάλι μας έχουνε γραμμένους αλλά δεν πειράζει... Οι Ικαριώτες ξέρουν να επιβιώνουν σε όλες τις συνθήκες.

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Κατασχέσεις χρημάτων: Αντισυνταγματική η απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών (ΥΠΟΙΚ). Το ίδιο και η δέσμευση χρημάτων από το ΣΔΟΕ


Αντισυνταγματική έκρινε το Συμβούλιο της Επικράτειας την απόφαση του υπουργείου Οικονομικών να προχωρά σε κατασχέσεις «εις χείρας τρίτων» μισθών, συντάξεων, ενοικίων, καταθέσεων κτλ. αν πρώτα δεν έχει ενημερωθεί για την κίνηση αυτή ο οφειλέτης από την εφορία.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφαση, κατά το άρθρο 30 του ν.δ/τος 356/1974 περί Κώδικος Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων συνάγεται ότι, σε περίπτωση κατασχέσεως εις χείρας τρίτων απαιτήσεως οφειλέτου του Δημοσίου, δεν απαιτείται η κοινοποίηση στον τελευταίο του κατασχετηρίου εγγράφου. Ομως η διάταξη αυτή είναι ανίσχυρη και αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, διότι η παράλειψη αυτή έχει ως συνέπεια ο οφειλέτης να μη λαμβάνει γνώση ή να λαμβάνει καθυστερημένα γνώση της εις βάρος του επισπευδομένης αναγκαστικής εκτελέσεως.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μη μπορεί να αμυνθεί αποτελεσματικά προ της ολοκληρώσεως της εκτελεστικής διαδικασίας, λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα είτε για την ακύρωση είτε για την αναστολή της πράξεως εκτελέσεως

Πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ερμηνεύοντας τις διατάξεις του Κώδικα Είσπραξής Δημοσίων Εσόδων υπό το φως του άρθρου 20 παράγραφος 1 του Συντάγματος, δέχθηκε ότι η έκθεση αναγκαστικής κατασχέσεως εις χείρας τρίτου και εις βάρος οφειλέτη του Δημοσίου πρέπει να κοινοποιείται πριν την εκτέλεση της ούτως ώστε αυτός να μπορεί να στραφεί με τα ένδικα μέσα που του παρέχει ο νόμος κατά της οικείας πράξεως, επιδιώκοντας την ακύρωση ή την αλλαγή της ή να προβεί στην ρύθμιση του χρέους.

Ενδεχομένη παράλειψη της κοινοποιήσεως αυτής οδηγεί στην ακύρωση της πράξεως εκτελέσεως, εφόσον ο οφειλέτης επικαλεσθεί το γεγονός της μη έγκαιρης έλευσης εις γνώση του τού περιεχομένου της έκθεσης αναγκαστικής κατασχέσεως.

Αξίζει να τονιστεί ότι η απόφαση αυτή λόγω της σοβαρότητας του θέματος παραπέμπεται στην ολομέλεια του ΣτΕ στις 5 Μαίου 2014. Οπως αναφέρει αρμόδιο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών, η απόφαση αυτή αναμένεται να αλλάξει σημαντικά τη μεθοδολογία που ακολουθεί σήμερα το υπουργείο Οικονομικών κατά την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών, καθώς μέχρι σήμερα σε αρκετές περιπτώσεις μπορούσε απροειδοποίητα να προχωρήσει σε κατασχέσεις εις χείρας τρίτων αν ο οφειλέτης δεν είχε προχωρήσει σε ρύθμιση ή αποπληρωμή των χρεών του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία στην Ελλάδα οι οφειλέτες φόρων και ασφαλιστικών οφειλών ξεπερνούν σε αριθμό τα 2,5 εκατομμύρια ενώ το συνολικό ποσό οφειλής ανέρχεται σε 62,5 δισ. ευρώ. Ομως τα περισσότερα χρέη αφορούν οφειλές έως 5.000 ευρώ, δηλαδή ποσά που μπορεί είτε να βρίσκονται σε καταθέσεις είτε να λαμβάνονται σε τακτική βάση από τους οφειλέτες ως ενοίκια ή μισθοί και συντάξεις.

Με νομοθετική ρύθμιση που ετοιμάζεται θα εξαιρούνται από κατάσχεση χρέη έως 500 ευρώ αντί 300 ευρώ που ισχύει σήμερα, ενώ αν πρόκειται για μισθό ή σύνταξη το κράτος δεν θα μπορεί να κατάσχει ποσό έως 1.500 ευρώ από 1.000 ευρώ σήμερα.

Οι αλλαγές αυτές περιλήφθηκαν στο τελευταίο πολυνομοσχέδιο που κατατέθηκε και συζητείται στη Βουλή.

Απόφαση "βόμβα" και για τη δέσμευση χρημάτων από το ΣΔΟΕ

Με μια απόφαση «βόμβα» όπως χαρακτηρίστηκε από νομικούς και τραπεζοοικονομικούς κύκλους, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) τη νομοθετική ρύθμιση που παρέχει τη δυνατότητα στο ΣΔΟΕ να προβαίνει σε δέσμευση πάσης φύσεως τραπεζικών λογαριασμών, τραπεζικών θυρίδων κ.λπ.

Ειδικότερα, το Δ' Τμήμα του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου (πρόεδρος ο αντιπρόεδροςΣωτ. Ρίζος και εισηγητής η πάρεδρος Ουρανία Νικολαράκου) με την υπ' αριθμ. 1032/2013 απόφασή του έκρινε αντίθετη στα άρθρα 5 (δικαίωμα συμμετοχής στην οικονομική κ.λπ. ζωή της χώρας), 17 (προστασία της ιδιοκτησίας) και 25 (αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου), καθώς επίσης έκρινε αντίθετη και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ (προστασία της περιουσίας) τη διάταξη του άρθρου 30 (παράγραφος 5 περίπτωση ε') του Ν. 3296/2004 που προβλέπει δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων σε περιπτώσεις οικονομικού εγκλήματος και μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγής και λαθρεμπορίας.

Πάντως, λόγω της αντισυνταγματικότητας το όλο ζήτημα παραπέμφθηκε για οριστική κρίση στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Οι σύμβουλοι Επικρατείας επισημαίνουν ότι η επίμαχη διάταξη του Ν. 3296/2004, που προβλέπει τις δεσμεύσεις των τραπεζικών λογαριασμών και οποιουδήποτε είδους περιουσιακά στοιχεία, συνεπάγεται σοβαρή επέμβαση σε συνταγματικώς προστατευόμενα αγαθά – δεδομένου, υπογραμμίζουν οι δικαστές, ότι όσο χρόνο διαρκεί η δέσμευση, το ελεγχόμενο πρόσωπο στερείται της δυνατότητας χρήσης και διάθεσης περιουσιακών του στοιχείων, και μάλιστα ρευστού χρήματος και κινητών αξιών φυλασσομένων σε πιστωτικά ιδρύματα.

Το μέτρο αυτό, συνεχίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, συνεπάγεται σοβαρό περιορισμό των περιουσιακών δικαιωμάτων και της οικονομικής και επαγγελματικής ελευθερίας του φορολογουμένου. Δηλαδή, της προστασίας αγαθών τα οποία κατοχυρώνονται με τις διατάξεις των άρθρων 17 και 5 του Συντάγματος.

Μπορεί μεν, τονίζεται στη δικαστική απόφαση, το μέτρο αυτό να αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση σκοπού δημοσίου συμφέροντος και συγκεκριμένα, στη διασφάλιση της διατήρησης των περιουσιακών στοιχείων του ελεγχομένου, ώστε να είναι δυνατή η ικανοποίηση αξιώσεων του Δημοσίου κατ' αυτού, σε περίπτωση που διαπιστωθεί η εκ μέρους του τέλεση της πιθανολογηθείσης παραβάσεως, καθώς επίσης και στη διασφάλιση της διατήρησης στοιχείων, τα οποία μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο ελέγχου κατά τη διερεύνηση της πιθανής τέλεσης της παράβασης.

Όμως, ο σκοπός και μόνον του μέτρου αυτού δεν αρκεί για να νομιμοποιήσει από συνταγματικής άποψης την επίμαχη ρύθμιση του Ν. 3296/2004, καθώς μάλιστα δεν έτυχε περαιτέρω εξειδίκευσης με το Π.Δ. 85/2005 που ακολούθησε.

Από τις συνταγματικές επιταγές, επισημαίνουν οι δικαστές, απαιτείται οι προϋποθέσεις επιβολής του επίμαχου μέτρου της δέσμευσης τραπεζικών λογαριασμών κ.λπ. να διαγράφονται στο νόμο κατά τρόπο σαφή και αντικειμενικό, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας και την αρχή του κράτους δικαίου.

Στην προκειμένη περίπτωση του Ν. 3296/2004 τονίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, η δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών και των περιουσιακών στοιχείων επιβάλλεται σε ειδικές περιπτώσεις διασφάλισης συμφερόντων του Δημοσίου ή περιπτώσεις οικονομικού εγκλήματος και μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγής και λαθρεμπορίου.

Όμως, υπογραμμίζεται στη δικαστική απόφαση, με τη χρήση αορίστων εννοιών (που γίνεται στο Ν. 3296/2004) «καταλείπεται ευρύτατο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας στη διοίκηση, χωρίς να καθορίζονται κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο οι προϋποθέσεις επιβολής του επίμαχου μέτρου».

Εξάλλου, στον επίμαχο νόμο δεν τίθεται κάποιος περιορισμός ούτε ως προς την έκταση των περιουσιακών στοιχείων που μπορούν να τεθούν υπό δέσμευση, ούτε κυρίως ως προς τη χρονική διάρκεια της δεσμεύσεως.

Επίσης, στο νόμο δεν ρυθμίζεται ειδικότερα η διαδικασία επιβολής και άρσεως του μέτρου της δεσμεύσεως, με την πρόβλεψη σχετικών διαδικαστικών εγγυήσεων αναλόγων προς τη σοβαρότητα του λαμβανομένου μέτρου.

Κατόπιν αυτών, οι δικαστές έκριναν αντισυνταγματικό και αντίθετο στην ΕΣΔΑ το άρθρο 30 (παράγραφος 5 περίπτωση Ε) του Ν. 3296/2004.

Στην προκειμένη περίπτωση είχε υποβληθεί καταγγελία στην περιφερειακή διεύθυνση Κεντρικής Μακεδονίας του ΣΔΟΕ. Η καταγγελία αφορούσε επιχειρηματία που διατηρεί ατομική επιχείρηση εισαγωγής αγροτικών μηχανημάτων.

Από τον έλεγχο των οργάνων του ΣΔΟΕ προέκυψαν ενδείξεις για φοροδιαφυγή και λαθρεμπορία μεγάλης έκτασης, με χρήση τεχνασμάτων, όπως είναι οι υποτιμολογήσεις.

Έτσι αποφασίστηκε η δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών, κ.λπ. και η απόφαση της δέσμευσης κοινοποιήθηκε στην αρμόδια Εισαγγελία Πρωτοδικών, η οποία διενεργεί προκαταρκτική εξέταση.

πηγή: ΒΗΜΑ ONLINE

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Από την παράσταση αλληλεγγύης "Γράμματα Αγάπης στον Στάλιν"

Στην ..αναμονή

Καλύτερα δεν θα μπορούσε να είναι. Και οι δύο κερκίδες του θεάτρου Studio της Μαυρομιχάλη γέμισαν, αλλά υπήρξαν και περιπτώσεις που μερικοί έμειναν "απ' έξω".

Φυσικά οι ηθοποιοί της παράστασης έδοσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Δεν είναι και συχνό το να παίζεις σε τόσο πολυπληθές κοινό.

Στο τέλος της παράστασης ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς αναφέρθηκε στην κινηματική αλληλεγγύη και ευχαρίστησε τους τροφοΣυλλέκτες για την πρωτοβουλία τους. Με τη σειρά τους οι τροφοΣυλλέκτες ευχαρίστησαν όσους ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα πολιτισμού και αλληλεγγύης, την εταιρία θεάτρου Εν Δράσει, τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μυλωνά και τους ηθοποιούς, που η προσφορά τους στη συγκεκριμένη μέρα, παγκόσμια ημέρα θεάτρου, είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό.

Να θυμίσουμε ότι μέρος των εισπράξεων από την παράσταση θα δοθούν σαν οικονομική ενίσχυση στους τροφοΣυλλέκτες για να στεριώσει το ξεκίνημα των δράσεών τους.

σκηνικό από το τέλος της παράστασης

Στοιχεία από την παράσταση:
Συγγραφέας: Juan Mayorga 
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς 
Πρωταγωνιστούν: Mελέτης Ηλίας, Άννα Ελεφάντη, Στάθης Σταμουλακάτος 

Για το έργο
Μια φανταστική ιστορία που ωστόσο βασίζεται σε ένα πραγματικό, ιστορικό, γεγονός, βρίσκεται στην αφετηρία του έργου «Γράμματα αγάπης στον Στάλιν» του Χουάν Μαγιόγκα(Juan Mayorga), που ανεβαίνει την Πέμπτη στο studio Μαυρομιχάλη, σε σκηνοθεσία τουΔημήτρη Μυλωνά. Με το καίριο ερώτημα «σε ποια πλευρά του οδοφράγματος» ανήκει ο καθένας μας, ο ισπανός δραματουργός καταπιάνεται με την εμπειρία του ρώσου συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, τον οποίο ο σταλινισμός καταδίκασε σε σιωπή. Στο θεατρικό του, πλάι στο Μπουλγκάκοφ, τοποθετεί τη σύζυγό του, Μπουλγκάκοβα αλλά και τον Στάλιν.

Η δράση διαδραματίζεται τη δεκαετία του '30, όταν ο ρώσος συγγραφέας απεγνωσμένος από την απόλυτη λογοκρισία που επιβάλλεται στα έργα του, μετατρέπεται σε «συγγραφέα για έναν μόνο αναγνώστη», που στέλνει στον Στάλιν το ένα γράμμα μετά το άλλο στον Στάλιν, απαιτώντας ή να ζήσει ελεύθερος ως καλλιτέχνης στη Σοβιετική Ένωση ή να του δοθεί η άδεια να φύγει από τη χώρα. Στα γράμματά του δεν παίρνει απάντηση. Τον θεωρούν προδότη _τον έχουν στο περιθώριο. Μόνον η γυναίκα του στέκεται στο πλάι του.
.......
«Το έργο καταπιάνεται με το μεγάλο θέμα της ελευθερίας σε σχέση με την εξουσία, και πως ο καλλιτέχνης μπορεί να συνεργάζεται ή να έχει σχέση με την εξουσία και παράλληλα να διατηρεί την ελευθερία και την οντότητά του», λέει ο Δημήτρης Μυλωνάς που γνωρίζουμε από την ομάδα του Στάθη Λιβαθινού, στην πρώτη του σκηνοθεσία. «Στο ερώτημα λοιπόν, αν μπορείς να είσαι ελεύθερος και να έχεις σχέση με την εξουσία, η απάντηση, είναι όχι. Όχι δεν γίνεται». «Αλλιώς», συνεχίζει, «ο καλλιτέχνης συμβιβάζεται για να κόψει εισιτήρια. Αλλά κανέναν θέατρο δεν θα πήγαινε μπροστά, καμία εξέλιξη δεν θα είχε η τέχνη αν κοιτούσαμε όλοι μόνον το ταμείο. 

Όλες οι εξελίξεις έγιναν μέσα από πειράματα και εργαστήρια… Διαφωνώ με την άποψη "ό,τι θέλει το κοινό". Πιστεύω ότι με μια παράσταση, με ένα έργο τέχνης πρέπει να πηγαίνει το κοινό λίγο παρακάτω…», καταλήγει, εξηγώντας ότι όλα όσα θα συμβούν επί σκηνής εξελίσσονται μέσα σε ένα 24ωρο….
πάρθηκε από το ΒΗΜΑ (http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=568471)

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Amour, του Michael Haneke: Στην Κινηματογραφική Λέσχη Κομμούνα


Η Κινηματρογραφική Λέσχη Κομμούνα, προβάλλει την τελευταία ταινία του αφιερώματός της στον Michael Haneke Αγάπη (Amour 2012). 

Ενα ζευγάρι ηλικιωμένων ζούν μαζί ευτυχισμένοι "από πάντα" στο Παρίσι. Ενα εγκεφαλικό αφήνει την γυναίκα παράλυτη. Το ζευγάρι αντιμετωπίζει την κατάσταση με δυσκολίες αλλά αξιοπρέπεια. Ωστόσο το δεύτερο εγκεφαλικό οδηγεί σε πιό δύσκολες λύσεις... 

Καταπληκτική κινηματογράφηση και εξαίσιες ερμηνείες από τους Jean-Louis Trintignant, Emmanuelle Riva και Isabelle Huppert (που παίζει την κόρη τους). 

Την Παρασκευή 28 Μάρτη, στις 8.30, στο στέκι του Δρόμου της Αριστεράς, Ανδρονίκου 18 και Κωνσταντινουπόλεως 10 στο Γκάζι, μετρό Κεραμεικός. 

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Θεατρική παράσταση στήριξης της αλληλέγγυας δομής "τροφοΣυλλέκτες" (ξανά, επικαιροποιημένο)


Όταν ο πολιτισμός συναντά την αλληλεγγύη! 

Στηρίζοντας έμπρακτα το κίνημα αλληλεγγύης που οργανώνεται τα τελευταία 3 χρόνια σε όλες τις γειτονιές της χώρας, η εταιρία θεάτρου «Εν Δράσει» αφιερώνει την Πέμπτη στις 27/3 την παράσταση «Γράμματα αγάπης στον Στάλιν» του Juan Mayorga, στους "τροφοΣυλλέκτες" που ιδρύθηκε από το Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων (ΔΙ.Κ.Α.Εξ ) από κοινού με το Αυτόνομο Στέκι και τη Συλλογική Κουζίνα του Αυτόνομου Στεκιού.

Πρόκειται για μια φανταστική ιστορία βασισμένη στην τρομερή εμπειρία του μεγάλου ρώσου συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, τον οποίο ο σταλινισμός καταδίκασε στη σιωπή, και αποτελεί έναν στοχασμό πάνω στη σχέση εξουσίας και καλλιτέχνη, εξουσίας και ατόμου.

Με τη δημιουργία της Αλληλέγγυας Δομής Αξιοπρέπειας για την τροφή "τροφοΣυλλέκτες" προωθείται η κινηματική αλληλεγγύη τόσο στη συλλογή τροφίμων όσο και στη διανομή τους. Στόχος είναι να βοηθηθούμε όλοι να ξεφύγουμε από τη μέγγενη της αδράνειας και της κατάθλιψης.

Όλοι στο ραντεβού μας στο θέατρο Studio Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια, την Πέμπτη 27 Μαρτίου, στις 21.15. Η γενική είσοδος είναι 10 ευρώ και μέρος των εσόδων θα δοθεί για τη στήριξη της τράπεζας τροφίμων.
Η κράτηση είναι απαραίτητη! Τηλέφωνο κρατήσεων 210-6453330

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

ΤροφοΣυλλέκτες:Ιδρυτική διακήρυξη - Η τροφή είναι δικαίωμα για όλους

Η ΤΡΟΦΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ 

Η κρίση δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, ούτε αριθμοί ή δείκτες σε πίνακες στατιστικής. 

Κρίση είναι: 
-η καθημερινότητα που ζούμε μέσα σε συνθήκες γενίκευσης της φτώχειας,
-η αδυναμία που έχουν ολοένα και πιο πολλοί από εμάς να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους σε υγεία, στέγη, τροφή, 
-η χαμένη βεβαιότητα ότι δεν θα βρεθούμε στην θέση του άλλου, ότι δεν θα περάσουμε το κατώφλι που οδηγεί από την φτώχεια στην εξαθλίωση που μας επιβάλλουν, 
-να χάνουμε το κουράγιο και την αξιοπρέπειά μας, να στεκόμαστε μόνοι και αδύναμοι απέναντι στο κοινωνικό πρόβλημα της περιθωριοποίησης και του αποκλεισμού. 

Απάντηση στην κρίση είναι: 
-να οργανώσουμε συλλογικά την αντίσταση και τον αγώνα μας,
-να απορρίψουμε τους ρόλους τόσο του παθητικού θεατή, όσο και του ανήμπορου αναξιοπαθούντα, 
-να μην αποδεχόμαστε την ελεημοσύνη και την φιλανθρωπία, να ξεπερνάμε τη διαδικασία της ανάθεσης, να αυτοοργανώνουμε τις κοινωνικές άμυνες απέναντι στις πολιτικές της εξαθλίωσης, ενάντια σ’ όσους τις επιβάλουν και επωφελούνται από αυτές. 

Παίρνουμε το ζήτημα της εξασφάλισης της τροφής στα χέρια μας. 
Η πρόσβαση στην τροφή είναι δικαίωμα και όχι προνόμοιο. Όσοι ήδη αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα, και αυτοί που βλέπουμε ότι μπορεί και να είμαστε οι επόμενοι που θα μας αγγίξει, άμεσα ή έμμεσα, το αντιπαραθέτουμε την άμεση δράση μας. 

Δημιουργούμε μια αυτοοργανωμένη δομή για να απαντήσουμε στο κοινωνικό πρόβλημα της εξασφάλισης της τροφής, όλοι μαζί, με όρους συμμετοχής και αγώνα, μέσα από την συλλογική δράση. 

συλλέγουμε: 
-Γάλατα (παιδικά, μακράς διάρκειας, εβαπορέ), παιδικές τροφές-κρέμες, λάδι, όσπρια, ρύζι, ζυμαρικά, ζάχαρη, τοματοπολτό-χυμούς ντομάτας, αλεύρι, καφέ, τσάι, αλάτι, πιπέρι, κονσέρβες, μαρμελάδες, κομπόστες... 

-Πάνες για μωρά, σαπούνια, οδοντόκρεμες, υγρά και σκόνες καθαρισμού (χλωρίνη, σκόνη πλυσίματος ρούχων, απορρυπαντικό πιάτων, κ.λπ.), σερβιέτες, βαμβάκι, κρέμες επάλειψης και αλοιφές για μωρά, παιδικά σαπούνια, χαρτομάντηλα, οινόπνευμα πράσινο, σαμπουάν, παιδικά ρούχα και υποδήματα... 

Συλλογή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης: Κάθε Παρασκευή τις ώρες 18.30 (19.00) έως 20.00 (20.30) και Σάββατο 12.30 έως 14.00 έξω από τον Σκλαβενίτη (Χαρ. Τρικούπη και Ισαύρων, Εξάρχεια. Οι ώρες σε παρένθεση αφορούν τους μήνες από Μάη έως και Σεπτέμβρη.
* Διανομή κάθε Δευτέρα στις 18.00 στο Αυτόνομο Στέκι (Ζ. Πηγής 95-97 & Ισαύρων) οργανώνουμε την διανομή των τροφίμων, καταγράφουμε τις ανάγκες, κουβεντιάζουμε και σχεδιάζουμε τις επόμενες δράσεις μας. 


τροφοΣυλλέκτες  Αλληλέγγυα Δομή Αξιοπρέπειας για την τροφή.
Τηλ. επικοινωνίας 6987011153      
και στις ιστοσελίδες dikaex.blogspot.gr,  http://autonomosteki.espivblogs.net

Τα σκυλιά γαβγίζουν, το καραβάνι προχωρεί" (αναδημοσίευση)


Από το ΒΑΘΥ 
Της Ελισάβετ Χ. 

Είναι κάποια πράγματα που με συγκινούν και με κάνουν να ελπίζω. Είναι οι άνθρωποι εδώ σε μας στα δυτικά - προφανώς θα υπάρχουν και αλλού- αλλά εγώ σε μας εδώ θέλω να αναφερθώ.

Γνώρισα λοιπόν μέσα από το κίνημα της Αλληλεγγύης στα Δυτικά ανθρώπους απλούς, χωρίς δογματισμούς, ανθρώπους που συζητάνε, που είναι σίγουροι ότι δεν τα ξέρουν όλα, που θέλουν να μάθουν και σέβονται αυτόν που έχει μελετήσει και γνωρίζει το οποιοδήποτε θέμα, ανθρώπους των αγώνων, προσωπικών και κοινωνικών που δεν εξαργύρωσαν τίποτα γιατί κάτι τέτοιο είναι έξω απ΄αυτούς, ανθρώπους λαϊκούς και όχι λαϊκιστές που ξέρουν να αυτοσαρκάζονται για τα λάθη τους, που σιχαίνονται την καθαρότητα του δήθεν επαναστάτη, που δεν τρομάζουν να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο θεωρώντας ότι μια παρεούλα λίγων και εκλεκτών είναι αυτή που έχει όλη τη γνώση.

Εε λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους αγαπώ, είναι για μένα κέρδος ανεκτίμητο που τους γνώρισα, υπολογίζω στη φιλία τους την πραγματική, τους νοιάζομαι και θέλω να μοιράζομαι πράγματα μαζί τους απλά καθημερινά.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που με εμπνέουν και με σήκωσαν από τον καναπέ που επί μία δεκαετία καθόμουν αραχτή αναθεματίζοντας και εξαπολύοντας μύδρους προς τους συμβιβασμένους όντας μία εξ αυτών. Με αυτή την παρέα πέρασα τις γιορτές, την τσικνοπέμπτη, με αυτούς κατεβήκαμε χθες στην αντιφασιστική συγκέντρωση.

Είμαι πεπεισμένη πια ότι ο κοινωνικός ιστός υφαίνεται αργά αλλά σταθερά κόντρα στην λαμπρή καθαρότητα του ατομικισμού. Όλοι μαζί παιδιά και μαζί με μας κι άλλοι. Και όπως λέει και ο Μάο "τα σκυλιά γαβγίζουν, το καραβάνι προχωρεί".

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Πρώτη συνάντηση τροφής:παράγω-μοιράζομαι-αντιστέκομαι


γιουνάιτεντ (αναδημοσίευση)

του COSTINHO
Μας θυμάμαι πιτσιρικάδες -ή και όχι τόσο πιτσιρικάδες- να μιλάμε για τις ομάδες μας, να κάνουμε το χαβαλέ μας, την καζούρα ο ένας στον άλλονα, ανάλογα με το ποιος έχανε, ποιος πάθαινε τις πανωλεθρίες, ποιος σωζότανε, να γελάμε με τον πόνο του άλλου -αυτόν τον πόνο, όχι άλλο· να γελάμε και με τον πόνο μας ακόμα -δυστυχώς μόνο αυτόν, όχι άλλο. Αβέρτα έφευγαν οι ταυτίσεις. Σας σκίσαμε, σας τη φορέσαμε, δεν έχετε μούρη να'ρθείτε Καραϊσκάκη, τέτοια. Προβολές του συλλογικού φαντασιακού. Συλλογικού όμως. Δες πόσες φορές έγραψα μας. Μας. Εμείς. Εκεί ήμασταν, εκεί βρίσκαμε τη ζωή μας. Ακόμα και τη μπάλα. Όλα εμπειρία· κοινή.

Στήνω αυτί σε παρέες πιτσιρικάδων -ή και όχι τόσο πιτσιρικάδων- και ακούω πια άλλες ταυτίσεις, πιο μοναχικές, βαμμένες με χρωστική θλίψης και συντηρητικό ματαίωσης. Σε γάμησα στο πρωτάθλημα, την έφαγα στο τσου λου, τέτοια. Προσωπικές νίκες, προσωπικά όλα. Ιδιωτικά. Συνήθως με βία στην εκφορά και φασαρία στη στίξη. Δεν σε νίκησα μόνο. Σε γάμησα, σε εξολόθρευσα. ΕΓΩ. Βάλε μέσα και τις μανατζερίστικες ικανότητες που απέκτησε με τον καιρό μπροστά από τις οθόνες ο εραστής της μπάλας και πάει κι ο έρωτας. Βάλε και το στοίχημα και πάει και το φαντασιακό. Ο έρωτας πλέον μπορεί να έχει κέρδος. Κάπως έτσι σβήνει και η πίστη. Κάπως έτσι σιωπούν οι εραστές· κι ας μένουν ζωντανοί.

Το λένε σύγχρονο ποδόσφαιρο. Αν βαριέσαι το ποδόσφαιρο, πες το απλώς μεταμοντερνισμό, πες το κατακερματισμό της εμπειρίας, πες το θάνατο των ενιαίων αφηγήσεων. Πες το ξενέρωμα, πες το απλώς βαρεμάρα. Έξω από το εμείς εύκολα βαριόμαστε. Γιατί οι συγκινήσεις δεν καταγράφονται, δεν μετριούνται, όταν δεν έχεις να τις μοιραστείς. Να έχεις μάρτυρες ότι όλα αυτά υπήρξαν, τα έζησες, τα ζήσατε, τα είδατε, ταρακούνησαν κάτι μέσα σου, μέσα μας. Ταρακούνησαν την εξέδρα, συθέμελα. Εξέδρα δηλαδή εμπειρία. Δηλαδή εμείς. Να έχεις μάρτυρες και συνωμότες.

ΥΓ. Το'γραψα κι αλλού. Τα μεγάλα γαμώτο πάνε με τη μεγάλη ποίηση. Αυτά χαρήκανε τα μάτια μας και όχι τις προκρίσεις. Μόνο οι συγκινήσεις μένουν άλλωστε και οι μεγάλες προσδοκίες. Τα λεφτά της ουέφα τα παίρνουν οι πρόεδροι. Δεν συντασσόμαστε.

Για τον Κωστή Παπαγιώργη (αναδημοσίευση)


αρχικός τίτλος ανάρτησης ΤΟ ΜΕΘΥΣΙ ΕΝΟΣ ΝΩΕ: ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ

Στην οδό Καλλιδρομίου,
στον καφέ-μπαρ “Ένοικος”,
στα χρόνια και της δικής μου υπερβολής και χάρη στον τότε
μεγάλο παράνομο έρωτά μου για μια γυναίκα που ήταν
-επίσημα τουλάχιστον- άλλου,
παράνομα βλεπόμασταν,
σχεδόν παράνομα σκεπτόμασταν
νόμιμα ως νέος που ήμουν το '90 με έλκυε η παρανομία και
μες στα πολλά παράνομα
εκείνη
μου σύστησε έναν απ' τους ελάχιστους 
Νόμιμους Κατόχους του Τίτλου του Φιλοσόφου,
τον Κωστή Παπαγιώργη.

Για πρώτη φορά σήμερα
καμαρώνω δημοσίως για τα λίγα ποτά που ήπια μαζί του,
αρκετά για να μου προσφέρουν τη Νηφάλιο Μέθη της Περιέργειας
για ΟΛΑ
και να με πείσουν πως Όλα Αέρας Είναι.

Ήταν τότε που έγραψα το πρώτο μου θεατρικό, το "Μεθύσι του Νώε",
εμπνευσμένο
από έναν πίνακα του Σιαγκάλ,
από ένα Μεθύσι δικό μου στον “Ένοικο”
και έναν παππού αλκοολικό που είχα...

Έγραψα για έναν Άνθρωπο που
αν και δε μπόρεσε ούτε τον εαυτό του να σώσει απ' τα πάθη του
ο Τρόπος που αγάπησε τους ανθρώπους
τον έκανε ήρωα Βιβλικό στα μάτια μου,
ένιωσα πως για μια φορά ακόμα Κάποιος έσωζε την Ανθρωπότητα,
αυτός που δε μπόρεσε ούτε τον εαυτό του να σώσει
έσωζε κοτζάμ Ανθρωπότητα από Καινούριο Κατακλυσμό
και γι' αυτό δικαιούνταν
ν' αράξει
ν' ανοίξει τη μπουκάλα
και να πιει να πιει να πιει...
στουπί να γίνει,
το δικαιούνταν
κοτζάμ ανθρωπότητα έσωσε...

Ο Κωστής Παπαγιώργης Δεν τέλειωσε τίποτα λέει, ούτε τις Σπουδές του στη Νομική ούτε στη Φιλοσοφία.

Τελειώνει ποτέ η Αγωνία για το Δίκαιο κι ο Έρωτας για τη Σοφία;
Κι ύστερα πόσα άρχισε δε λες;
Κουβέντα ολόκληρη για την Ανθρώπινη Ύπαρξη,
για τον αν Σώζεται απ' τον Κατακλυσμό της Μαλακίας,
χρόνια τώρα άνοιξαν οι Ουρανοί,
απ' τα χρόνια του Ένοικου ως τα σήμερα
Κατακλυσμός Φελλών
Αηδία Ρόλων...

Freelancer Ιδεών ο Κωστής,
εκτός κοπαδιών και κομμάτων
Πυροτεχνουργός για Ειδικές Αποστολές
γέμιζε με μπαρούτι Λέξεων,
συνέδεε Νόημα με Δίψα Ψυχής
τα περιέχυνε μετά με λίγο ή πολύ αλκοόλ
και Μπουμ
έτοιμο το Big Bang του Μυαλού.

Όπως όλοι οι Μεγάλοι Φιλόσοφοι, ανοίγουν την Κουβέντα, δεν την κλείνουν κιόλας. Έτσι έφυγε ο Κωστής, χωρίς να κλείσει όχι κουβέντα, ούτε πόρτα δεν έκλεισε.

"Λογοτέχνης; Φιλόσοφος; Ιστορικός; Δοκιμιογράφος; Δημοσιογράφος; Μεταφραστής; Τέτοια μυαλά δεν βολεύονται σε καμιά κατηγορία. Ο Κωστής ήταν μια κατηγορία από μόνος του.

Αν εκεί που πας αποδειχτεί πατρίδα σου Κωστή, τότε καλή πατρίδα να ‘χεις."

Αυτό του ευχήθηκε ένας άλλος φίλος χθες, ο Θέμης και μου άρεσε πολύ.

*****

Στις 9 Φεβρουαρίου μου 'χε γράψει η Φρόσω:
“μπαίνει για εγχείρηση ο Κωστής αύριο, σκούρα τα πράματα”

Στις 10 Φεβρουαρίου μου 'γραψε για τις 10 ώρες της εγχείρησης και κατάλαβα πως σύντομα θα φτάναμε στο σήμερα...

Καλή πατρίδα Κωστή, πάω να δω το Κλάσικο, έχει ντέρμπυ σήμερα, Ρεάλ-Μπάρτσα. Ελπίζω να υπάρχει τρόπος τελικά να ξαναπιούμε κανένα ποτάκι παρέα.
                                                                                                            El Greco
περισσότερα εδώ

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Οι σκλαβωμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ ! (αναδημοσίευση)


 
Αλήθεια ποιος γιορτάζει την 25η Μαρτίου; Η Ελλάδα; Γιατί; Που κατάφερε μετά από τόσους κόπους, πολέμους και θυσίες να ξανασκλαβωθεί; Τι γιορτάζουμε; την αθάνατη Ελληνική κλεφτουριά που μας απελευθέρωσε τότε, ενώ τώρα μια άλλη Ελληνική κλεφτουριά μας άφησε ξεβράκωτους, αφού μας πήρε και τα παντελόνια; 

Τι να γιορτάσουμε; Που 190 χρόνια μετά ήρθαμε ακριβώς στα ίδια; Μια τριανδρία αντιβασιλείας είχαμε τότε γιατί ήταν μικρός ο βασιλιάς Οθωνας (Αρμανσμπεργκ, Μαουρερ, Ειντεκ) και μια Τρόικα έχουμε και τώρα (Τομσεν, Μορς, Μαζουχ) γιατί και τώρα έχουμε μικρότατους πολιτικούς που δεν άντεξαν να διαχειριστούν την βαρύτητα αυτής της χώρας!

Τι γιορτάζουμε; Που από τους Βαυαρούς χωροφυλάκους περάσαμε, στους τραπεζίτες του Αμβούργου και του Βερολίνου; Τι γιορτάζουμε; Την απελευθέρωση από τους Τούρκους, όταν όλη η Ελλάδα βλέπει τον Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή; 

Τι γιορτάζουμε; τα σύνορα της Ελλάδας που είναι από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο; αλλά μπαίνει και βγαίνει όποιος θέλει; 

Αυτό το διάστημα αγαπητοί μου, δεν έχω καμιά όρεξη για εθνικές γιορτές. Μια εθνική ντροπή τη νοιώθω όμως.. Και προς τον εαυτό μας και προς τους προγόνους μας, και προς την πανέμορφη αυτή χώρα που την αφήσαμε στα τσογλάνια να την πουλήσουν… 

Και αν νομίζετε ότι είμαι υπερβολικός, ή αναρχικός και μηδενιστής, κοιτάτε γύρω σας και δείτε τι συμβαίνει! Αυτά που έχτισε ο Ελληνικός λαός με τη δουλειά του και με κάποιους άξιους πολιτικούς, ένα-ένα γκρεμίζονται κάθε μέρα! Από εργατικές νομοθεσίες και μισθούς, μέχρι νοσοκομεία και περίθαλψη! 

Αν εσείς έχετε όρεξη να γιορτάζετε και να κάνετε λούφα από τη δουλειά σας με τετραήμερα, παρελάσεις, μπανιστήρι σε γυναικεία οπίσθια και μεζέδες με χοληστερίνη και ούζα, κάντε το! Εμείς οι άλλοι που έχουμε την ανεργία και την απελπισία μπροστά μας, περιμένουμε ακόμα μια απελευθέρωση, που οι ραγιάδες ούτε φαίνεται να την θέλουν, ούτε να την αντέχουν… 

«Ακόμα τούτη η άνοιξη, Ραγιάδες - Ραγιάδες »

Σε σύγχρονη δουλεία (αναδημοσίευση)


από τη στήλη Βιβλιοθήκη
“Κάθε αλήθεια περνάει από τρία στάδια.
Πρώτα, γελοιοποιείται.
Έπειτα, δέχεται βίαιη αντίσταση.
Τέλος, γίνεται αποδεκτή ως αυταπόδεικτη".
~ Σοπενάουερ

To «Σε σύγχρονη δουλεία» (πρωτότυπος τίτλος «De la servitude moderne») είναι ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2007 από τον Jean-François Brient. Η κινηματογραφική του προσαρμογή, από τον Victor León Fuentes, είναι ένα ντοκιμαντέρ ανεξάρτητης παραγωγής διάρκειας 52 λεπτών. Το βιβλίο και η ταινία διατίθενται δωρεάν σε διάφορες γλώσσες. Το κείμενο γράφτηκε στην Τζαμάικα τον Οκτώβρη του 2007 και το ντοκιμαντέρ ολοκληρώθηκε στην Κολομβία τον Μάιο του 2009. Η ταινία αποτελείται από οπτικό υλικό προερχόμενο κυρίως από διαφημίσεις και ντοκιμαντέρ.

Βασικός σκοπός του έργου είναι να καταγγείλει την κατάσταση του ανθρώπου ως σύγχρονου σκλάβου μέσα στο πλαίσιο του «Εμπορικού Ολοκληρωτισμού» (του πραγματικού ονόματος, όπως υποστηρίζει, της αστικής δημοκρατίας) και να καταδείξει τις μάσκες που καλύπτουν τη δουλεία του.

Η θέση που υπερασπίζεται βασίζεται στην ιδέα ότι η δικτατορία δεν ασκείται πλέον από έναν άνθρωπο αλλά από μια αρχή: το εμπόρευμα ή το χρήμα που υπαγορεύουν την ύπαρξη κάθε ανθρώπινου όντως, που όντας υποβιβασμένο σε έναν καταναλωτή, έναν εργαζόμενο, έναν υπηρέτη, χάνει την ανθρωπιά του.

Το κείμενο και η ταινία διατίθενται ελεύθερα δικαιωμάτων. Μπορούν να αντιγραφούν, να διανεμηθούν και να προβληθούν χωρίς κανένα τίμημα, και «σε καμμία περίπτωση δεν μπορούν να πουληθούν ή να εμπορευματικοποιηθούν κατά οποιονδήποτε τρόπο». Όπως δηλώνουν οι γράφουν Jean-François Brient και Victor León Fuentes «Θα ήταν επιεικώς ανακόλουθο να προτείνει κανείς ως εμπόρευμα ένα αντικείμενο που σκοπός του είναι να στηλιτεύσει την πανταχού παρουσία του εμπορεύματος. Ο αγώνας ενάντια σε κάθε ατομική ιδιοκτησία, πνευματική ή άλλη, είναι η δύναμη κρούσης μας ενάντια στην υπάρχουσα κυριαρχία. Αυτή η ταινία, που διανέμεται έξω από κάθε είδους εμπορικά και νομικά κανάλια, δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο χάρη στην υποστήριξη όσων οργανώνουν τη διάδοση ή την προβολή της. Δεν ανήκει σ” εμάς. Ανήκει σε όσους επιθυμούν να την αδράξουν για να τη ρίξουν στη φωτιά της μάχης».

«Η σύγχρονη δουλεία είναι μια εθελοντική δουλεία, που χορηγείται από το πλήθος των δούλων, που σέρνονται στην επιφάνεια της γης. Οι ίδιοι αγοράζουν όλα τα αγαθά που πάντα τους υποδουλώνουν λίγο παραπάνω. Οι ίδιοι τρέχουν πίσω από μια εργασία, όλο και πιο αλλοτριωτική, η οποία πρόθυμα και γενναιόδωρα τους δίνεται, αν είναι αρκετά υπάκουοι. Οι ίδιοι διαλέγουν τους κύριους που θα πρέπει να υπηρετούν. Για να καταφέρει αυτή η παράλογη τραγωδία να τεθεί σε ισχύ, χρειάστηκε πρώτα απ’ όλα να αφαιρεθεί από τα μέλη αυτής της τάξης η συνείδηση της εκμετάλλευσης και της αποξένωσης τους. Ορίστε ο παράξενος νεωτερισμός της εποχής μας. 

Σε αντίθεση με τους δούλους της αρχαιότητας, τους δουλοπάροικους του Μεσαίωνα ή τους εργάτες των πρώτων βιομηχανικών επαναστάσεων, σήμερα, είμαστε μάρτυρες μιας τάξης ολοκληρωτικά υποταγμένης που όμως δεν το ξέρει ή μάλλον που δεν θέλει να το μάθει. Συνεπώς, αγνοούν την εξέγερση που θα έπρεπε να είναι η μόνη νόμιμη αντίδραση των εκμεταλλευομένων. Δέχονται χωρίς αμφισβήτηση, τη θλιβερή ζωή που χτίστηκε για εκείνους. Η αποκήρυξη και η παραίτηση είναι η πηγή της δυστυχίας τους.»

Ζαν Φρανσουά Μπριέντ
Το κείμενο του βιβλίου και η ταινία στα ελληνικά εδώ

Ο Αγλαός στο Πάρκο Ναυαρίνου

σκάβοντας τη γή, καλλιεργούμε τις συνειδήσεις μας

Αφού διαγράφτηκε κάθε πιθανότητα να βρούν σκαπτικό και μετά από πολλές σκέψεις, κατέληξαν να σκάψουν τη γή με τα ίδια τους τα χέρια. Και από ό,τι το αποτέλεσμα έδειξε και εύκολο ήταν και λυτρωτικό.

Κυριακή πρωί πιάσαν τις αξίνες, τις τσάπες και τους κασμάδες και σε λίγες ώρες η γή ανάσαινε τον ανοιξιάτικο αέρα και λαμπύριζαν τα χώματα του περιβολιού στου ήλιου το φώς. Από την Τετάρτη, που πάρθηκε η απόφαση να γίνουν σκαφτιάδες, όλοι οι της ομάδας περιβολιού ίσως νάχαν μια αγωνία, παρόλες τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις και τις οδηγίες σκαψίματος που είχαν δοθεί.

Έτσι λοιπόν σήμερα, αντικρύζοντας το σκαμμένο περιβολάκι πήρα μια χαρά. Φαντάστηκα τις ντοματιές, που σε λίγο καιρό θα φυτευτούν και θα μεγαλώνουν εκεί, να αγλαϊζουν από την δοκιμασμένη αγάπη των ανθρώπων που τις φύτεψαν και ισάξια να τους αποζημιώνουν με τους καρπούς των.  

Και θυμήθηκα τον μυθικό Αγλαό, ευτυχισμένο γεωργό της κεντρικής Πελοποννήσου (περιοχή αρχαίας Ψωφίδος, σημ. Τριπόταμα). Σύμφωνα με τον μύθο αυτός ο ταπεινός καλλιεργητής της γής ήταν σύμφωνα με τους μάντεις των Δελφών, ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Ας ξανα-διαβάσουμε λοιπόν τον μύθο του.

Ο Κροίσος ο βασιλιάς της Λυδίας απόγονος του Αγελάου, γιου του Ηρακλή και της βασίλισσας Ομφάλης -ο πιο πλούσιος θνητός- που ο μόνος που θα μπορούσε να θεωρηθεί πλουσιότερος, ίσως να ήταν ο Κύρος ο βασιλιάς της Περσίας. Ο Κροίσος λοιπόν θέλησε κάποια στιγμή να μάθει ποιος είναι ο ευτυχέστερος άνθρωπος επί γης. Έτσι λοιπόν, απεσταλμένος του επισκέφθηκε το μαντείο των Δελφών. Ο αλαζόνας Κροίσος πίστευε πως η απάντηση ήταν μία, δηλαδή, ο ίδιος που ήταν ζάπλουτος. 

Το μαντείο γνωρίζοντας την ζωή του Κροίσου και την εν γένει συμπεριφορά του, έδωσε την απάντησή του. Είπε πως, ο ευτυχέστερος άνθρωπος σ’ ολόκληρη την οικουμένη ήταν ο Αγλαός (το όνομά του σημαίνει λαμπρός, φωτεινός) που κατοικούσε στην ορεινή Αζανία (σημερινό νομό Αχαΐας και ένα κομμάτι στα βόρεια του νομού Αρκαδίας). 

Ο Αγλαός ζούσε κι εργαζόταν στον τόπο του, απολαμβάνοντας τους καρπούς των κόπων του με την οικογένειά του. Απολάμβανε το ανέμελο παιχνίδι των παιδιών του, αγκαλιά με την γυναίκα του, ευχαριστώντας την για ό,τι του προσέφερε. Ήταν ευχαριστημένος και μόνο που αντίκριζε τον ήλιο. Είχε μερικά ζώα και καλλιεργούσε μόνο ένα μικρό ορεινό κομμάτι γης. Παρήγαγε μόνο ό,τι χρειάζονταν, αδιαφορώντας αν οι άλλοι των θεωρούσαν πάμφτωχο.

Η ημέρα του Αγλαού κυλούσε πάντα ήρεμα και χαρούμενα. Απολάμβανε την λιτή κι απέριττη ζωή του μέσα στην φύση του ορεινού τοπίου. Ήταν ένας άνθρωπος καλοκάγαθος, ευπροσήγορος και πολύ αγαπητός στους συγχωριανούς του. Όλοι τον συμπαθούσαν.

Ο Κροίσος πίστευε πως για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει να έχεις χρυσό. Τι να τον κάνει όμως τον χρυσό ο Αγλαός; Όλος ο χρυσός του κόσμου γι’ αυτόν ήταν το μικρό του χωραφάκι και η οικογένειά του. Η απάντηση του μαντείου καθόλου δεν άρεσε στον Κροίσο. Είχε προσφέρει τόσους χρυσούς και αργυρούς τρίποδες και το μαντείο έβγαλε πιο ευτυχισμένο άνθρωπο έναν φτωχό και άσημο χωρικό από την Αρκαδία... 

ευχαριστούμε την Μαρία V που μας έστειλε τις φωτογραφίες, κάνοντάς μας κοινωνούς της προσπάθειας.

Καλή (Μας) Λευτεριά! (αναδημοσίευση)


και να μου θυμηθείς:

θα ΄ρθει μια μέρα, που θα σκλαβωθούμε πιότερο, γιατί θα μοιράσουν πέντε καρβέλια στ' αδειανά στομάχια,
γιατί θα πέσουνε τα κάγκελα απ' τις βουλές στα κεφάλια μας,
και ΄μεις χορτασμένοι θα γουργουρίσουμε ξανά στον ύπνο του δικαίου.

το χάος των μυαλών μας και τα γέλια της ψυχής ποιος θα χαράξει;
πάλι κάποιους τρελούς θα νογάς, στη φρόνιμη μιζέρια σου.

____ έτσι λάτρεψα την τρέλα ____

*ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ!*

Καλή Λευτεριά!

Προβολή του ντοκιμαντέρ «ΣΤαγώνες» στο Αυτόνομο Στέκι

Εκδήλωση- Συζήτηση: « υδάτινες περιφράξεις: ιδιωτικοποιώντας ακόμα και το νερό;»
η συνέχεια της εκδήλωσης "Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΩΝ". 
την Κυριακή 30 Μαρτίου στις 19.00

-προβολή του ντοκιμαντέρ «ΣΤαγώνες» της Νέλλης Ψαρού

Στο Αυτόνομο Στέκι Ζ. Πηγής 95-97

* Λόγω της διάρκειας της ταινίας η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 19.00

λίγα λόγια για την ταινία

Το νερό είναι το πιο πολύτιμο αγαθό, το ίδιο το συστατικό της ζωής, εμείς οι ίδιοι και ό,τι μας περιβάλει. Είναι, επίσης, μια πηγή ζωής που δεν είναι ανεξάντλητη και γι’ αυτό απαιτείται οικονομία στη χρήση του και ισότητα στο μοίρασμά του. Το γεγονός ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της ζωής το καθιστά μια “εξαιρετική” ευκαιρία ευκαιριακού πλουτισμού για τους λίγους που θα καταφέρουν να το ελέγξουν. Η αστικοποίηση και η εκβιομηχάνιση έχουν θέσει πρόσθετους κινδύνους για το νερό: δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις οριστικής καταστροφής των υδάτινων πόρων και επισφάλειας της δημόσιας υγείας γι’ αυτό το λόγο. 

Το ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στην Β.Α Χαλκιδική λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει με το νερό από τις μεταλλευτικές δραστηριότητες στην περιοχή.

ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

στάθηκε ο χρόνος για να πεί...


σε τούτη την αποκοτιά, 
στον ίσκιο αυτής της λεφτεριάς,
θέλω να ξαποστάσω.



μουσική Loreena McKennitt. Skellig
φωτογραφία, ανθισμένη αγριαπιδιά στη Λάμπεια

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

ΚΙΜΠΙ: Ουκρανιο-εγκεφαλικές κακώσεις

Από τον ΚΙΜΠΙ 
(Γράφτηκε για το www.rproject.gr, 19/3/2014)

«Για ποιο λόγο υπάρχει το ΝΑΤΟ μέχρι σήμερα δεν είναι κατανοητό. Σε σημαντικό βαθμό αποτελεί αταβισμό της ψυχροπολεμικής περιόδου». Δεν ξέρω αν ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που πριν από ενάμιση περίπου χρόνο εξέφραζε αυτή τη ρητορική απορία, προβόκαρε με τον τρόπο του το μέλλον, που τώρα πια είναι παρόν. Πάντως, σήμερα η απορία πρέπει να τού έχει λυθεί. Η λεγόμενη «Δύση» (ο όρος έχει επιστρέψει πληθωρικά στο καθημερινό λεξιλόγιο ΜΜΕ και πολιτικών, αλλά, πέστε μου παρακαλώ, τι είναι «Δύση» και κατά πού πέφτει η «Ανατολή»;) αντιδρά στην ουκρανική κρίση ακριβώς σαν μια πολιτικο-στρατιωτική συμμαχία – που είναι άλλωστε- η οποία, επιτέλους, έχει απέναντί της έναν χειροπιαστό, κοινό εχθρό. Στη θέση της ΕΣΣΔ, της Κομεκόν και του Συμφώνου της Βαρσοβίας βρίσκεται πια η Ρωσία και οι (προς το παρόν λίγοι) σύμμαχοί της. Τώρα, όλα αποκτούν νόημα, υπόσταση, προορισμό. Το ΝΑΤΟ, οι διευρύνσεις του, η μετατροπή του σε παγκόσμιο οργανισμό με εκατοντάδες βάσεις και οπλικά συστήματα εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, σπαρμένα σε όλες τις ηπείρους και τους ωκεανούς, ικανά να αφανίσουν ένα μεγάλο μέρος της ζωής στον πλανήτη, αν όχι και όλη, αποκτούν σκοπό, έπειτα από μια 25ετία υπαρξιακής κρίσης, εκτονωμένης σε περιφερειακές επεμβάσεις τύπου Γιουγκοσλαβία- Κόσσοβο- Ιράκ και «αντιτρομοκρατικές» επιχειρήσεις τύπου Αφγανιστάν, κι αυτές χωρίς αρραγείς συμμαχίες.

******************

Δεν ξέρω αν και σεις έχετε μπει στον πειρασμό να επιλέξετε στρατόπεδο, να δηλώσετε ποιον ιμπεριαλισμό προτιμάτε, ποιος σας είναι πιο συμπαθής ή, τουλάχιστον, λιγότερο αντιπαθής, ο ευρωατλαντικός ή ο ρωσικός. Είναι κι αυτή μια γοητευτική παγίδα για τους κοινούς θνητούς που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες η σχέση τους με την Ουκρανία άρχιζε και τελείωνε σε μερικά σεξιστικά σχόλια για τις Ουκρανές μετανάστριες και τα χαρίσματά τους. Στα καθ’ ημάς, ενδεχομένως δημιουργούνται επιπλέον συγχύσεις από τη χριστιανορθόδοξη μυθολογία και τα υπολείμματα των άλλων μύθων για το «ξανθό γένος» εκ Βορρά από το οποίο υπάρχει μια ανεκπλήρωτη εδώ και δυο αιώνες προσδοκία «σωτηρίας», πράγματα που γεννούν κίνητρα συμπάθειας προς τον Τσάρο Πούτιν ακόμη και ανάμεσα στους πατριδόπληκτους του κλειστού σαμαρικού λόμπι οι οποίοι προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στη βάρκα των δυτικών κυρώσεων και στη βάρκα του υπόρρητου θαυμασμού για τη ρωσική «αποφασιστικότητα». Δικό τους ο αταβισμός, δικό τους το πρόβλημα, δικά τους και τα έξοδα ψυχανάλυσης, άλλωστε τώρα γιορτάζουν το έπος του τέλους της κρίσης που κήρυξε ο «τσάρος» Αντώνιος, πού καιρός για βαθιές γεωπολιτικές ανησυχίες...

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι να δηλώσουμε προτίμηση στον περισσότερο συμπαθή, λιγότερο αντιπαθή ή περισσότερο συμφέροντα ιμπεριαλισμό, αλλά να αποτρέψουμε τον κίνδυνο να χαθούμε μέσα στον βαθύ αταβισμό όλων των ιμπεριαλισμών. Το επεσήμανε η φίλη Αριάδνη, το υιοθετώ κι εγώ, και κατά σύμπτωση (;) συμπίπτει με την προαναφερθείσα παρατήρηση του τσάρου Πούτιν για το ΝΑΤΟ, αν και σε μεγάλο βαθμό ισχύει για τον ίδιο και για τις ελίτ που τον περιβάλλουν. Η εντύπωση που κυριαρχεί είναι ότι τόσο το υψηλού ρίσκου ρωσικό εγχείρημα στην Κριμαία όσο και ο ρόλος της «Δύσης» στην τροπή της ουκρανικής κρίσης κινούνται στο πλαίσιο ενός απόλυτα ελεγχόμενου ορθολογισμού. Κυνικού μεν, αλλά πάντως ορθολογισμού. Η εντύπωση αυτή υποθέτει όλοι οι εμπλεκόμενοι στην ουκρανική κρίση έχουν σταθμίσει απολύτως τα συμφέροντά τους, έχουν υπολογίσει τους κινδύνους, τα οφέλη και τις ενδεχόμενες ζημίες από μια ολική επαναφορά του ψυχρού πολέμου, με ανοικτές πόρτες και παράθυρα ακόμη και σε μια «θερμή» εκτόνωσή του. Υποτίθεται, για παράδειγμα, ότι υπάρχει μια ελάχιστη κοινή βάση συμφερόντων στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. αντιδρούν με απόλυτο συγχρονισμό στις κινήσεις της ρωσικής αρκούδας με τις καταγγελίες, τις κυρώσεις, τους αποκλεισμούς της από τα διεθνή fora. Και το ίδιο ισχύει για τους επιμέρους παίκτες του ευρωπαϊκού κλαμπ που λεονταρίζουν, προς το παρόν διπλωματικά, κατά της ηγεσίας του Κρεμλίνου. Αλλά αυτή η «ενότητα συμφερόντων» υπάρχει μόνο στη φαντασία.

Είναι πασίδηλη, για παράδειγμα, η ενεργειακή εξάρτηση όλης της Ευρώπης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες και οι αμερικανικές διαβεβαιώσεις ότι οι ΗΠΑ θα καλύψουν ενεργειακά την Ε.Ε. «σε περίπτωση που…» είναι αστειότητες. Εξ ίσου αστεία είναι η υποτιθέμενη ψυχραιμία που επικρατεί στο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, του οποίου η έκθεση στη Ρωσία και την Ουκρανία είναι πολλαπλάσια του αμερικανικού. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες είναι εκτεθειμένες στη Ρωσία κατά περίπου 160 δισ. δολάρια έναντι περίπου 40 δισ. των αμερικανικών, και μικρότερη αλλά στις ίδιες αναλογίες είναι η έκθεση στην Ουκρανία. Σκεφτείτε τι θα γίνει σε μια κλιμάκωση του «πολέμου» των κυρώσεων, και μάλιστα τώρα, που οι Ευρωπαίοι «καίγονται» για την ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης. Και τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα, αν κάνουμε μια μεγέθυνση των επιμέρους συμφερόντων των μεγάλων της Ε.Ε. Η Γερμανία είναι πιο παγιδευμένη ενεργειακά στη Ρωσία, αλλά λιγότερο έκθετη τραπεζικά. Αντιθέτως, η Γαλλία, η Ιταλία, η Βρετανία και η Αυστρία θα πάθαιναν σοκ αν γινόταν καμιά «στραβή» με τα τραπεζικά τους κεφάλαια σε Ρωσία και Ουκρανία, ή αντιστρόφως. Κι αν προχωρήσουμε και στις ιδιαιτερότητες των «τσικό» της Ε.Ε.- καλή ώρα, της Ελλάδας ή της Κύπρου-, τα πράγματα γίνονται τόσο περίπλοκα, ώστε η «ενότητα συμφερόντων» της «Δύσης» γίνεται κονιορτός.

Άλλωστε, ο αυτοπροσδιορισμός της «Δύσης» ως ενός διακριτού, ολιστικού πολιτισμικού μοντέλου, που περιλαμβάνει κατά βάση τον καπιταλισμό, την ελευθερία των αγορών και μια επίφαση δημοκρατίας, γίνεται κενός περιεχομένου από τη στιγμή που τα ίδια στοιχεία είναι λίγο πολύ κεκτημένα και για το μεγαλύτερο μέρος της λεγόμενης «Ανατολής» και της ίδιας της Ρωσίας. Κατά κάποιο τρόπο, το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη είναι πλέον «Δύση» με τα τυπικά κριτήρια που υιοθετούν οι απολογητές της, με εξαιρέσεις την Κίνα, το Ιράν και μερικές χώρες του αραβικού κόσμου. Επομένως, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ποια ακριβώς διάταξη δυνάμεων και συμμαχιών θα προέκυπτε σε μια παγίωση ενός καθεστώτος ψυχρού πολέμου και, πολύ περισσότερο, σε έναν ακόμη «Μεγάλο Πόλεμο».

Γι’ αυτό κι η ρητορική της ενιαίας «Δύσης» εναντίον της «επιθετικής Ανατολής» έχει έντονα στοιχεία μεταφυσικής και ασυνάρτητης ανάγνωσης και ερμηνείας του διεθνούς δικαίου, όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου. Άλλη αυτοδιάθεση δικαιούνται οι Βαλκάνιοι, άλλη οι ανατολικοευρωπαίοι και οι Καυκάσιοι, αλλού έχει προτεραιότητα το «διεθνές δίκαιο» κι αλλού τα εθνικά συντάγματα, αλλού η απόσχιση είναι ανθρώπινο δικαίωμα κι αλλού αιτία πολέμου, άλλοι άνθρωποι οι Κοσοβάροι και άλλοι οι κάτοικοι της Κριμαίας, άλλο πράγμα επαναχάραξη των συνόρων στα Βαλκάνια κι άλλο η γεωγραφική «ολοκλήρωση» του μετασοβιετικού χώρου. Ακούει και σημειώνει ο Πούτιν, βρίσκει και τα κάνει σ’ αυτό το χαοτικό status, που κάποτε αποκλήθηκε από τον υπερφίαλο Φουκουγιάμα «τέλος της Ιστορίας», για να αποδειχθεί ότι ακόμη διανύουμε την οδυνηρή κι αιματηρή αρχή της.
*******************

Εν ολίγοις, ο λόγος που η ανθρωπότητα μυρίζει και πάλι μπαρούτι δεν είναι μόνο το ότι υπάρχει μια συσσώρευση ορθολογικά σταθμισμένων συμφερόντων που αναζητούν θερμή διέξοδο, αλλά ότι δίπλα σ’ αυτόν τον «ορθολογισμό» συνυπάρχει ένας επικίνδυνος, ακόμη και αυτοκαταστροφικός ανορθολογισμός. Θυμίζει αρκετά την ορμή του κινηματογραφικούDr.Strangelove του Κιούμπρικ, ο οποίος ηδονιζόταν στην ιδέα ότι θα πατήσει το κουμπί της εκτόξευσης των πυρηνικών πυραύλων. Ελπίζει κανείς να μην υπάρχουν τέτοιοι τύποι εκ δεξιών ή εξ ευωνύμων του Ομπάμα, της Μέρκελ, του Κάμερον. Αλλά δεν είναι λιγότερο ανησυχητικό αν κάποιος πολιτικός ηγέτης φαντασιώνεται ότι μπορεί να οργανώσει τις ναπολεόντειες εκστρατείες του 21ου αιώνα, ότι ονειρεύεται τον εαυτό του ως Κάιζερ, Τσόρτσιλ ή Ταλεϋράνδο, υποψιάζεται ότι είναι μετενσάρκωση του Γουίλσον, του Αιζενχάουερ ή του Αντενάουερ και περιστοιχίζεται από υστερικούς τύπους που περνούν τις νύχτες τους διαβάζοντας το Mein Kampf του Χίτλερ και το Capitalism and Freedom του Φρίντμαν εναλλάξ. Και είναι ακόμη πιο ανησυχητικό όταν αυτή η διολίσθηση στον ανορθολογισμό γίνεται πολιτικά δελεαστική για τις ηγεσίες και τις ελίτ. Εντυπωσιασμένες από την απήχηση που έχει στα πλήθη η εθνικιστική, υπερπατριωτική, πολιτισμική ή ιδεοληπτική ρητορική τους («Δύση», «δυτικός πολιτισμός», «δυτικές αξίες», αλλά και «Μεγάλη Ρωσία»…), πλειοδοτούν, ανατροφοδοτούνται, ντοπάρονται απ’ αυτήν. Ο ανορθολογισμός είναι ένα παρηγορητικό ναρκωτικό για τους ανυποψίαστους υπηκόους που ξεχνούν τα βάσανα της καθημερινότητας μέσα σε νέφη εθνικιστικής, θρησκευτικής, ιδεοληπτικής έκστασης, αλλά είναι και ένα ισχυρό παραισθησιογόνο για τους κατόχους της εξουσίας. Τα συμπτώματα μοιάζουν με τις μετατραυματικές ψυχωτικές διαταραχές που εμφανίζουν ενίοτε ασθενείς με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η κάκωση είναι Ουκρανιο-εγκεφαλική (για να συνδεθούμε λίγο και με τον τίτλο) και οι παρενέργειές της ελπίζουμε να εξαντληθούν στα παραληρήματα...

Κυριακή 23 Μάρτη σκάβουμε το περιβόλι του Πάρκου Ναυαρίνου


Αυτή τη Κυριακή 23/3, προετοιμάζουμε το περιβόλι για σπορά και φύτεμα. Θα βρεθούμε στις 11:30, και με τσάπες θα οργώσουμε με τον παραδοσιακό τρόπο! 

Φανταζόμαστε-Σχεδιάζουμε-Δημιουργούμε και καλλιεργούμε στο περιβόλι του Πάρκου! 

Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου

Ο αόρατος πόλεμος ή Τρομοκρατία είναι να ψάχνεις για δουλειά (αναδημοσίευση)


από Violet 

Η κοινωνική συνθήκη επιβάλλει σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά την δημιουργία συλλογικών πεδίων αντίστασης. Ένας αόρατος πόλεμος διεξάγεται καθημερινά, τόσο σε κοινωνικό επίπεδο με μαζικές απολύσεις, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών, εφεδρείες, κατάργηση κοινωνικής ασφάλισης, διαθεσιμότητα, μαύρη εργασία, ανεργία, όσο και σε ατομικό. Η επίθεση στον κόσμο της εργασίας είναι πιο βάναυση από,τι έχουμε ζήσει τα τελευταία 40 χρόνια. Το κεφάλαιο, έχοντας ως υπηρέτη του την κρατική μηχανή, καταργεί εργασιακά κεκτημένα αιώνων. 

Η κατ’ επίφαση εκεχειρία που ζούσαμε τις 3 τελευταίες δεκαετίες καταργείται στην πράξη, με το θηρίο που λέγεται καπιταλισμός να εξαπολύει κατά μέτωπο επίθεση σε ό,τι έχει απομείνει από τη σπίθα της ανθρώπινης ύπαρξης που ονομάζεται ελευθερία και αξιοπρέπεια. 

Ο σύγχρονος άνθρωπος βάλλεται από παντού. Ο πόλεμος στον οποίο καλείται να συμμετάσχει είναι πολυεπίπεδος. Καλείται να υπερασπιστεί τόσο τα εργασιακά του δικαιώματα, όσο και το δικαίωμά του στην υγεία, τη μόρφωση, στις σχέσεις του με τους άλλους και τελικά το δικαίωμά του στην ίδια τη ζωή. Μπροστά στη βαρβαρότητα του συστήματος, το άτομο μένει μετέωρο. Ο εχθρός είναι ορατός αλλά ο πόλεμος αόρατος, καθώς είναι μονομερής. 

Ο ατομισμός, που τόσο ευλαβικά έθρεψε το σύστημα, ρίζωσε πλέον στις καρδιές των ανθρώπων, με αποτέλεσμα το άτομο να διχάζεται ανάμεσα στην λατρεία του εαυτού του και το κάλεσμα για συμμετοχή σε συλλογικές διεκδικήσεις. 

Έτσι, ενώ χάνει τη δουλειά του, δυσκολεύεται να δημιουργήσει τη συνθήκη που θα τον βγάλει από την εξαθλίωση που δημιουργεί η κατάσταση της ανεργίας. Η αύξηση του αριθμού των ανέργων είχε ως αποτέλεσμα την “ιεροποίηση” της εργασίας. 

Πριν την κρίση, η δουλειά νοούνταν σαν “αναγκαίο κακό”. Το άτομο είχε το περιθώριο να αμφισβητήσει την αξία της. Ο εργαζόμενος αντιλαμβανόταν, ως ένα βαθμό, την αλλοτρίωση που υφίστατο από την εργασία, γι’ αυτό και διεκδικούσε άδειες, αργίες και γενικά περισσότερο “ελεύθερο χρόνο”, καθώς οι ώρες εργασίας του νοούνταν σαν “χρόνος δουλείας” και όχι δημιουργίας. Πριν την κρίση, λοιπόν, οι εργαζόμενοι μπορούσαν ακόμα να διεκδικούν, με όπλο τους την απεργία και την αποχή από τον εργασιακό τόπο. 

Ενώ, λοιπόν, πριν από την κρίση βλέπαμε στο δρόμο τον κόσμο της εργασίας, σήμερα την θέση τους έχουν πάρει οι απολυμένοι. Πολλοί από αυτούς που βγαίνουν τώρα στο δρόμο αναγκαστικά για να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στην εργασία, είναι οι ίδιοι που χτες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε εργασιακές κινητοποιήσεις, προκειμένου, τι ειρωνεία, να προστατευτούν από τις απολύσεις! Η σπάνη της εργασίας την κάνει σήμερα πολύτιμη, καθιστώντας ολοένα και δυσκολότερες τις διεκδικήσεις σε συλλογικό επίπεδο. Το άτομο βρίσκεται εγκλωβισμένο στις επιταγές των αφεντικών, με τη λαιμητόμο της απόλυσης να στέκει πάνω από το κεφάλι του, και γνωρίζοντας ότι αν χάσει τη δουλειά του θα ριχτεί στον Καιάδα της ανεργίας. 

Ο φόβος της απόλυσης λειτουργεί ως μέσο τρομοκράτησης για τον σύγχρονο εργαζόμενο, ο οποίος όντας αναθρεμμένος στον καπιταλισμό δυσκολεύεται να δημιουργήσει συλλογικότητες που θα τον έβγαζαν αφ’ενός από τον ατομικισμό του και αφ’ετέρου θα έφτιαχναν το μέτωπο της κοινωνικής αντίστασης καθιστώντας ορατό τον πόλεμο των απανταχού αφεντικών. 

Σήμερα, η εργασία είναι προνόμιο των λίγων. Ο φόβος απόλυσης αυξάνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργαζόμενους, καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολη την δημιουργία συλλογικών πεδίων αντίστασης. 

Οι προνομιούχοι εργαζόμενοι είναι σήμερα οι “ιερές αγελάδες” του συστήματος, οι οποίοι είναι εν δυνάμει πρόθυμοι να εκπληρώσουν κάθε επιθυμία των αφεντικών. Ευτυχώς, τα πράγματα δεν είναι τόσο ζοφερά όσο περιγράφηκε παραπάνω. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που σκέφτονται και πράττουν ελεύθερα, με γνώμονα τις συλλογικές διαδικασίες, και εμπνέουν το όραμα της ελεύθερης κοινωνίας και στους άλλους. Έτσι, δημιουργούνται συλλογικότητες ανέργων, σωματεία βάσης, όπου τα άτομα συλλογικοποιούν τις αρνήσεις τους, αυτο-οργανώνονται και δοκιμάζουν στην πράξη την ιδέα της αυτοδιαχείρισης, δημιουργώντας τις βάσεις της μέσα από συλλογικές διαδικασίες. 

Αυτό, λοιπόν, που καθιστά τον πόλεμο ορατό δεν είναι άλλο από την επανάκτηση του συλλογικού πεδίου δράσης. 

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Κοινωνικό Ιατρείο και Φαρμακείο Αθήνας: ένας χρόνος


Από τα "Ενθέματα της Αυγής"
του Στρατή Μπουρνάζου

«Μέσα στον πόνο είν’ η χαρά, μες στη χαρά ο πόνος», λέει μια κρητική μαντινάδα. Μου ήρθε αμέσως στο μυαλό, μόλις έκατσα να γράψω για το Κοινωνικό Ιατρείο και Φαρμακείο Αθήνας — κι ας μιλάει ο στίχος για προσωπικούς νταλκάδες και πόνους. Γιατί στον ένα χρόνο της λειτουργίας του Ιατρείου xxxxxx οι αλληλέγγυοι γιατροί, φαρμακοποιοί και όλοι οι εθελοντές του προσφέρουν φάρμακα, θεραπεία και ανακούφιση σε άνεργους και ανασφάλιστους, σε όσους τη χρειάζονται και έχουν αποκλειστεί από τις δημόσιες δομές υγείας.

Κοιτάζω τα στατιστικά xxxxxx για το διάστημα από τον Φλεβάρη του 2013 μέχρι τον Γενάρη του 2014. Διαβάζω στα πινακάκια και τα διαγράμματα xxxxxx: 3.473, ραντεβού οδοντογιατρών: 1.485. Και παρακάτω: 585 Έλληνες, 558 μετανάστες, από 49 χώρες, Αλβανία, Βουλγαρία, Αφγανιστάν, Αίγυπτος, Αιθιοπία, Γεωργία, Ρουμανία, Μπαγκλαντές, Συρία, Ουκρανία, Μολδαβία, Νιγηρία, Ρωσία, Πολωνία, Ιράκ, Τουρκία, Πακιστάν, Κονγκό, Τυνησία… και ο κατάλογος συνεχίζεται. Ηλικίας ηλικίας 30-50 στην πλειονότητα, λίγο περισσότερες γυναίκες από ό,τι άντρες.

Πίσω από τους αριθμούς, μπροστά από τους αριθμούς, πάνω από τους αριθμούς, οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι: γιατροί, φαρμακοποιοί, εθελοντές κάθε ηλικίας και επαγγέλματος που έδωσαν τον χρόνο και την ψυχή τους, κι έτσι πήρε σάρκα και οστά το Ιατρείο. Έδωσαν ό,τι είχαν, από το υστέρημα του χρόνου και των χρημάτων τους, και το περίσσευμα της καρδιάς τους. Οι άνθρωποι: όλοι αυτοί που βρίσκουν γιατριά και απαντοχή εκεί, στους δυο ορόφους της οδού Κάνιγγος. Αξίζει να πάει κανείς xxxxxx να δει τα πρόσωπα των ανθρώπων. Να δει την ανάγκη και τον πόνο, αλλά και πώς ανθίζει ξανά η ελπίδα και η χαρά.

Το Κοινωνικό Ιατρείο, όπως και τα ανάλογα εγχειρήματα σε όλη την Ελλάδα, χρειάζονται τη βοήθειά μας με κάθε τρόπο: με προσφορά φαρμάκων, χρημάτων, ειδών, με την εθελοντική προσφορά μας. xxxxxx.

σημείωση διαχειριστή: επειδή τυχαίνει να μετέχω ως εθελοντής στην ομάδα του Κοινωνικού Ιατρείου-φαρμακείου Αθήνας (Κ.Ι.Φ.Α.) από τα πρώτα του βήματα θεώρησα μειωτική για το σύνολο των εθελοντών του ιατρείου την αναφορά του συντάκτη -με υπερβολικό ζήλο μάλιστα -σε 2-3 πρόσωπα ονομαστικά. Επομένως το σχετικό κείμενο έχει αφαιρεθεί με ευθύνη του διαχειριστή και στη θέση του έχει μπεί η ένδειξη xxxxxx.
Να θυμίσω επίσης στο συντάκτη πως το Κ.Ι.Φ.Α. ήταν ιδέα και τόλμημα όχι μιας παράταξης στο Δήμο Αθήνας, όπως για προεκλογικές "ανάγκες" αναφέρεται στο ρεπορτάζ, αλλά πολλών μεμονωμένων εθελοντών του κινηματικού χώρου.
Να θυμίσω επίσης ότι το ΚΙΦΑ είναι η ψυχή όλων των εθελοντών και όχι προσφορά και παραχώρηση κάποιων φορέων ή "επώνυμων" στελεχών τους. Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας και την αποδόμηση κάθε ιδέας καπηλείας.

«Είμαι η Κατερίνα Γκουλιώνη, έχω όνομα, αυτή είμαι κι έχω να πω πολλά».


Αναδημοσίευση από OmniaTV
Γράφει η Sylvia

5 χρόνια πέρασαν από το πρωί της 18ης Μαρτίου του 2009 που η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε νεκρή στο τέλος της μεταγωγής της με πλοίο από τον Πειραιά στις φυλακές Νεάπολης Λασιθίου. Κατά τη διάρκεια της μεταγωγής, σύμφωνα με μαρτυρίες, την είχαν χωριστά από τους άλλους κρατούμενους και τα χέρια της ήταν δεμένα πισθάγκωνα. Σύμφωνα με αναφορές, οι άλλοι κρατούμενοι δήλωσαν ότι έδειχνε χτυπημένη στο πρόσωπο.

Μέχρι σήμερα η κρατική δολοφονία της Κατερίνας, της Κατερίνας του αγώνα, της απομόνωσης, που τόσο πάλεψε για να βελτιώσει τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στις γυναικείες φυλακές, έχει μείνει ατιμώρητη.Η Κατερίνα που δεν φοβήθηκε να καταγγείλει με ονοματεπώνυμο όσα είδε και βίωσε μέσα στις φυλακές, να παλέψει για την κατάργηση της κολπικής εξέτασης, να είναι εκεί και να υποδέχεται τις νέες κρατούμενες χρήστριες και να τους κρατά το κεφάλι, για να μην πνιγούν από τον εμετό τους, όταν βασανίζονταν από συμπτώματα στέρησης. Κανείς δεν έχει λογοδοτήσει μέχρι σήμερα, κανείς υπεύθυνος δεν κρίθηκε ένοχος, ούτε καν έφτασε ποτέ η υπόθεσή της στα δικαστήρια, έτσι απλά κουκουλώθηκε και παραμερίστηκε.

Μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με την μητέρα της Κατερίνας, τα γιατί και το άδικο ακόμα βασανίζουν την οικογένειά της, η μητέρα της μια απίστευτα γλυκιά γυναίκα, που παρόλη την ταλαιπωρία της, μιλάει από ψυχης στο τηλέφωνο. «Την σκότωσαν κοπέλα μου, και το κουκούλωσαν, από εκείνη την μέρα, απλώς αναπνέω, έπαψα και γω να ζω, θα ρωτήσω και την εγγονή μου όταν γυρίσει αν θέλει να σου μιλήσει, υποφέρει κι εκείνη, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε αυτή την αδικία». Η Ειρήνη η κόρη της Κατερίνας, που ζει μέχρι σήμερα με την γιαγιά της προσπαθεί ίσως να προχωρήσει, σε μια κοινωνία και σε έναν κόσμο που της τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια της, δολοφονώντας την μητέρα της, χωρίς ποτέ να θεωρηθεί κανείς υπεύθυνος γι’αυτή τη δολοφονία. Δεν χρειάστηκε να μιλησω με την Ειρήνη, άλλωστε τι να πει; Ό,τι είναι το χει πει ήδη, απλώς θα ξύσει πληγές.

Το πόρισμα του ιατροδικαστή τότε «υπερβολική χρήση ηρωίνης». Τόσο γελοίο. Η Κατερίνα που έκανε σχέδια με την κόρη της για το τι θα κάνουν, όταν βγει, η Κατερίνα που περίμενε με αγωνία το εφετείο της και είχε πολλές πιθανότητες να αποφυλακιστεί, βρήκε ηρωίνη και αποφάσισε κατά την διάρκεια της μεταγωγής της, με χειροπέδες και αστυνομικούς να την συνοδεύουν, να κάνει χρήση. Τόσο απροκάλυπτα γελοία εκδοχή κι όμως έγινε αποδεκτή…

Το ελάχιστο που οφείλουμε στην Κατερίνα, που δεν θα πρεπε καν να βρίσκεται στη φυλακή, εφόσον ήταν χρήστρια, αλλά θα πρέπε να χει φροντίσει το άθλιο κράτος απλώς για την προφύλαξή της, είναι να θυμηθούμε την τελευταία επιστολή που χε στείλει, πριν βρεθεί νεκρή. Να σημείωσω ότι μετά από τηλεφωνήματα στις γυναικείες φυλακές της Θήβας ΟΛΑ τα άτομα τα οποία καταγγέλλει η Κατερίνα μέσα από την επιστολή της, εξακολουθούν να εργάζονται σε φυλακές ή έχουν συνταξιοδοτηθεί, ουδέποτε έγινε κάποια έρευνα από εισαγγελέα για τα πρόσωπα αυτά, ούτε υπέστησαν την παραμικρή κύρωση. Τα ονόματα είναι τονισμένα από μένα για ευνόητους λόγους, γιατί δεν πρέπει να ξεχαστούν :

«Είμαι η Κατερίνα Γκουλιώνη, έχω όνομα, αυτή είμαι κι έχω να πω πολλά».

Καταγγελία προς τον Συνήγορο του Πολίτη
Της κρατούμενης Γκουλιώνη Αικατερίνης
Ελεώνας Θηβών (20-02-09)

“Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστώ, για να μπορέσω να ζήσω…

Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.

Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.

Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»: Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.

Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.

Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.

Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.

Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ ένα κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.

Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.

Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.

Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.

Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και αναγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η καΔανιηλίδου Χαρίκλεια ειναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.

Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.

Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν…

Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.

Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.

Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε…

Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία. Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμός του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τους επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.”

“Υπάρχει κάτι που δε θα μπορέσετε ποτέ να μου πάρετε, γιατί όλα τ’ άλλα μου τα πήρατε: Το ότι δε σας μοιάζω”
Κατερίνα Γκουλιώνη