επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

"τροφοΣυλλέκτες". Κάθε Παρασκευή συλλογή τροφίμων

"τροφοΣυλλέκτες"

Συλλογή τροφίμων για όσους από τη γειτονιά μας έχουν ανάγκη. Που, καθημερινά γίνονται περισσότεροι. 

Κάθε Παρασκευή απόγευμα έξω από τον Σκλαβενίτη (Χ. Τρικούπη και Ισαύρων). 

Διανομή: Κάθε Δευτέρα ώρα 18.30 στο Αυτόνομο Στέκι (Ζωοδ. Πηγής 95-97 και Ισαύρων.

Κατά προτεραιότητα συλλέγουμε: Γάλατα, λάδι, τοματοχυμούς, όσπρια, σαπούνια, ζάχαρη.

Σας ευχαριστούμε όλους. Δεν είναι μόνο η βοήθεια που προσφέρεται. Μας δωρίζετε τη δύναμη να συνεχίσουμε. Κάτι που έχουμε απ' όλα πιο πολύ ανάγκη.

Ενημέρωση από την συνέλευση των εργαζομένων για την συνάντηση στο υπουργείο εργασίας.


Η συνάντηση που έγινε στο υπουργείο εργασίας πρέπει να ενημερώσουμε πως είναι μια από τις πολλές με τον συγκεκριμένο υφυπουργό και μια από τις πάμπολλες με την ηγεσία του υπουργείου, ανεξαρτήτου προσώπου.

Από την πρώτη συνάντηση ο υφυπουργός εργασίας κύριος Γκικέρογλου, είχε προτείνει έναν συγκεκριμένο τρόπο που θα μπορούσε να είναι εφικτός, ώστε να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε το εργοστάσιο .

Από τότε έγιναν διάφορες συναντήσεις για να μπορέσουμε να κάνουμε όλες τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να ενεργήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

Στην τελευταία συνάντηση έγινε ένα πισωγύρισμα κατά την γνώμη μας γιατί έδειξαν ότι υπάρχουν τελικά εμπόδια στο να γίνει πράξη (σύμφωνα με την πρακτική που πρότεινε σε παλιότερες συναντήσεις ) , παρόλα αυτά έδωσε εντολή στους δικηγόρους τόσο σε αυτούς που είναι δίπλα στην προσπάθεια μας όσο και στους νομικούς του υπουργείου (και με δέσμευση της συνδίκου της φιλκεραμ ότι δεν θα προβεί σε ενέργειες προτού βρεθεί η φόρμουλα ) να βρεθεί μια λύση προς αυτή την κατεύθυνση.

Εμείς σαν συνέλευση εργαζομένων είμαστε αταλάντευτοι στις αρχικές μας απαιτήσεις που αφορούν το δικαίωμα μας στην εργασία και την αξιοπρέπεια και σε κάθε συνάντηση η θέση μας είναι συγκεκριμένη. Εμείς θέλουμε άμεση λύση στο πρόβλημα μας, γιατί βάζουμε μπροστά το δίκαιο του αγώνα μας. 

Οι εργαζόμενοι απαιτούμε την λύση στην λειτουργία του εργοστάσιου κάτω από εργατικό έλεγχο της παραγωγής και αυτό/διεύθυνση μέσα από την συνέλευση των εργαζομένων. 

Χωρίς να αφήνουμε στην άκρη τα αρχικά μας αιτήματα,
α) για άμεση καταβολή των δεδουλευμένων , 
β)μεροκάματα υπερημερίας 
γ) το επίδομα ενίσχυσης 1000 ευρώ 
δ) την πλήρη ασφαλιστική μας κάλυψη 
ε) τον έλεγχο σε όλες τις μεταβολές των τραπεζικών λογαριασμών της οικογένειας Φιλίππου. 

Παρ’ όλες τις υποσχέσεις και τα λόγια, για τα παραπάνω αιτήματα δεν έχουν κάνει την παραμικρή ενέργεια για να λυθούν.
Απαιτούμε την λύση ώστε να μην κλίσει ακόμα μια μονάδα παραγωγής και να μην μείνουν οι εργαζόμενοι στον δρόμο .
Σε καμία περίπτωση (δεν έχουμε κανένα βίτσιο)και δεν θέλουμε να κάνουμε ενέργειες εναντίον άλλων συναδέλφων, αλλά υπέρ της δικής μας πρότασης . Και παλεύουμε να το κάνουμε πράξη τις αποφάσεις που απορρέουν από συλλογικές διαδικασίες και δεν αναφέρονται σε ατομικές ενέργειες και προς συγκεκριμένα ατομικά συμφέροντα.

Η συνέλευση των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΕ


Ανακοίνωση του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (ΒΙΟ.ΜΕ)
30/10/14

Μέσα σε τέσσερις μήνες έγιναν πολλά σχετικά με τη δικαστική πλευρά του ζητήματος της ΒΙΟΜΕ. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτά είχε η σύνδικος της Φίλκεραμ, Αναστασία Σεμερτζίδου, η οποία δηλώνει απροκάλυπτα, όπου σταθεί και βρεθεί, την επιθυμία της για την επιστροφή της οικογένειας Φιλίππου στη διοίκηση της ΒΙΟΜΕ. Πώς αλλιώς άλλωστε θα μπορούσαν να συγκαλυφθούν τα οικονομικά εγκλήματα που αυτή η οικογένεια έχει διαπράξει σε βάρος της επιχείρησης και των εργαζόμενων;

Η νίκη των εργαζόμενων με τη δικαστική απόφαση να μην επανέλθει στη διοίκηση της ΒΙΟΜΕ η οικογένεια Φιλίππου δεν είχε τις καλύτερες εξελίξεις. Παρότι η ειρηνοδίκης πιέστηκε από την παρέμβαση των εργαζόμενων στο δικαστήριο και απέρριψε την επαναφορά της οικογένειας Φιλίππου στην προσωρινή διοίκηση της ΒΙΟΜΕ, αυτή έδειξε κάποια ατολμία ως προς τους προϊσταμένους της και καχυποψία ως προς τους εργαζόμενους. Έτσι, διόρισε μόνο ένα από τα τρία πρόσωπα που πρότειναν οι εργαζόμενοι για την προσωρινή διοίκηση της ΒΙΟΜΕ και τα δύο άλλα από τον κατάλογο του δικαστηρίου. Ωστόσο, αυτά τα δύο πρόσωπα δεν θέλησαν να αναλάβουν το ρόλο του μέλους στην προσωρινή διοίκηση και ως εκ τούτου η ΒΙΟΜΕ παρέμεινε ακέφαλη. Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης ήταν να μη μπορέσει να ασκήσει τα δικαιώματά της απέναντι σε πιστώτρια τράπεζα-λίζινγκ, πράγμα που είχε δυσμενείς συνέπειες για τις εγκαταστάσεις της ΒΙΟΜΕ.

Παράλληλα, κατά την ίδια χρονική περίοδο και σε αντίθεση με την παραπάνω δικαστική απόφαση (βλ. Ανακοίνωση των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ για την απόφαση του δικαστηρίου για την προσωρινή διοίκηση http://biom-metal.blogspot.gr/2014/07/blog-post_95.html), η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ προκάλεσε την πτώχευση της ΒΙΟΜΕ με πρόσχημα την είσπραξη ενός οφειλόμενου προς αυτή ποσού το ύψος του οποίου είναι μόλις 126.000 € (βλ. σχετική επιστολή της Ένωσης Εργαζομένων Τσιμέντων Χαλκίδας http://biom-metal.blogspot.gr/2014/09/blog-post_18.html).

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, αλλά και το γεγονός ότι η ΒΙΟΜΕ έχει πολύ μεγάλο ενεργητικό, με απαιτήσεις εκατομμυρίων ευρώ που κινδυνεύουν με παραγραφή, η πρώτη κίνηση των εργαζόμενων της ήταν να ασκήσουν εκ νέου αίτηση για τον διορισμό μιας προσωρινής διοίκησης που θα έχει τη γνώση και τη θέληση να ασχοληθεί σοβαρά και έντιμα με τη δυνατότητα συνέχισης της λειτουργίας της ΒΙΟΜΕ, υπό τον έλεγχο και τα μάτια των εργατών, με στόχο τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας και τη διάσωση ενός παραγωγικού φορέα.

Η εκδίκαση αυτής της νέας αίτησης έγινε στις 21 Οκτωβρίου. Η σημασία του εν αναμονή αποτελέσματος αυτής της δίκης είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, καθώς η ΒΙΟΜΕ βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σειρά από επιθετικούς παράγοντες κινδύνου όπως είναι πιστωτές τύπου ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, τράπεζες λίζινγκ, αλλά και σύνδικοι όπως η Αναστασία Σεμερτζίδου, η οποία έχει αποδείξει ότι είναι αποφασισμένη να κάνει τα πάντα για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πρώην εργοδοσίας μέσω της ολοσχερούς καταστροφής της ΒΙΟΜΕ. 

Η μέχρι τώρα συμπεριφορά της συνδίκου της Φίλκεραμ παραβιάζει τις υποχρεώσεις του λειτουργήματος της και αποδεικνύει μεροληψία υπέρ προσώπων που χαρακτηρίζονται ύποπτα για κάθε εγκληματική πράξη σε βάρος των οικονομικών της ΒΙΟΜΕ. Πρόκειται, δηλαδή, για μια συμπεριφορά που κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να προβληματίσει -μεταξύ άλλων- και τον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, καθώς ξεπερνά κάθε όριο του λειτουργήματος του συνδίκου. 

Παράλληλα, αυτό που πρέπει να γίνει ευρέως γνωστό είναι ότι η οικογένεια Φιλίππου έχει ήδη κατοχυρώσει το σήμα της ΦΙΛΚΕΡΑΜ κατ’ απομίμηση και με βλάβη της πτωχευτικής περιουσίας της Φίλκεραμ. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αναλογιστούν πολύ σοβαρά οποιοιδήποτε συνδικαλιστές και εργατοπατέρες ρίχνουν νερό στο μύλο της συνδίκου για την πώληση των ακινήτων, σε ένα από τα οποία στεγάζεται και η ΒΙΟΜΕ. Επιπλέον, απ’ όσο γνωρίζουμε, η Αναστασία Σεμερτζίδου δεν έχει ενεργήσει, ως όφειλε, για αποκατάσταση αυτής της βλάβης. Έτσι, η ενημέρωση της δικαστικής εισηγήτριας των πτωχεύσεων για την κατ’ απομίμηση κατοχύρωση του σήματος της ΦΙΛΚΕΡΑΜ από την οικογένεια Φιλίππου έγινε από δικηγόρο των εργαζόμενων της ΒΙΟΜΕ.

Αυτό που επίσης πρέπει να αναλογιστούν σοβαρά οι πρώην εργαζόμενοι της Φίλκεραμ είναι ποιος πραγματικά θα κερδίσει από τον πλειστηριασμό των ακινήτων, όταν το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν απαιτήσεις 4.500.000 ευρώ, ενώ σύμφωνα με τον ισολογισμό της ΦΙΛΚΕΡΑΜ τα ακίνητα είναι προσημειωμένα και υποθηκευμένα για 25.000.000 € σε ένα περιβάλλον όπου οι τιμές των ακινήτων έχουν μειωθεί και εκπλειστηριάζονται για ψίχουλα υπέρ των αρπακτικών της αγοράς.

Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ δίνουν έναν πολύχρονο αγώνα που ξεπερνά τα όρια αντοχής και δυνατοτήτων που η εργοδοσία πίστευε ότι μπορεί να έχουν. Οι οικονομικές δυσκολίες και το κατεστημένο βάζουν τεράστια εμπόδια στο εγχείρημα που μπορεί να διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας τους και μια προοπτική για μια αξιοπρεπή ζωή. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να γνωρίζουν οι 'πάσης φύσεως' εμπλεκόμενοι, αλλά και όσοι «θεσμοί» κάνουν τα στραβά μάτια, είναι πως οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ έχουν αποφασίσει να μην καταθέσουν τα όπλα με οποιοδήποτε κόστος. Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ δεν δέχονται κενές περιεχομένου υποσχέσεις και δεν πρόκειται να αφήσουν κανέναν να ρίξει ζάρια για τις ζωές τους.

Όσοι πιστεύουν ότι οι εργαζόμενοι θα κουραστούν και θα τα παρατήσουν, ή ότι ο ατομισμός και η ιδιώτευση θα νικήσουν τον αγώνα τους για αξιοπρέπεια και τη δύναμη της συλλογικότητας, ας ρίξουν μια ματιά σε αυτά που ήδη έχουν καταφέρει αυτοί τα τελευταία χρόνια. Η καθημερινή τους αφοσίωση στον στόχο τους εμπνέει χιλιάδες ανθρώπους σε όλον τον κόσμο, και γι αυτό τον λόγο έχουν ήδη βγει νικητές. 

Η ΒΙΟΜΕ θα παραμείνει σε χέρια εργατικά.

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης
και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ.
Θεσσαλονίκης

Διώξεις εναντίον διαδηλωτών κατά του ΤΑΙΠΕΔ στο Ναύπλιο



Τους τελευταίους μήνες στην ευρύτερη περιοχή του Ναυπλίου μερίδα της τοπικής κοινωνίας που συμμετέχει στην “Ανοιχτή Συνέλευση Συλλογικοτήτων, Φορέων και Πολιτών Αργολίδας” αντιδρά στα σχέδια της κυβέρνησης να ξεπουλήσει σημαντικές εκτάσεις της περιοχής σε ιδιώτες. Στις εκτάσεις αυτες συμπεριλαμβάνονται περιοχές φιλέτα όπως η παραλία στο Κονδύλι και η Καραθώνα αλλα και περιοχές που προστατεύονται απο το καθεστώς Natura ή είναι χαρακτηρισμένοι αρχαιολογική χώροι με ιδιαίτερη αξία όπως η περιοχή της Ακροναυπλίας. Η Ανοιχτή Συνέλευση κατάφερε στους πρώτους μήνες δράσης της να συσπειρώσει κόσμο απο όλους τους πολιτικούς χώρους και με μαζική παρουσία και πίεση κατάφερε να περάσει τις προτάσεις της ως ψήφισμα στο Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπλιέων. Με ενημερωτικές καμπάνιες, συγκεντρώσεις και πορείες, ακτιβιστικές δράσεις και συλλογή υπογραφών τα μέλη της Συνέλευσης προσπαθούν εδω και μήνες να οργανώσουν αντιστάσεις στα κυβερνητικά σχέδια και να μπλοκάρουν τις ιδιωτικοποιήσεις. Στις 25 Ιουλίου, υλοποιώντας την απόφαση της Ανοιχτής Συνέλευσης αλλα και το ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην παλιά πόλη, μπροστά σε ενα απο τα υπο εκποίηση κτίρια. 3 μηνες μετά η αστυνομία καλεί 6 μέλη της συνέλευσης να δώσουν εξηγήσεις για τη συμμετοχή τους στη συγκεκριμένη κινητοποίηση. Ήδη μαζικοί φορείς αλλα και όλες οι πολιτικές συλλογικότητες της περιοχής έχουν καταδικάσει αυτη την αυταρχική προσπάθεια της αστυνομίας να στοχοποιήσει αγωνιστές και να ποινικοποιήσει τις αντιδράσεις των κατοίκων του Ναυπλίου ενάντια στο ΤΑΙΠΕΔ. 

Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση της Ανοιχτής Συνέλευσης:

Η αστυνομία καλεί μέλη της “Ανοιχτής Συνέλευσης Συλλογικοτήτων, Φορέων και Πολιτών Αργολίδας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των ακινήτων του δημοσίου”, που στα πλαίσια υλοποίησης των αποφάσεων της αλλά και της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου για απένταξη όλων των ακινήτων από το ΤΑΙΠΕΔ, συμμετείχαν σε κινητοποίηση στο Μεγάλο Δρόμο μπροστά στο υπό εκποίηση κτήριο ΠΛΙ, προκειμένου να δώσουν εξηγήσεις. Πρόκειται για μια συνειδητή και ολοένα αυξανόμενη προσπάθεια ενοχοποίησης, ποινικοποίησης και τελικά απαγόρευσης κάθε είδους κοινωνικών αγώνων, κινητοποιήσεων και διεκδικήσεων.

Εδώ και αρκετούς μήνες η κοινωνία της ευρύτερης περιοχής του Ναυπλίου κινητοποιείται ενάντια στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας που επιχειρείται στην χώρα από την Κυβέρνηση και την Τρόικα μέσω του Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ. Φορείς, συλλογικότητες και πολίτες της Αργολίδας με μια σειρά λαϊκών συνελεύσεων, ψηφισμάτων, κινητοποιήσεων και δράσεων το διάστημα αυτό κατέστησαν σαφή την αντίθεσή τους στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και δήλωσαν την αγωνιστική τους διάθεση να υπερασπιστούν τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού που καθημερινά συρρικνώνονται αυθαίρετα από την Κυβέρνηση και την Τρόικα στο όνομα της οικονομικής κρίσης που πατάει στην εξαθλίωση των πολλών για να διασφαλίσει τα κέρδη μιας χούφτας ανθρώπων.

Ως “Ανοιχτή Συνέλευση” δηλώνουμε ότι στο πρόσωπο των μελών μας που κλήθηκαν για εξηγήσεις, διώκεται ολόκληρη η τοπική κοινωνία που αντιδρά. Καλούμε όλους τους δημοκρατικά σκεπτόμενους πολίτες, να πάρουν θέση απέναντι σε αυτές τις αυταρχικές μεθοδεύσεις που επιχειρούν σήμερα να κάμψουν τις τοπικές αντιστάσεις και να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη εφαρμογή των ιδιωτικοποιήσεων. Είναι ξεκάθαρο στη συνείδηση όλων μας ότι θα συνεχίσουμε με ακόμα μεγαλύτερο πείσμα τον αγώνα να μην πουληθεί ούτε σπιθαμή δημόσιας περιουσίας από το ΤΑΙΠΕΔ.

Ομάδα Τύπου

Πράσινοι “ήρωες” (αναδημοσίευση)


Στην Γαλλία σκοτώθηκε 21χρονος που διαδήλωνε ενάντια στην κατασκευή φράγματος σε κάποια περιοχή στα νότια της χώρας.

Μα γιατί διαδηλώνουν οι άνθρωποι ενάντια σε τέτοιου είδους έργα; Το φράγμα δεν είναι πράσινη ανάπτυξη; Είναι δυνατόν τόσο νερό που τρέχει στα ποτάμια να πηγαίνει χαμένο στη θάλασσα (και όχι να έρχεται στα καζανάκια των διαμερισμάτων μας); Τι επιτέλους θέλουν όλοι αυτοί οι μηδενιστές, οι μόνιμοι διαφωνούντες με όλα και στέκονται τροχοπέδη στην ανάπτυξη;

Ερωτήματα ασυνείδητων και απαίδευτων που έχουν αυτοαναγορευθεί παράγοντες και μπροστάρηδες της ανεξέλεγκτης πλέον πορείας των καταναλωτών προς την ύβρη και την κατάρρευση.

Προφανώς το εν λόγω φράγμα όπως και όλα τα τέτοιου είδους φράγματα και άλλα παρόμοια έργα εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σταματούν να είναι “πράσινα” όταν η κλίμακά τους ξεπερνά τα όρια αντοχής του τόπου και του τοπίου, όταν, απλούστατα, η καταστροφή που προξενούν για να κατασκευαστούν είναι περισσότερη από το όφελος που θα προσφέρουν αφού και αν λειτουργήσουν.

Αυτή την απλής λογικής και αυτονόητη παράμετρο όμως επιλέγουν να μην την παρουσιάζουν ποτέ οι τιμητές της “πράσινης ανάπτυξης”, είτε επειδή οι ίδιοι είναι αργυρώνητοι πολιτικοί είτε μίσθαρνα εργολάβων και πολυεθνικών δημοσιογραφικά φερέφωνα. Οπότε έχοντας ως πρόσχημα και άλλοθι μιαν ανύπαρκτη πράσινη ανάπτυξη φωνασκούν διαβάλλοντας κινήματα ανθρώπων και σκοτώνουν διαδηλωτές με χειροβομβίδες τα όργανά τους.

Η ανθρωπότητα τώρα που έχει πλέον φτάσει στην μέγιστη ύβρη και παραπαίει ετοιμόρροπη, θα έχει ολοένα και περισσότερες, ολοένα και βιαιότερες τέτοιου είδους συγκρούσεις στα πεδία των μαχών αλλά και στα πεδία της έκφρασης.

Στόχος των μεν η απόλυτη επικράτηση των ασυνείδητων καταναλωτών επί του οικοσυστήματος και η πλήρης άλωσή του που θα επιφέρει φυσικά τον απόλυτο θάνατο και αφανισμό ειδών και ανθρωπότητας, στόχος των δε η αντίσταση και η υπεράσπιση του ανθρώπου και των άλλων πλασμάτων, η αλλαγή κατεύθυνσης στην πορεία της ανθρωπότητας, η σμίκρυνση, η τούβλο προς τούβλο ελεγχόμενη κατακρήμνιση του πύργου της ύβρης πριν την μεγάλη παταγώδη και καταστροφική κατάρρευση που διαφαίνεται ήδη.

Οι βίαιοι θάνατοι υπερασπιστών της ζωής είναι απόδειξη της μαυρίλας που φέρνει η πράσινη ανάπτυξη, όπως την προωθούν τα μεγάλα συμφέροντα των καταναλωτών μέσω της διαπλοκής των κυβερνήσεων και των ΜΜΕ.

Οι βίαιοι θάνατοι των υπερασπιστών της ζωής και οι ολοένα και περισσότερες τέτοιου είδους αντιδράσεις ανθρώπων ενάντια στις πολιτικές αποφάσεις των καταναλωτών και των πολυεθνικών που τους ποδηγετούν και τους εκμεταλλεύονται είναι η υγιής παρακαταθήκη της ανθρωπότητας στην πορεία της προς την συνειδητότητα. Οι νεκροί αυτοί είναι οι πράσινοι “ήρωες” του άμεσου μέλλοντός μας ως ανθρωπότητα.

Gentrification- αστικός “εξευγενισμός” και αόρατες περιφράξεις:Εκδήλωση-συζήτηση


Παρασκευή 31/10, 20:00 
στο Αυτόνομο Στεκι Ζ. Πηγής 95-97 & Ισαύρων 

Με κεντρικό άξονα την αβάσταχτη βαρύτητα των περιφράξεων συνεχίζουμε με την εκδήλωση: Gentrification- αστικός “εξευγενισμός” και αόρατες περιφράξεις. 

Εισήγηση: Γεωργία Αλεξανδρή (ανθρωπογεωγράφος).

Αλληλεγγύη είναι... (αναδημοσίευση)

από τον Οικοδόμο

Τα τελευταία χρόνια, της «κρίσης», ακούμε καθημερινά όλο και περισσότερα χείλη να ξεστομίζουν τη λέξη «αλληλεγγύη». Για αλληλεγγύη μιλούν οι δυνάστες, για αλληλεγγύη και οι καταπιεσμένοι. Για τους γεννημένους και μεγαλωμένους στο καπιταλιστικό σύστημα η έννοια της λέξης «αλληλεγγύη» παραμένει σκόπιμα θολή ή παρουσιάζεται παρερμηνευμένη, γιατί έτσι συμφέρει την τάξη που έχει την εξουσία.

Στις μέρες μας, στην Ελλάδα, η αλληλεγγύη βαφτίζεται από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης «κοινωνικές δράσεις». Μέσα από τη συστηματική και στοχευμένη στο θυμικό των ανθρώπων προπαγάνδα και με καμπάνιες τύπου «όλοι μαζί μπορούμε», οι κρατούντες πασχίζουν να πείσουν το λαό πως αλληλεγγύη είναι τα «κοινωνικά παντοπωλεία» των δήμων, τα σάντουιτς του “μίστερ Easy”, το «κουλούρι με τυρί» στα σχολεία, τα ψίχουλα του «κοινωνικού μερίσματος», η «φιλανθρωπία» των «μεγαλοκυριών» της αστικής τάξης, δηλαδή, με δυο λέξεις, τα αποφάγια των χορτασμένων.

Από τη σοσιαλιστική Κούβα, από το 1960, στο μεγάλο σεισμό της Χιλής, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και που εκατοντάδες Κουβανοί γιατροί και υγειονομικό προσωπικό δίνουν μάχη με τον θανατηφόρο ιό «έμπολα» στην Αφρική, περισσότεροι από 800.000 Κουβανοί πολίτες βρέθηκαν σε 147 χώρες του πλανήτη για να προσφέρουν εθελοντικά την αλληλεγγύη του λαού τους σε λαούς που υπέφεραν από φυσικές καταστροφές, επιδημίες, αλλά και από την καταπίεση των αποικιοκρατών.

Όταν οι Κουβανοί έσπευσαν στην Αγκόλα για να βοηθήσουν το λαό της που πολεμούσε για την ανεξαρτησία του, κάποιοι δυτικοί ρώτησαν τον Ραούλ Κάστρο τι θα πάρει η Κούβα ως αντάλλαγμα για την προσφορά της αυτή. Ο κομαντάντε Ραούλ τους απάντησε: «Από την Αγκόλα θα πάρουμε πίσω μόνο τους νεκρούς μας»! Μια τέτοια απάντηση και, κυρίως, στάση φαντάζει σχεδόν εξωπραγματική για τους πολίτες της καπιταλιστικής δύσης. Για τους Κουβανούς η αλληλεγγύη, αυτή η βαθιά και ουσιαστική αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο, είναι κάτι το αυτονόητο όσο και ο αέρας που αναπνέουν. Η Κουβανική Επανάσταση έδωσε στη λέξη αλληλεγγύη την πραγματική της υπόσταση: «Δεν χαρίζουμε από αυτό που μας περισσεύει, μοιραζόμαστε αυτό που έχουμε»!* Ο πρωτοπόρος λαός της Κούβας με τις λίγες υλικές δυνατότητες λόγω του πολύχρονου οικονομικού αποκλεισμού του από τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές και τους συμμάχους τους (μεταξύ των οποίων και η Ελληνική κυβέρνηση) κρατά ψηλά τη σημαία της διεθνιστικής αλληλεγγύης, δείχνοντας στην πράξη ότι οι ανθρώπινες αξίες δεν «κοστολογούνται» ούτε λογίζονται ως «ισοδύναμα»…

* Η φράση αυτή βγήκε από τα χείλη της Ίβις Αλμπίσα Γκονζάλες, αντιπροσώπου του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP) της Αβάνας, που μίλησε στην εκδήλωση που διοργάνωσαν προχτές το βράδυ (Παρασκευή 24/10) ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Χοσέ Μαρτί», η Hasta la Victoria Siempre, το Ελληνικό Δίκτυο Αλληλεγγύης (μπλόγκερς) La Red Solid@ria Griega και οι εκδόσεις Διεθνές Βήμα, με θέμα: "Η Κούβα και η διεθνιστική αλληλεγγύη σήμερα". Στον κατάμεστο φιλόξενο χώρο του Ερνέστο Art Café στη Νέα Φιλαδέλφεια, παρουσία των πρέσβεων της Κούβας Οσβάλντο Κομάτσο Μαρτίνεζ και Βενεζουέλας Φαρίντ Φερνάντεζ, εκπροσώπων της τέχνης και του αθλητισμού, και πολλών ακόμα φίλων της Κούβας, την ώρα που έξω, ανάμεσα σε αστραπές και βροντές, ο μαύρος αττικός ουρανός «άνοιγε» και το νερό πλημμύριζε τους δρόμους, τα λόγια της εκπροσώπου του Κουβανικού λαού ήταν μια αποστομωτική απάντηση στις «αξίες» της καπιταλιστικής δύσης και παράλληλα μια φωτεινή αχτίδα αισιοδοξίας για τους καταπιεσμένους όπου γης: Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα διαφυλάσσουν ζωντανά, θα υπερασπίζονται και θα παλεύουν για τα πανανθρώπινα ιδανικά του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, η ανθρωπότητα δικαιούται να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον.

Αυτόνομα Κινήματα και Εξουσία (αναδημοσίευση)


από το περιοδικό Βαβυλωνία 
Των Θοδωρή Καρυώτη, Αντώνη Μπρούμα

“[...] για μας το περιεχόμενο του επαναστατικού προτάγματος είναι να γίνουν οι άνθρωποι ικανοί να παίρνουν στα χέρια τους τις υποθέσεις τους και το μόνο μέσο για να αποκτήσουν αυτή την ικανότητα είναι να παίρνουν τις υποθέσεις τους στα χέρια τους όλο και περισσότερο”.
Κ. Καστοριάδης (1979).

[...] Αυτό που αναδύεται είναι μια εναλλακτική κοινωνία : ο σκοπός είναι η εξουσία, όχι η κρατική εξουσία, αλλά οι άνθρωποι να αυτο-οργανώνονται πάνω σε διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις ως συλλογική μη διαχωρισμένη εξουσία 
(Zibechi 2010 : 44).

Η κοινωνική αναμέτρηση διεξάγεται σήμερα με πολεμικούς όρους. Η καπιταλιστική κυριαρχία επιλύει τις σύγχρονες αντιφάσεις της όχι με την παραχώρηση δικαιωμάτων και προνομίων στα κατώτερα στρώματα, όπως έκανε στο παρελθόν, αλλά με την εγκαθίδρυση μιας μόνιμης κατάστασης εξαίρεσης, όπου όλα τα μέτρα κοινωνικής μηχανικής είναι νομιμοποιημένα και κάθε είδους διαμαρτυρία θεωρείται εχθροπραξία. Η εύρεση των νέων ισορροπιών αποτελεί ακόμη ζητούμενο, που θα απαντηθεί με την αλλαγή –ή μη– των συσχετισμών δύναμης από την είσοδο των από κάτω στο προσκήνιο της πολιτικής. Σε αυτό το κοινωνικοιστορικό πλαίσιο αναδύεται στην Ευρώπη το ενδεχόμενο κυβερνήσεων της αριστεράς, με προμετωπίδα τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και το νεοφερμένο Podemos στην Ισπανία, ως αντιπαραβολή στο ενδεχόμενο ενός νεοφιλελεύθερου αυταρχισμού, κοινωνικά παγιωμένου σε εθνικιστικές βάσεις.

Οι περίοδοι καθεστωτικής κρίσης αποτελούν στιγμές κοινωνικού ανταγωνισμού, όπου οι θέσεις των αντιτιθέμενων κοινωνικών δυνάμεων ρευστοποιούνται. Στην παρούσα κρίση τα αυτόνομα κινήματα αναδύονται μέσα από τις σύγχρονες αντιφάσεις του καπιταλισμού ως τα κύρια συλλογικά υποκείμενα με δυνατότητες για ριζοσπαστικές συνθέσεις και κοινωνικές αλλαγές. Αποτελούν τον βασικό αντίπαλο της καπιταλιστικής κυριαρχίας στη σύγχρονη κοινωνική αναμέτρηση, με τις εξελίξεις στα κοινοβούλια αλλά και οπουδήποτε αλλού να αποτελούν ουσιαστικά αντανάκλαση της άμπωτης ή της παλίρροιας των κινημάτων. Εντούτοις, δομούνται ως υποκείμενα με όρους, που για την ώρα αδυνατούν να ανοίξουν απελευθερωτικές προοπτικές σε μακρο – κοινωνικό επίπεδο και, τελικά, έτσι να σηκώσουν το βάρος της αναμέτρησης. Μοιραία λοιπόν, μεγάλα κομμάτια των καταπιεζόμενων εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε μία αριστερή διαμεσολαβητική προοπτική με πεδίο πάλης και τελικό ορίζοντα τα αποσυντιθέμενα έθνη – κράτη.

Ως κοινωνικοί αγωνιστές, με συνείδηση ότι ο κόσμος που θέλουμε μπορεί να έρθει μόνο με αγώνες από τα κάτω, έχουμε χρέος να ασχοληθούμε σοβαρά με το ενδεχόμενο αριστερής διακυβέρνησης για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί πρέπει να αναστοχαζόμαστε διαρκώς πάνω στις ανεπάρκειες των αυτόνομων κινημάτων, που ένα τέτοιο ενδεχόμενο αναδεικνύει. Και δεύτερον, επειδή ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι δίκοπο μαχαίρι, αφού, αν πληρωθεί, μπορεί μερικώς να αναδιατάξει τον κοινωνικό ανταγωνισμό, δίνοντας ζωτικό χώρο στα κινήματα στην αναμέτρηση με την καπιταλιστική κυριαρχία, αλλά, κυρίως, μπορεί να δημιουργήσει -όπως συμβαίνει ήδη- τάσεις ενσωμάτωσης και αφομοίωσης των κινημάτων στις λογικές της κρατικής διαχείρισης.

Αριστερή Γραφειοκρατία και Κράτος
Στη θεωρία η σχέση της κομμουνιστικής αριστεράς με το κράτος προβάλλεται πάντοτε ως εργαλειακή. Η κατάληψη του αστικού κράτους παρουσιάζεται ως αναγκαίο κακό στον δρόμο για την εργατική εξουσία. Με την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα ξεκινά ο μετασχηματισμός του κράτους – κόμματος της αστικής τάξης σε μία εργατική δημοκρατία – δικτατορία του προλεταριάτου. Η εργαλειακή όμως αυτή προσέγγιση του κράτους βυθίζεται ήδη σε επίπεδο θεωρίας μέσα στις αντιφάσεις της. Ακόμη και στις πιο εκλεπτυσμένες εκδοχές της αδυνατεί να δώσει απαντήσεις στο ποιος θα είναι ο ρόλος της γραφειοκρατίας του πρωτοπόρου κόμματος σε σχέση με την αυτονομία του κόσμου της εργασίας, ποιες είναι οι δυναμικές του φαινομένου της γραφειοκρατίας, που φυσικά δεν εντοπίζεται μόνο στα αστικά κράτη, και, τελικά, πως θα επιτύχει μια τέτοια μετάβαση, όταν τα μέσα που χρησιμοποιούνται είναι αντιδιαμετρικά αντίθετα από τον σκοπό.

Η ιστορική όμως πράξη στη σχέση αριστεράς και κράτους δεν ήταν ποτέ ούτε τόσο απλοϊκή ούτε και τόσο αθώα. Κατά τον 20ο αιώνα σχεδόν στον μισό πλανήτη οι αριστερές γραφειοκρατίες, όπου ανελίχθησαν στην κρατική εξουσία μέσα από τους αγώνες των εργατών, στα θεμέλια του αστικού κράτους οικοδόμησαν κράτη και μάλιστα κράτη διαχωρισμένα από τις κοινωνικές τάξεις που υποτίθεται ότι θα αποτελούσαν το κέντρο των αποφάσεων. Με όλες τις νίκες της αριστεράς –εκλογικές ή άλλου τύπου– οι λαϊκές μορφές οργάνωσης –τα σοβιέτ, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις– παραγκωνίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες από την κεντρική εξουσία της νέας διευθυντικής τάξης. Αλλά και όπου δεν τα κατάφεραν να καταλάβουν το αστικό κράτος και να οικοδομήσουν πάνω σε αυτό τα δικά τους κράτη, οι αριστερές γραφειοκρατίες λειτούργησαν ως αυτό που νομοτελειακά μόνο μπορούν να αποτελέσουν, δηλαδή ως δυνάμεις διαμεσολάβησης και ανάθεσης και όχι ως δόμηση του συλλογικού υποκειμένου του εργατικού κινήματος. Στην προσπάθεια δε να χτυπήσουν την στρατιωτική και πολιτική ισχύ του αστικού κράτους με τα ίδια του τα όπλα, έχτισαν τις οργανωτικές τους δομές, δηλαδή τα κόμματα “νέου τύπου”, με πολλά από τα στοιχεία της ιεραρχικής γραφειοκρατίας του αστικού κράτους και του καπιταλιστικού τρόπου λήψης αποφάσεων στην παραγωγή.

Από την παλίρροια των εργατικών κινημάτων, που ιστορικά ολοκληρώθηκε στον μεσοπόλεμο, μέχρι και σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Στην Ευρωπαϊκή και εγχώρια συγκυρία της ενδεχόμενης ανέλιξης μίας αριστερής γραφειοκρατίας στην κρατική εξουσία η κατάληψη του κράτους δεν αντιμετωπίζεται πλέον καν εργαλειακά σαν αναγκαίο κακό, αλλά σαν στρατηγικός στόχος για την κοινωνική σωτηρία από τις επιπτώσεις που έχει επιφέρει ο νεοφιλελευθερισμός στον κοινωνικό ιστό. Στη σύγχρονη αριστερή μυθολογία, το κράτος εκλαμβάνεται αρρήτως ως το τελευταίο οχυρό της πολιτικής απέναντι στη γιγάντωση της κοινωνικής εξουσίας του κεφαλαίου, και έτσι ουσιαστικά απεμπολούνται οι αναλύσεις περί της αστικής φύσης του. Η σύγχρονη λοιπόν αντίληψη της αριστερής γραφειοκρατίας για το κράτος είναι πολλά βήματα πίσω ακόμη και από τις παλαιότερες λανθασμένες προσεγγίσεις, που ήδη κρίθηκαν ιστορικά ως καταστροφικές για την υπόθεση της απελευθέρωσης. Μην έχοντας μάλιστα μία πρόταση εξουσίας για την – έστω μερική – ενίσχυση των σύγχρονων δυνάμεων κοινωνικής εξουσίας που αντιτίθενται στην εξουσία του κεφαλαίου και πραγματώνουν στην πράξη νέους όρους σύνταξης της κοινής ζωής, η αντίληψη αυτή είναι πίσω ακόμη και από τις παρελθούσες πια σοσιαλδημοκρατικές εκδοχές της αριστεράς, όσες τουλάχιστον διατηρούσαν κάποια ελάχιστη σχέση με τον στρατηγικό στόχο του μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Τι όμως τελικά αντιπροσωπεύει η σύγχρονη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στην αριστερή γραφειοκρατία και το κράτος; Δεν είναι τυχαίο πως το επιχείρημα της κοινωνικής σωτηρίας μέσω της κατάληψης της κρατικής εξουσίας ελκύει μεγάλο μέρος των καταπιεζόμενων, που διατηρούν ακόμη την ανάμνηση των Δυτικών κρατών πρόνοιας και μία – αν και ελάχιστη – προσδοκία από συλλογικές κινητοποιήσεις ως μέσο ανάθεσης / πίεσης για υλικές απολαβές από τον βασικό φορέα διαμεσολάβησης του ανταγωνισμού, το κράτος. Μολονότι σήμερα πολλοί τείνουν να βλέπουν στο μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος το μόνο αποτελεσματικό τρόπο εξασφάλισης κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων για τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού, είναι προφανές πλέον, από ιστορική σκοπιά, ότι αυτός ο διακανονισμός ήταν προσωρινός, αλλά και περιορισμένης εμβέλειας· είχε δε ως μοναδικό σκοπό να κατευνάσει τις αναστατωμένες εργατικές τάξεις των μετααποικιοκρατικών δυνάμεων και να αποτρέψει τον σοβιετικό κίνδυνο. Ομοίως, οι σημερινές αριστερές γραφειοκρατίες δεν προσπαθούν να αντιπροσωπεύσουν την είσοδο του κοινωνικού παράγοντα στο προσκήνιο, δηλαδή τις κοινωνικές δυναμικές της ρήξης με την καπιταλιστική κυριαρχία και της δημιουργίας νέων όρων της κοινής ζωής, που είναι πια διάχυτες σε κάθε πτυχή του κοινωνικού και σε κάθε ήπειρο του πλανήτη. Αντίθετα, αποπειρώνται να αντιπροσωπεύσουν με όρους παλαιάς κοπής τις προσδοκίες των συμπιεζόμενων μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων να γυρίσουν στο καπιταλιστικό παρελθόν του κράτους πρόνοιας, τότε που ο ανταγωνισμός διεξαγόταν περισσότερο με όρους κοινωνικής συναίνεσης παρά επιβολής.

Είναι, λοιπόν, κατανοητό το ότι το φιλόδοξο σχέδιο ανακατανομής του πλούτου προς όφελος των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί ενθουσιασμό και προσδοκία σε ένα μεγάλο κομμάτι των κοινωνικών κινημάτων, εντός και εκτός Ελλάδας. Άλλωστε, στην παρούσα συνθήκη, ο νεοκευνσιανισμός του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να προελαύνει με ένα δονκιχωτικό ηρωισμό μέσα στα συντρίμμια που αφήνει πίσω του ο αδηφάγος νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος, αφού λεηλάτησε για δεκαετίες τον Παγκόσμιο Νότο, καταναλώνει αυτή τη στιγμή την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Η εικόνα αυτή εξηγεί τις διαστάσεις που έχει πάρει η φήμη του ΣΥΡΙΖΑ στο εξωτερικό, και τις μεγάλες προσδοκίες που γεννά η εκλογική του άνοδος. Ωστόσο, αντίθετα με τον ευρωπαίο που παρακολουθεί την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από απόσταση, ο εγχώριος ψηφοφόρος έχει συνείδηση ότι η δυνατότητα του κόμματος αυτού για ριζοσπαστική αλλαγή, ακόμα και αν πάρει τη εξουσία, θα είναι πολύ περιορισμένη.

Εκτιμούμε ότι οι προσδοκίες των επισφαλών μεσαίων στρωμάτων για επιστροφή σε κάποιον πιο συμβατό με τον άνθρωπο καπιταλισμό δεν πρόκειται να εκπληρωθούν. Τα σύγχρονα έθνη-κράτη διέρχονται σοβαρή κρίση, τόσο από την ισχυροποίηση και διάχυση της κοινωνικής εξουσίας του κεφαλαίου και των μη κρατικών δομών του, όσο και από τις εγγενείς αντιφάσεις τους ως θεσμών αντιπροσώπευσης. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η κατάληψη του κράτους δε συνεπάγεται την κατάκτηση της κοινωνικής εξουσίας. Επιπλέον, η σύγχρονη αναμέτρηση διεξάγεται ανάμεσα στην ισχυροποιημένη κοινωνική εξουσία του κεφαλαίου και την κοινωνική αντιεξουσία των καταπιεζόμενων. Οι ριζοσπαστικές κοινωνικές αλλαγές του αύριο δεν περνούν μέσα από το αστικό κράτος και τους θεσμούς αντιπροσώπευσής του, αλλά μέσα από την ανατροπή και αποδιάρθρωση των κρατικών θεσμών και την ανάδυση κοινωνικών δομών εξουσίας εμμενών και αδιαχώριστων από την κοινωνία. Υπό αυτούς τους όρους η κατάληψη του αστικού κράτους από μία αριστερή γραφειοκρατία μόνο αρνητική μπορεί να αποβεί για τα αυτόνομα κινήματα, αν δεν διευρύνει τους ζωτικούς χώρους ανάπτυξής της κοινωνικής τους εξουσίας κόντρα στην εξουσία του συμπλέγματος εθνών κρατών / διεθνούς κεφαλαίου.

Ωστόσο, η απόρριψη από μέρους της μεταρρυθμιστικής οδού που πρεσβεύει η σύγχρονη αριστερά δεν συνεπάγεται μια άκριτή αποδοχή της επαναστατικής παρακαταθήκης του 20ού αιώνα. Σε ένα ύστερο καπιταλισμό άυλης και κατακερματισμένης εργασίας, όπου το χρέος και η τρομολαγνεία αποτελούν τα νέα εργαλεία πειθάρχησης, και όπου τα κέντρα εξουσίας είναι απομακρυσμένα από το πληθυσμό πάνω στον οποίο κυριαρχούνε, δεν υπάρχει πλέον ούτε Χειμερινό Ανάκτορο για να καταλάβουμε ούτε βεβαίως και προοπτική κατατρόπωσης του αντιπάλου με στρατιωτικούς όρους. Η γειτονιά, ο δρόμος, η πλατεία, έχουν -σε μεγάλο βαθμό- αντικαταστήσει το εργοστάσιο ως ο χώροι εκτύλιξης του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού. Η επανανοηματοδότηση της έννοιας της κοινότητας, το σπάσιμο της κοινωνικής απομόνωσης, η δημιουργία οριζόντιων και συμμετοχικών δομών στηριγμένων στην ισότητα, την αλληλεγγύη και την αμοιβαία αναγνώριση, αποτελούν σήμερα επαναστατική πρακτική.

Σήμερα είναι καταφανές ότι μια πραγματικά ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή θα είναι αποτέλεσμα όχι των πράξεων μιας πεφωτισμένης πρωτοπορίας, αλλά της τελικής αναμέτρησης ανάμεσα σε μια εκτενή και προϋπάρχουσα μορφή κοινωνικής συνύπαρξης με τις δομές της κυριαρχίας. Σε αυτό το πνεύμα, τα νεότατα κινήματα δεν επιδιώκουν να μεταρρυθμίσουν τις υπάρχουσες πολιτικές και οικονομικές δομές, αλλά να χτίσουν χιλιάδες μικρές εναλλακτικές στις ρωγμές του υπάρχοντος συστήματος, εκεί δηλαδή που οι καπιταλιστικές αξίες δεν μπορούν να επικρατήσουν. Στην εξατομίκευση της καπιταλιστικής αγοράς και στην γραφειοκρατία του κράτους αντιπροτείνουν τη συλλογική διαχείριση των κοινών αγαθών, μέσα από την αυτοοργάνωση των οριζόντιων κοινοτήτων που δημιουργούνται γύρω από αυτά. Οικοδομούν έτσι τις υλικές συνθήκες της πολιτικής αυτονομίας, την κοινωνική αναπαραγωγή που το κράτος και η αγορά αδυνατούν πλέον να εξασφαλίσουν, και δημιουργούν νέες φαντασιακές σημασίες κοινωνικής συνεργασίας για να αντικαταστήσουν τις κυρίαρχες αξίες της ατομικής κοινωνικής ανέλιξης και υλικής ευημερίας.

Aυτόνομα Κινήματα & Αριστερές Κυβερνήσεις
Η έντάσεις ανάμεσα στα αυτόνομα κινήματα και τις αριστερές κυβερνήσεις έγιναν εμφανείς στη Νοτια Αμερική την προηγούμενη δεκαετία, με την επανεμφάνιση της κρατιστικής αριστεράς. Η παράδοση της αυτονομίας έχει γερές ρίζες στη Λατινική Αμερική, σε μεγάλο βαθμό λόγω της πολιτικής οργάνωσης των ιθαγενών πληθυσμών, με σημαντικότερο –αλλά όχι μοναδικό– παράδειγμα τους Ζαπατίστας, άλλα και λόγω της δράσης μία πληθώρας κινημάτων που δεν επιλέγουν την πεπατημένη οδό για τους αγώνες τους: τους ακτήμονες της Βραζιλίας, τα ανακτημένα εργοστάσια της Αργεντινής, το πόλεμο του νερού στη Βολιβία. Ενώ τα κινήματα αυτά γιγαντώθηκαν σε συνθήκες νεοφιλελεύθερης επέλασης, την δεκαετία που πέρασε βρέθηκαν αντιμέτωπα με μία σειρά από αριστερές κυβερνήσεις, προϊόντα και αυτές του κοινωνικού αναβρασμού που προκάλεσε η νεοφιλελεύθερη άλωση: από την μετριοπαθή σοσιαλδημοκρατία του Λούλα στη Βραζιλία ή του Κίρσνερ στην Αργεντινή, μέχρι πειράματα ριζοσπαστικού πολιτικού μετασχηματισμού όπως αυτά του Τσάβες στη Βενεζουέλα και -σε μικρότερο βαθμό- του Μοράλες στην Βολιβία.

Ένα πρώτο εμφανές αποτέλεσμα της επικράτησης της αριστεράς για τα κινήματα βάσης υπήρξε η άμβλυνση (αλλά όχι η οριστική παύση) της καταστολής. Η απόσυρση της κυβερνητικής κάλυψης από τους τραμπούκους των γαιοκτημόνων και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις, η μείωση των βασανισμών και των φυλακίσεων, σήμανε μία τεράστια αλλαγή για τα κινήματα αυτά, που πληρώνουν για την πολιτική τους δράση βαρύ φόρο αίματος.

Μια άλλη θετική πτυχή ήταν η παύση των πιο θεαματικών και καταστροφικών σχεδίων νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης, και κυρίως της εξόρυξης μεταλλευμάτων. Ωστόσο, πολλές «προοδευτικές» κυβερνήσεις, με πρόσχημα την «ανάπτυξη» επανέφεραν τα μεγαλεπήβολα σχέδια μεταμφιεσμένα σε «επενδύσεις εθνικού ενδιαφέροντος». Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Βενζουέλα, όπου μια μορφή λαϊκής αυτονομίας ευδοκίμησε την εποχή του Τσάβες, έχει μια ξεχωριστή θέση σε αυτή τη λίστα· ωστόσο η εμμονή στη χρήση ορυκτών καυσίμων ως κινητήρια δύναμη της οικονομίας συνεχίζει να έχει ως αποτέλεσμα μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή αλλά και –κυρίως– τον εκτοπισμό ή των αφανισμό ιθαγενών πληθυσμών. Είναι προφανές ότι οι κυβερνήσεις, ακόμα και όταν είναι αριστερές, παραμένουν προσηλωμένες στο καπιταλιστικό φαντασιακό της απεριόριστης ανάπτυξης.

Η μεγαλύτερη, όμως, απειλή που παρουσιάζουν οι αριστερές κυβερνήσεις για τα κινήματα βάσης είναι η απώλεια της αυτονομίας τους. Οι αριστερές κυβερνήσεις θαυμάζουν τα κοινωνικά κινήματα για τις σχέσεις αλληλεγγύης που δημιουργούν στο εσωτερικό τους, για τη σύνδεση τους με την κοινωνία, για τη φαντασία και δημιουργικότητα με την οποία λύνουν τα προβλήματα και, κυρίως, για το πόσο μεγάλες αλλαγές μπορούν να προκαλέσουν με ανύπαρκτα ή ελάχιστα οικονομικά μέσα. Σε αυτή την κατεύθυνση,πολλές Λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις προσπάθησαν να εργαλειοποιήσουν τα κινήματα για να ασκήσουν κοινωνική πολιτική, μετατρέποντας πολλούς από τους πιο εμφανείς και δυναμικούς αγωνιστές σε γραφειοκράτες, κατευνάζοντας τα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια των κινημάτων μέσα από πολιτικές κοινωικών παροχών και διεξάγοντας ένα χαμηλής έντασης πόλεμο ενάντια στα κινήματα που αρνούνται να ευθυγραμμιστούν με την κρατική πολιτική –κάποιες φορές φτάνοντας να τα κατηγορήσουν ως «πράκτορες της δεξιάς». Όχι μόνο δεν «εμπλουτίζεται» έτσι το κράτος με τη δυναμική των κοινωνικών κινημάτων, αλλά και αυτά υποτάσσονται στα σχέδια του, χάνουν τη δυναμική τους και συνήθως διαλύονται. Αντίστοιχη εμπειρία είχαμε στην Ελλάδα όταν το «ριζοσπαστικό» ΠΑΣΟΚ με την άνοδό του στην εξουσία το 1981 σήμανε το τέλος του μεταπολιτευτικού αναβρασμού, και ενσωμάτωσε ένα μεγάλο μέρος της ευρύτερης αριστεράς στη φαυλοκρατία που εγκαθίδρυσε. Το ίδιο θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε και για την κυβέρνηση του Φελίπε Γκονθάλεθ στην Ισπανία την ίδια εποχή.

Η Άλλη Προοπτική – τα Σύγχρονα Αυτόνομα Κινήματα ως Συλλογικά 
Υποκείμενα για την Κοινωνική Αλλαγή
Τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο έχει εμφανώς κλείσει ένας μεγάλος κύκλος κινητοποίησης στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια, ο οποίος έχει αφήσει πίσω μία σημαντική παρακαταθήκη αμεσοδημοκρατικών δομών (εργατικοί συνεταιρισμοί, τοπικές συνελεύσεις, κοινωνικά κέντρα, δομές αλληλεγγύης, κινήσεις υπεράσπισης των κοινών αγαθών, εγχειρήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας), αλλά και μία μεγάλη κόπωση και απογοήτευση, αφού το πρόγραμμα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης των τελευταίων χρόνων εκτελέστηκε κατά γράμμα παρά την έντονη προσπάθεια και το μεγάλο προσωπικό κόστος χιλιάδων αγωνιστών. Η ματαίωση εύκολα μπορεί να βυθίσει τις συλλογικότητες σε εσωστρέφεια και να επιτρέψει σε κάποια κομμάτια του κινήματος –ήδη επιρρεπή σε αυτές τις πρακτικές- να επιστρέψουν στους δρόμους της αυτάρεσκης αναζήτησης της «ιδεολογικής καθαρότητας» και του «πραγματικού» επαναστατικού υποκειμένου, δρόμους που στον εικοστό αιώνα αποτελέσανε εισιτήριο χωρίς επιστροφή προς την πολιτική ασημαντότητα και τον σεχταρισμό.

Το πολιτικό κενό που αφήνει αυτή η απογοήτευση, αλλά και η έλλειψη ουσιαστικού οράματος κοινωνικού μετασχηματισμού από τα κάτω, εκμεταλλεύονται τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς για να επαναφέρουν την λογική της ανάθεσης και να γίνουν οι κεντρικοί φορείς και εντολοδόχοι της επιθυμίας για κοινωνική αλλαγή. Επαναλαμβάνοντας τις πρακτικές του 20ού αιώνα, χρησιμοποιούν την ηγεμονική τους θέση για να καρπωθούν την πολιτική υπεραξία των κοινωνικών κινητοποιήσεων και για να δημιουργήσουν δομές αντιπροσώπευσης στο εσωτερικό των κινημάτων, περιθωριοποιώντας τις στοχεύσεις και τα αιτήματα που δεν ταιριάζουν στο πολιτικό τους πρόγραμμα και εκτρέποντας έτσι τη δράση των κοινωνικών υποκειμένων προς την κοινοβουλευτική οδό

Μένει ακόμα πολύς δρόμος στα νεοφώτιστα οριζόντια κινήματα για να υπερβούν το τοπικό και το συγκεκριμένο, να συνδεθούν με το ευρύτερο πολιτικό γίγνεσθαι, να δημιουργήσουν νέους πολιτικούς χώρους στους οποίους θα συνδιαμορφώνονται οι όροι της κοινής μας ζωής, να περάσουν δηλαδή από την συνύπαρξη στη σύμπραξη. Ωστόσο, τα οριζόντια και προεικονιστικά κινήματα, μολονότι βρίσκονται στη μειοψηφία, αποτελούν σήμερα την βασική ανταγωνιστική δύναμη προς το υπάρχον σύστημα κυριαρχίας, που πλησιάζει γοργά στα κοινωνικά και οικολογικά του όρια.

Τα αυτόνομα κινήματα στοχεύουν όχι στην κατάληψη της εξουσίας, αλλά στο διασκορπισμό της: φαντάζονται νέους θεσμούς διαχείρισης της κοινωνικής και οικονομικής ζωής για να αντικαταστήσουν την αστική δημοκρατία, που έχει βυθιστεί σε μία βαθιά δομική κρίση αναπαραγωγής, αντιπροσώπευσης και οικολογικής βιωσιμότητας. Και αυτό δεν σημαίνει την εκπόνηση ενός συγκροτημένου εξουσιαστικού σχεδίου, αλλά τη σφυρηλάτηση δεσμών και θεσμών που θα επιτρέψουν τη σύνθεση του συγκεκριμένου και του τοπικού με το καθολικό και το παγκόσμιο. Οι αγώνες για τα κοινά αγαθά, τη γνώση, τη γη, το νερό, την υγεία, αφήνουν μία παρακαταθήκη προσιτών και συμμετοχικών θεσμών, που μπορούν να αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά μίας εξουσίας των προσώπων και όχι των αντιπροσώπων. Το πείραμα του ελευθεριακού κοινοτισμού υποδεικνύει τη δημιουργία πολιτικά ενεργών κοινοτήτων και τη χρήση των αυτοδιοικητικών θεσμών ως ανάχωμα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και ως πρόσφορο πεδίο εφαρμογής της απομεγέθυνσης και της τοπικοποίησης. Η υπόσχεση της αυτοδιαχείρισης της εργασίας, των εργατικών συνεταιρισμών και της ομότιμης παραγωγής, δείχνουν ένα μονοπάτι μέσα, ενάντια και πέρα από το κράτος και την αγορά. Σε κάθε περίπτωση, η νέα συντάσσουσα δύναμη θα είναι πολύμορφη, αντανακλώντας τις χιλιάδες αγωνιστικές υποκειμενικότητες που γεννάει η κυριαρχία του κεφαλαίου σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής.

Δεν υπάρχει βέβαια τίποτα το αναπόφευκτο στην ανάδυση αυτού του νέου κόσμου, καμία τελεολογική βεβαιότητα ότι αυτός θα επέλθει, όπως και δεν εκπληρώθηκαν οι νομοτελειακές προβλέψεις έλευσης της ελεύθερης κοινωνίας του 19ου αιώνα. Η πάλη για την επικράτηση των από κάτω απέναντι στην κυριαρχία του κεφαλαίου θα εκτυλιχτεί στο ενδεχομενικό πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού, και θα εξαρτηθεί από την πρόθεση τους να μετουσιώσουν την απογοήτευση σε κοινωνική δημιουργικότητα, να απεγκλωβιστούν απο περιοριστικές ταυτότητες και ιδεολογικές βεβαιότητες, να προσπεράσουν τις υποσχέσεις διαμεσολάβησης και να αυτοσυγκροτηθούν σε δρών και θεσμίζον κοινωνικό υποκείμενο.

Χρέη στο Δημόσιο: Για φυλακή ένας στους δύο έλληνες


 και ... στις 6.000 οι κατασχέσεις κάθε μέρα από την εφορία !

πηγή seleo

Διαστάσεις χιονοστιβάδας παίρνουν οι κατασχέσεις, οι διώξεις και τα άλλα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης σε βάρος οφειλετών. Σε ρυθμούς πολυβόλου η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων έχει εξαπολύσει από τις αρχές του χρόνου πάνω από 780.000 «επιθέσεις» σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις που χρωστούν στην εφορία.

Θεωρητικά εφόσον οι οφειλέτες ενταχθούν στη νέα ρύθμιση χρεών, τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης αναστέλονται. Ωστόσο το γράμμα του νόμου απαιτεί να πληρώσουν το 50% των οφειλών τους αν θέλουν να γλιτώσουν από τις κατασχέσεις.

Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείς Δημοσίων Εσόδων τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια φορολογούμενοι παίρνουν σειρά, αφού βρίσκονται ήδη στον προθάλαμο των κατασχέσεων και της φυλάκισης, είτε έχουν κάνει ρύθμιση είτε όχι για τα «φέσια» που έχουν αφήσει απλήρωτα στο δημόσιο.

Ακόμα και αν όλοι αυτοί μπορούσαν να μπουν στη ρύθμιση με τις 100 δόσεις, τα άλλα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης που ξεκίνησαν ήδη σε βάρος τους σταματούν να τρέχουν, εκτός από τις κατασχέσεις εις χείρας τρίτων (στις τράπεζες κυρίως) για τα οποία απαιτείται να βρουν να πληρώσουν μαζεμένα τα μισά από όσα χρωστάνε στο δημόσιο.

Για φυλακή η μισή Ελλάδα
Η νέα ρύθμιση αποτελούσε την «τελευταία ευκαιρία» για όσους νοιώθουν την καυτή ανάσα του δικαστικού κλητήρα, των κατασχέσεων και των ποινικών διώξεων. Και αυτοί αυξάνονται αλματωδώς μήνα με το μήνα! Ξεπερνούν ήδη τους 2.250.000 οι φορολογούμενοι που έχουν «παλαιά χρέη» στην εφορία προ του 2013, ενώ 1,1 εκατ. φορολογούμενοι μπήκαν στη «μαύρη λίστα» επειδή άφησαν νέα χρέη επειδή άφησαν απλήρωτους τους τρέχοντες φόρους της χρονιάς. Όλοι μαζί χρωστούν 70,1 δισεκατομμύρια ευρώ αλλά μόνον οι 175.000 από αυτούς είχαν ως τώρα κάνει κάποια ρύθμιση για να αποφύγουν τα χειρότερα.

Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Σεπτέμβριο φέτος, η εφορία έβαλε στο στόχαστρο 781.000 φορολογούμενους, στους οποίους επέβαλε κατάσχεση ή τους κάθισε «στο σκαμνί» για τα χρέη τους στο κράτος. Τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων είναι αποκαλυπτικά:
- Μόνο τον μήνα Σεπτέμβριο έγιναν 149.170 κατασχέσεις εις χείρας τρίτων. Δηλαδή αναλογούν 5.967 κατασχέσεις μισθών, ενοικίων, σε τράπεζες κλπ για κάθε εργάσιμη ημέρα του μήνα! Οι 131.326 έγιναν ηλεκτρονικά χωρίς δικαστικό κλητήρα. Συνολικά μέσα στο 2014 (εννεάμηνο) έγιναν 687.427 κατασχέσεις!
- Τον Σεπτέμβριο διενεργήθηκαν 909 προγράμματα πλειστηριασμού. Συνολικά φέτος έχουν γίνει 11.226 πλειστηριασμοί ακινήτων ή άλλων περιουσιακών στοιχείων οφειλετών.
- Στον προθάλαμο του πλειστηριασμού (παραγγελία κατάσχεσης) μπήκαν τον μήνα Σεπτέμβριο άλλοι 3.731 φορολογούμενοι. Συνολικά από την αρχή του χρόνου έγιναν 25.718 παραγγελίες κατάσχεσης.
- Τον μήνα Σεπτέμβριο η εφορία ενέγραψε 290 υποθήκες σε ακίνητα οφειλετών. Έφτασαν έτσι συνολικά τις 2.329.

«Για φυλακή» οδεύει πλέον όμως …η μισή Ελλάδα. Μόνο τον Σεπτέμβριο ασκήθηκαν 4.122 ποινικές διώξεις σε φορολγοουμένους για χρέη στο δημόσιο. Κάθε εργάσιμη μέρα δηλαδή η εφορία στέλνει άλλους 165 φορολογούμενους «στο σκαμνί». Στο εννεάμηνο ασκήθηκαν συνολικά 54.586 ποινικές διώξεις –όσους έχει δηλαδή πληθυσμό μια πόλη όπως πχ η Καλαμάτα, τα Χανιά ή η Καβάλα! Τα ίδια στοιχεία δείχνουν και ότι οι ρυθμοί που «κτυπά» η εφορία είναι επιταχυνόμενοι και μήνα με τον μήνα αυξάνονται (πλην του Αυγούστου που ήταν κλειστά τα δικαστήρια).

Μόνη «ασπίδα» για τους οφειλέτες φάνταζε η υπαγωγή τους στη ρύθμιση των 100 δόσεων, χωρίς την απαίτηση καταβολής του 50% των οφειλών τους, ώστε να μπορούσαν να εξοφλούν πληρώνοντας τουλάχιστον 50 ευρώ το μήνα για να γλιτώσουν κατασχέσεις και διώξεις. Αλλά και αν μπουν στη ρύθμιση και πετύχουν και αναστολή των κατασχέσεων, όσοι «λυγίσουν» και στην πορεία φανούν ασυνεπείς στις δόσεις ή μελλοντικούς φόρους και χαράτσια που θα τους επιβληθούν, τότε κινδυνεύουν και πάλι να χάσουν τη ρύθμιση -και τότε ίσως χάσουν τα πάντα.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Αποτροπή πλειστηριασμού στο ειρηνοδικείο Νέας Ιωνίας.


Δεκάδες αλληλέγγυοι πολίτες της Ν. Ιωνίας και της Ν. Φιλαδέλφειας καθώς και μέλη συλλογικοτήτων ενάντια στους πλειστηριασμούς απέτρεψαν με την δυναμική παρουσία τους τον διπλό πλειστηριασμό οικίας πολιτών της Ν. Φιλαδέλφειας. 

Τον πλειστηριασμό επεχείρησε η ALPHA BANK εις βάρος μητέρας και κόρης κατόχων οικογενειακής οικίας. Δεν εμφανίστηκαν ούτε οι εκπρόσωποι-δικηγόροι της τράπεζας αλλά ούτε και κανένα "κοράκι". 

Παράλληλα ήταν προγραμματισμένος τρίτος πλειστηριασμός σπιτιού εις βάρος οφειλέτη του ΙΚΑ. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε η εκπρόσωπος-δικηγόρος του ΙΚΑ που αναγκάστηκε να αποχωρήσει κάτω από τη δυναμική παρουσία των αλληλέγγυων πολιτών.


Παρέστησαν μέλη της Αλληλεγγύης για όλους, της πρωτοβουλίας "Πλειστηριασμοί-Stop", του ΕΠΑΜ, των ΑΝΕΛΛ, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ καθώς και μέλη συλλογικοτήτων από τη Ν.Ιωνία, τη Ν. Φιλαδέλφεια, τα Εξάρχεια, το Ν. Ηράκλειο. Παρέστησαν ακόμη δημοτικοί σύμβουλοι των γειτονικών δήμων και η αντιδήμαρχος Όλγα Κατημερτζή από τη Ν.Ιωνία.

Οι συγκεντρωμένοι με το σύνθημα κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη διαδήλωσαν την απόφασή τους να συγκεντρώνονται στο ειρηνοδικείο κάθε Τετάρτη που θα έχει πλειστηριασμό.

Η κινητοποίηση καλύφθηκε με μεγάλη δημοσιότητα από τον Ρ/Σ το "Κόκκινο", την ΕΡΤ-Open, εφημερίδες και τηλεοπτικό σταθμό.

Πλειστηριασμός κατοικίας στη Ν. Ιωνία από την ALPHA BANK


Κάλεσμα κατοίκων και αλληλέγγυων 
για την αποτροπή πλειστηριασμού κατοικίας 
συμπολίτη από τη Ν.Φιλαδέλφεια

ΑΥΡΙΟ ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΙΣ 15:45 ΣΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ (Λ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ 269 ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ "IONIA"), ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙ Η ALPHA BANK.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!!!

ΣΗΜΕΡΑ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ, ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΑΦΟΡΑ ΕΜΑΣ!!

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Αδειες παρελάσεις και κούφια μνήμη (αναδημοσίευση)


Αδειες παρελάσεις και κούφια μνήμη
Οι αμείλικτες φωνές μας θα τρελάνουν τη σιωπή, 
Και θα λυσσάξουν την παχιά ησυχία, 
Θα ξεσκεπάσουνε την έκταση του πόνου απ’ άκρη σ’ άκρη, 
Θα δείξουν όλη την ασχήμια της σκλαβιάς, 
Θα κάμουν τα παιδιά να φτύσουνε στα μάτια των γονιών τους, 
Που τα στολίσαν και τα στρίμωξαν σε τόσο σπαραγμό, 
να καμαρώσουν Τις άγριες παρελάσεις 
Οι αμείλικτες φωνές μας θα τρελάνουν τη σιωπή,
Και θα λυσσάξουν την παχιά ησυχία,
Θα ξεσκεπάσουνε την έκταση του πόνου απ’ άκρη σ’ άκρη,
Θα δείξουν όλη την ασχήμια της σκλαβιάς,
Θα κάμουν τα παιδιά να φτύσουνε στα μάτια των γονιών τους,
Που τα στολίσαν και τα στρίμωξαν σε τόσο σπαραγμό, να καμαρώσουν
Τις άγριες παρελάσεις
Βύρωνας Λεοντάρης, Οχι σαν τα πουλιά


Μες στα χασμουρητά της επανάληψης και την κοινοτοπία του κύκλου, οι εθνικές εορτές δεν αποτελούν απλά επετείους ιστορικών γεγονότων αλλά ταυτόχρονα και επετείους επετείων. Μέσα στα έτη εορτάζουμε την επιστροφή τρόπων εορτασμού, τρόπων περιγραφής και τρόπων μνήμης. Σημεία, τελετουργίες και κώδικες.

Ετσι και φέτος, στις 28 Οκτώβρη, θα θαυμάσαμε την ένδοξη εθνική μας παρέλαση. Τις τροχοφόρες και ένστολες αμυντικές δαπάνες, τους στρατιώτες στρατοκόπους, την ατμόσφαιρα της στρατόσφαιρας. Το παρελθόν ντυμένο στο χακί, γιορτάζοντας τη διακεκομμένη γλώσσα της ιστορίας, την εθνοπερήφανη άγνοιά μας, τις κατασκευές και τα μπαλώματα. Και μαζί τη μικρογεωγραφία της σεμνής τελετής, τις μαθητικές παρελάσεις με την άγουρη πούδρα, το γερασμένο λευκό των πουκαμίσων, την ομοιομορφία της κρατικής γεωμετρίας. Σημαιοφόροι βραβευμένοι με έθνος ακολουθούμενοι από παραστάτες, οδηγοί και οδοιπόροι και η φωνή του υπερήφανου σπίκερ της δημόσιας τηλεόρασης να μας επιβεβαιώνει με υπερήφανα σαρδάμ, τον ηρωισμό της Μπουμπουλίνας, τα κατορθώματα των Ελλήνων, το ανυπέρβλητο θάρρος του στρατού, τον ένδοξο κυματισμό της πολεμικής σημαίας. Και κάπου εκεί πίσω ο επαναλαμβανόμενος τυμπανισμός της μπάντας που ακούς απ’ τα μαθητικά σου χρόνια, να μπουκώνει την ακοή, το τύμπανο του αυτιού να σου υπενθυμίζει τις πιο ανούσιες περιοχές της μνήμης.

Και γύρω από το γεγονός η παρέλαση σχολιασμών και συζητήσεων. Το ερώτημα για το ποια αναγκαιότητα και ποια ουσία εξυπηρετεί όλη αυτή η ένοπλη πασαρέλα. Οι σποραδικές ρατσιστικές εξάρσεις για τους σημαιοφόρους, τα σεξιστικά σχόλια για τις καθηγήτριες και οι Ρεπουσιώδεις συζητήσεις γειωμένες στο πουθενά, αντανακλαστικά επαναλαμβανόμενες και αποπροσανατολιστικά χρήσιμες και λειτουργικές.

Ετσι, ανάμεσα στις διάφορες επετειακές στρώσεις, φέτος στις 28 του Οκτώβρη θα γιορτάσουμε ταυτόχρονα και τον τρόπο των παρελάσεων της κρίσης. Με δεκάδες κλούβες και χιλιάδες αστυνομικούς, με κάγκελα, περιορισμούς και απαγορεύσεις, μια παρέλαση αποκλειστικά για επισήμους, μόνο κατόπιν πρόσκλησης, με το προνόμιο της θέασης να ταυτίζεται με την οκνηρία της υποχρέωσης (Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω τις δηλώσεις του Δημήτρη Αβραμόπουλου στην τελευταία παρέλαση της 25ης Μαρτίου: Ανάμεσα σε άλλα δήλωσε πως η στρατιωτική παρέλαση στέλνει ένα μήνυμα ειρήνης και πως την παρακολούθησαν χιλιάδες Αθηναίοι-ενώ η προσέγγιση του χώρου απαγορεύτηκε ακόμα και για τους γονείς των μαθητών που παρήλαυναν). Πρόσφατες στρατιωτικές εικόνες παρελαύνουν ταυτόχρονα: ο διαμελισμός της Ουκρανίας και οι ακροδεξιές ενέργειες, ο αποκλεισμός της Παλαιστίνης, οι ισλαμοφασίστες του Ισλαμικού Κράτους. Εκτελέσεις, βομβαρδισμοί, αποκεφαλισμοί. Παρέλαση εικόνων σκληρότητας.

Μέσα σε όλον αυτόν τον παραλογισμό προβαίνει με βήμα σημειωτόν το ερώτημα: για ποιον ακριβώς λόγο γίνονται οι παρελάσεις; Για να τιμήσουν κάποιο ένδοξο παρελθόν, για να τιμήσουν κάποιο ένδοξο παρόν; Μα όχι. Οι παρελάσεις γίνονται αποκλειστικά για να τιμήσουνε τις παρελάσεις. Τις παρελάσεις των πρόσφατων ετών που παρήλθαν, τις εποχές τις ευημερίας και της σταθερότητας, όταν η εθνική υπερηφάνεια συνόψιζε την κάθε κούφια υπόσχεση, την κάθε κούφια φράση. Τα κάγκελα γύρω από την παρέλαση δεν περιφρουρούν ούτε τους διερχόμενους, ούτε τους επισήμους, αλλά την αταραξία που παρήλθε, τη νηνεμία της αισιοδοξίας, τη μάταιη υπόσχεση πως τίποτα δεν άλλαξε. Οι κλούβες, οι αστυνομικοί περιφρουρούν τη μνήμη μιας μνήμης που μας διδάσκει να ξεχνούμε, να αντιλαμβανόμαστε το παρελθόν σαν παραμύθι και το παρόν σαν ένα Success Story πέρα από όποια διεκδίκηση. Τα κούφια λόγια, οι βαρύγδουπες ευχές και υποσχέσεις πάνω απ’ όλα περιφρουρούν το ενδεχόμενο να πάρουν άλλη μορφή οι παρελάσεις και το πλήθος στους δρόμους. Οταν όσοι παρελαύνουν δεν θα περιγράφουν μια αλλαγή, αλλά θα την ενσαρκώνουν.

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ξεκινά η κόλαση: Το πρώτο εξώδικο για κατάσχεση απά αγοραστή "κόκκινου" δανείου


από το ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ

Από το Λονδίνο… ζητούν από Χανιώτη αποπληρωμή «κόκκινου» στεγαστικού μέσα σε πέντε ημέρες – Μια εξώδικη καταγγελία που έλαβε Χανιώτης συμπολίτης μας από τράπεζα στην Αγγλία, φέρνει στην επιφάνεια, το μέγεθος του προβλήματος των κόκκινων επιχειρηματικών αλλά και στεγαστικών δανείων.

Πρόκειται για Χανιώτη που η κρίση τον ανάγκασε να κλείσει την επιχείρησή του και να αντιμετωπίζει πρόβλημα στην αποπλήρωση στεγαστικού δανείου ύψους 128.701 ευρώ από την τράπεζα Πειραιώς.

Στον συμπολίτη μας επέδωσε κλητήρας εξώδικη καταγγελία από την εταιρεία ειδικού σκοπού με την επωνυμία “ESTIA MORTGAGE FINANCE A.E.” με έδρα το Λονδίνο.

Με το εξώδικο καλείται ο ιδιοκτήτης του ακινήτου να καταβάλλει μέσα στις επόμενες πέντε (!) ημέρες το σύνολο της οφειλής του –χωρίς σε αυτό να συμπεριλαμβάνονται οι τόκοι και τα έξοδα-, αλλιώς η εταιρεία θα προχωρήσει στις διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος για κατάσχεση του σπιτιού.

Το εξώδικο έγγραφο έφερε στον Κρήτη fm και στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή «Καφές και σχόλια», το στέλεχος των ΑΝΕΛ Μιχάλης Αλεξάκης, ο οποίος έχει ήδη ενημερώσει και τον Πάνο Καμμένο. Είναι το πρώτο εξώδικο ξένων τραπεζικών συμφερόντων που επιδίδεται σε πολίτη στην Κρήτη. Ένα ανάλογο περιστατικό έχει καταγραφεί και στην Αθήνα, από αμερικανικό όμιλο.

Επικοινωνήσαμε με νομικούς οι οποίοι δίνουν δύο πιθανές ερμηνείες, η μία χειρότερη από την άλλη…

Το ένα ενδεχόμενο είναι η τράπεζα να έχει δημιουργήσει την εταιρεία “ESTIA MORTGAGE FINANCE A.E.” με έδρα το Λονδίνο, προκειμένου να διαχειρίζεται τα «κόκκινα» δάνεια, επομένως να μη φαίνεται υπερχρεωμένη και να προχωρεί σε κατασχέσεις.

Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι θυγατρική βρετανικής τράπεζας να έχει αγοράσει δάνεια από την Πειραιώς και να διεκδικεί την άμεση αποπληρωμή τους. Αυτό θα αποσαφηνιστεί τις επόμενες ημέρες.

Όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ η συγκυβέρνηση μας υπόσχεται ευνοϊκές ρυθμίσεις και η Κομισιόν πιέζει για διαδικασία άμεσης αποπληρωμής ή κατασχέσεων ακινήτων. Παράλληλα, όπως αναφέρει η Εφημερίδα των Συντακτών σήμερα, ο αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης Νίκος Δένδιας έχει αφιερωθεί στην προσπάθεια να διαγράψει δάνεια επιχειρηματιών, δεν έχει γίνει επισήμως καμία προεργασία προκειμένου να δημιουργηθεί το πλαίσιο προστασίας για την πρώτη κατοικία πολιτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες.

Οπως αποκάλυψε ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γίρκι Κατάινεν απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημήτρη Παπαδημούλη, η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει να μην παρατείνει τις ρυθμίσεις για αναστολή πλειστηριασμών μετά το 2014, καθώς «στο πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής, οι ελληνικές αρχές δεσμεύτηκαν να καταρτίσουν ένα συνεκτικό σχέδιο για τη δημιουργία δικτύου κοινωνικής ασφάλειας με βάση εισοδηματικά κριτήρια υπέρ των κοινωνικά αδύναμων ιδιοκτητών κατοικιών».

αρχική ανάρτηση σε agonaskritis.gr

Ευάλωτες πολιτείες (αναδημοσίευση)



Αυτές οι εικόνες με τα αυτοκίνητα το ένα πάνω στο άλλο στους κεντρικούς δρόμους του λεκανοπεδίου, με τις πλημμυρισμένες υπόγειες διαβάσεις και με όλην αυτή την κατάσταση είναι ενδεικτικές κάποιων, ελαφρών βεβαίως και ασήμαντων σε σχέση με άλλες, συνεπειών της ανάπτυξής μας, τις οποίες λουζόμαστε κυριολεκτικά ως ανθρωπότητα καταναλωτών.

Τίποτε δεν είναι μοιραίο ή τυχαίο. Όλα είναι αποτέλεσμα ενεργειών των ανθρώπων που συνδυάζονται με διαδικασίες χαοτικές, άρα ασύλληπτες και απρόβλεπτες μεταξύ τους και με τις φυσικές ενεργειακές πηγές.

Η φύση δεν είναι επιθετική ούτε εκδικείται. Απλά κάνει αυτό που έχει να κάνει μιας και υπήρχε για χιλιάδες χρόνια εκεί όπου εμείς τα τελευταία λίγα, φτιάξαμε και θεωρούμε δεδομένο τον “ρεαλισμό μας”. Όταν π.χ. εγκυβωτίζεις ή μπαζώνεις ένα ρέμα για να κάνεις δρόμο ή σπίτια είναι απολύτως βέβαιον ότι μια μέρα θα κλαις, αν δεν σε κλαίνε οι οικείοι σου.

Οι αχανείς εκατομμυρίων καταναλωτών μητροπόλεις, στις οποίες τείνει να κατοικεί η ανθρωπότητα των καταναλωτών, ο ένας πάνω στον άλλον, είναι εκ των πραγμάτων ανοχύρωτες και ευάλωτες στα φυσικά (και όχι μόνο) φαινόμενα, οι δε πληθυσμοί τους τελείως μα τελείως ανασφαλείς και εκτεθειμένοι καθημερινά σε κινδύνους που επιφέρουν θάνατο. Απειλούνται από όλα. Από πλημμύρες, σεισμούς, τυφώνες, φυσικούς και εργαστηριακούς ιούς, “δυστυχήματα” και εγκλήματα κανιβαλισμού προερχόμενου από συνθήκες πανικού ή χρηματικής και υλικής ανέχειας.

Τα αποστειρωμένα αστικά περιβάλλοντα και “ασφαλή” τσιμεντοκυτία που στεγάζουν τους καταναλωτές, οι οποίοι είναι πλέον δευτέρας και τρίτης γενεάς δηλαδή γεννημένοι σε αιχμαλωσία και μεγαλωμένοι εντός μη φυσικού βιοτόπου, καθώς και τα επεξεργασμένα, συσκευασμένα τρόφιμα μαζικής παρασκευής τα οποία “καταναλώνουν”, τους καθιστούν οργανισμούς δίχως καμία γραμμή άμυνας για να αντεπεξέλθουν στους κινδύνους. Ούτε αντισώματα διαθέτουν ούτε γνώσεις, ούτε εμπειρίες, κανένα όπλο δηλαδή για να χρησιμοποιήσει μεθοδευμένα ή ενστικτωδώς ο οργανισμός τους ώστε να αμυνθεί σε στιγμές κινδύνου.

Η αποπροσανατολισμένη ανθρωπότητα έχει δηλαδή μεταλλαχθεί ήδη, όχι μόνο σε μη δυνάμενο υπερασπιστή του εαυτού της αλλά και σε θανάσιμο εχθρό του. Ως κάτι τελείως αφύσικο πια, ως καρκίνωμα που ολοένα εξαπλώνεται απειλώντας το οικοσύστημα, εκλαμβάνει ως επιθέσεις εις βάρος της την ύπαρξή του και μόνο, πόσω μάλλον τις επελάσεις των υγειών κυττάρων του, τα οποία διεκδικούν απλά, με ολοένα αυξανόμενη αναλογικά την αντίδρασή τους, τον προαιώνιο ζωτικό τους χώρο, τον καταπατημένο από την δράση των καταναλωτών.

Με άλλα λόγια, όσο συνεχίζει ο άνθρωπος αυτή την πολιτική, του να θεωρεί δηλαδή τον εαυτό του κάτι έξω και υπεράνω του οικοσυστήματος, κάτι αφύσικο που έχει τη φύση εχθρό και προσπαθεί να την καθυποτάξει, τόσο πιο αδύναμος θα νιώθει εμπρός στο μεγαλείο της και τόσο πιο έντρομος θα οδηγείται προς τον οδυνηρό και στείρο θάνατό του.

Εκδήλωση-Συζήτηση για τον ΕΝΦΙΑ



Εκδήλωση-Συζήτηση για τη φορολογική επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων και τον ΕΝΦΙΑ
Πέμπτη 30/10 στις 19.30 στο καφέ Ικαριώτικο Δημητρακοπούλου 51 - Κουκάκι

εισηγητές:
Κατερίνα Κνήτου από τους Δικηγόρους ενάντια στα χαράτσια 
Γιάννης Κόνιας από το Συντονισμό Συλλογικοτήτων Αττικής .

Συνεταιρισμοί

Του Γιώργου Σταματόπουλου
από efsyn

Δύο είναι -νομίζω- οι θεμελιώδεις ανασταλτικοί παράγοντες στη σύσταση και τη λειτουργία και τη μακροημέρευση συνεταιριστικών οντοτήτων.

Από τη μία το μέγιστο φαινόμενο, που είναι άλυτο, σχεδόν, φιλοσοφικό πρόβλημα, αυτό του φόβου μπροστά στην ελευθερία, το ότι είμαστε ανίκανοι δηλαδή να διαχειριστούμε την ελευθερία μας ως συνεταιριστές. Το έχουν αναλύσει θαυμάσια ο Ντοστογιέφσκι στον Μεγάλο Ιεροεξεταστή στους «Αδελφούς Καραμαζόφ» και ο Εριχ Φρομ στο ομώνυμο βιβλίο του.

Το δεύτερο τεράστιο πρόσκομμα είναι η συνείδηση που κουβαλάμε οι πλείστοι εξ ημών. Το εγώ τού καθενός έχει γαλουχηθεί μέσα σ' αυτή τη συνείδηση. Στόχος του ήταν πάντα (του εγώ) να επικρατήσει, να κυριαρχήσει. Αυτή την απόφαση παίρνει όταν πήγνυται και σκληρούται, όταν σχηματίζει την κοσμοεικόνα του, το κοσμοείδωλό του. Απ' αυτό το «εγώ» δεν λείπουν οι σχέσεις σύγκρουσης και οι σχέσεις εξουσίας.

Για να υπάρξεις σ' έναν συνεταιρισμό, απαιτείται απόλυτη ισοτιμία, αφού προηγουμένως παραιτηθείς από όλες σχεδόν τις αξίες που έχει εγκαταστήσει στην καθημερινότητα ο καπιταλισμός. Και τα δύο αυτά είναι τρομερά δύσκολα.

Υπάρχουν και καλά που απορρέουν από τη συνεταιριστική δομή, με πρώτο και κύριο το πολιτικό πρόταγμα. Ο κόσμος αρχίζει να μυείται σ' έναν άλλο, πολιτικό τρόπο ύπαρξης, μακριά από αφεντικά και κάθε είδους διαπλοκή. Βήμα βήμα επανευρίσκεται η χαμένη επαφή, ξαναφτιάχνονται οι παρέες. Ο ηδονισμός της κατανάλωσης χάνει την αίγλη του και στη θέση του εμφανίζονται οι αξίες της ολιγάρκειας, που όμως είναι αυτάρκεια, η αλληλεγγύη· ξαναφτιάχνεται δειλά η κοινότητα με έργα και όχι με λόγια. Η αυτάρκεια δεν σημαίνει ότι παραιτούμαστε από τον δημόσιο χώρο ή τον προσφέρουμε αμαχητί στο κράτος. Αντιθέτως, η επιμονή μας έχει καταλάβει σημαντικό κομμάτι του δημόσιου χώρου, όχι όπως η τηλεόραση ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γίνεται όμως παράδειγμα, όχι για απλή επιβίωση αλλά και για πολιτική παρέμβαση, ακομμάτιστη, ανεξάρτητη τέλος πάντων.

Ολα αυτά νομίζω αρχίζουν να σχηματίζουν τον νέο ανθρωπολογικό τύπο, αυτόν που βασίζεται στην αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση, έξω από κόμματα εξουσίας, με πίστη όμως στις συλλογικότητες.

Βεβαίως, χρειάζεται συνεχής επαγρύπνηση και προπαντός αυστηρή εφαρμογή της ισοτιμίας. Η απληστία και η πλεονεξία είναι προϊόν κοινωνικών σχέσεων, απόρροια μιας παντοδύναμης πολιτικής Παιδείας που βασίζεται στην κατάκτηση της εξουσίας χωρίς ηθικούς φραγμούς.

Αυτήν την παιδεία καταργούν η αυτοοργάνωση και η αυτονομία καθώς και η αυτοδιαχείριση των ζωών μας, προσπαθώντας να βάλουν στη θέση τους την ήπια συνύπαρξη και τον σεβασμό προς τον διπλανό, δημιουργώντας έναν νέο, απελευθερωμένο, δημόσιο χώρο.

Είναι δύσκολο, ναι, όχι όμως ακατόρθωτο, αρκεί κάποιος να έλθει σ' επαφή με τη φιλοσοφία της αυτονομίας ή να αναγκαστεί να συνυπάρξει σ' ένα συνεταιριστικό σχήμα εργασίας.

Πάντοτε οι συνεταιρισμοί ήταν αυτοί που βοήθησαν το εργατικό και αγροτικό κίνημα και αντιστάθηκαν σθεναρά στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς. Ο εκφυλισμός τους οφείλεται σε πολλούς λόγους, αλλά τώρα είναι η ώρα να αποδείξουν ότι είναι η μόνη απάντηση στην καπιταλιστική λαίλαπα και στην κατασκευασμένη οικονομική κρίση. Και όχι μόνο απάντηση. Είναι το πρότυπο για την οικονομία του μέλλοντος, για μια νέα πολιτική στάση.
gstamatopoulos@efsyn.gr

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Ποιοι δεν δικαιούνται την έκπτωση στον ΕΝΦΙΑ


 πηγή: efsyn

Στις περιπτώσεις διαπιστωμένης οικονομικής αδυναμίας πληρωμής του ΕΝΦΙΑ, θα χορηγείται έκπτωση 50% επί του συνολικού φόρου, ωστόσο λίγοι αναμένεται να είναι οι δικαιούχοι, μετά την εγκύκλιο της ΓΓΔΕ Αικατερίνης Σαββαΐδου. 

Λίγοι αναμένεται τελικά να είναι οι δικαιούχοι των απαλλαγών του ΕΝΦΙΑ, όπως διαφαίνεται έπειτα από την εγκύκλιο της Γενικής Γραμματέως Δημοσίων Εσόδων Αικατερίνης Σαββαΐδου.
Σύμφωνα με το νόμο, στις περιπτώσεις διαπιστωμένης οικονομικής αδυναμίας πληρωμής του ΕΝΦΙΑ θα χορηγείται έκπτωση 50% επί του συνολικού φόρου. 

Για τη χορήγηση της έκπτωσης θα πρέπει να πληρούνται ταυτόχρονα οι εξής προϋποθέσεις:
-Το συνολικό ετήσιο καθαρό οικογενειακό εισόδημα του προηγούμενου έτους να μην έχει υπερβεί τις 9.000 ευρώ, προσαυξημένο κατά 1.000 ευρώ για τον ή την σύζυγο και για κάθε εξαρτώμενο μέλος.

-Το σύνολο της επιφάνειας των κτισμάτων τα οποία κατέχουν ο φορολογούμενος και τα λοιπά μέλη της οικογένειάς του να μην υπερβαίνει τα 150 τ. μ. Συνεπώς, αν μια οικογένεια ανέργων γονέων με 2 παιδιά και ετήσιο εισόδημα 5.000 ευρώ κατέχει ένα διαμέρισμα 80 τ.μ. και ένα σπίτι στο χωριό 75 τ.μ. δεν θα δικαιούται έκπτωσης 50% από τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. και θα καλείται να τον πληρώσει ολόκληρο.

-Η συνολική αντικειμενική αξία των κτισμάτων και των εντός σχεδίων πόλεων οικοπέδων που κατέχει ο φορολογούμενος ή η οικογένεια να μην υπερβαίνει τα 85.000 ευρώ αν πρόκειται για άγαμο, τις 150.000 ευρώ αν πρόκειται για έγγαμο χωρίς παιδιά και τις 200.000 ευρώ αν πρόκειται για έγγαμο με ένα ή δύο εξαρτώμενα τέκνα.

-Στις οικογένειες που είναι τρίτεκνες ή πολύτεκνες ή περιλαμβάνουν ανάπηρα άτομα κατά ποσοστά 80% και άνω θα χορηγείται πλήρης απαλλαγή από τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

-Το συνολικό ετήσιο καθαρό οικογενειακό εισόδημα του προηγούμενου έτους, να μην έχει υπερβεί τις 12.000 ευρώ, προσαυξημένο κατά 1.000 ευρώ για τον ή την σύζυγο και κάθε εξαρτώμενο μέλος

-Το σύνολο της επιφάνειας των κτισμάτων στα οποία κατέχουν δικαιώματα πλήρους ή ψιλής κυριότητας ή επικαρπίας ο υπόχρεος υποβολής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος, η σύζυγος και τα εξαρτώμενα τέκνα της οικογένειάς του να μην υπερβαίνει τα 150 τ.μ.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

με τα μάτια ανοιχτά (αναδημοσίευση)


από τον COSTINHO

Το όνομά του είναι Μπαχάα Μπαντρ. Ήταν δηλαδή. Πια δεν βρίσκεται στη ζωή, αλλά με κάποιο τρόπο, για κάποιο λόγο, το όνομα το προφέρουμε πάντα σε ενεστώτα, σε χρόνο του παρόντος -είναι αν μη τι άλλο μια υπενθύμιση, ένα μνημείο όλων αυτών που κάποιος υπήρξε και υπάρχει. Ήταν επίσης δεκατριών χρονών. Ήταν, δεν είναι. Το παρόν της ηλικίας σταματάει όταν σταματάει και η δυνατότητα του μέλλοντός της. Γίνεται μόνο παρελθόν. Η ηλικία είναι άλλωστε καταγραφή του χρόνου που παρήλθε. Είχε και ένα δίδυμο αδερφό. Είχε, δεν έχει. Κανείς από τους δύο δεν είναι αδερφός για τον άλλον. Ο αδερφός συντάσσεται μόνο σε χρόνο παρελθόντος. Τώρα, αυτός που γεννήθηκε μαζί του, που μοιράστηκε για δεκατρία χρόνια όλους τους χρόνους, ακόμα κι αν κανείς τους δεν έμαθε πως κλίνονται οι μέλλοντες, ακουμπάει τα μάτια στα μάτια του, τόσο που να μην τον βλέπει. Να μη μπορεί, γιατί δεν μπορεί. Τα μάτια του Μπαχάα είναι ανοιχτά, λες και θέλει να τα βλέπει όλα, σαν να μπορεί, ακόμα και τώρα που σταμάτησαν όλοι οι χρόνοι για κείνον, τώρα που έχασε αδερφό και κόσμο, τώρα που έχασε όλους τους χρόνους. Κι η γη της Παλαιστίνης, χώμα και νερό όπως κάθε γη, μαζί κι οι γιοι της Παλαιστίνης, χώμα και νερό όπως όλοι οι γιοι, τα ανοιχτά μάτια του θα κάνουν ξανά χώμα και ζωή, σαν να μην τελειώνει ποτέ το χώμα, σαν από αυτά να πρέπει να τρέξει το νερό, το νερό όλης της γης που επιβάλλει η ζωή, που επιβάλλει τη ζωή, να μένουν τα μάτια ανοιχτά, να προφέρεται η λέξη Παλαιστίνη πάντα σε χρόνο παρόντος, ποτέ σε παρελθόν, ποτέ σε μάτια κλειστά που δεν μπορούν. Η γη μεγαλώνει, η ζωή διαστέλλεται, το χώμα και το νερό δεν σταματάνε ποτέ και σαν από πείσμα όλα ξανά υπάρχουν· με όλο το πένθος και όλο το άνθος. Τα μάτια των παιδιών μπορούν να ακουμπάνε, μπορούν να μένουν ανοιχτά όταν οι αδερφοί δεν είναι πια αδερφοί, όταν τελειώνει ο κόσμος. Μάτια που έμαθαν να αποχαιρετούν, που έμαθαν και να βλέπουν πέρα από το τέλος του κόσμου.

Η μικρή Μαντλίν πρέπει τώρα να είναι εφτά. Όταν έκλεινε τριών είχε ζητήσει για δώρο να πάρει το τρένο. To ride a train. Δεν ξέρω πως διάολο μεταφράζεται αυτό έτσι που να χωράει όλες τις σημασίες του, όλες αυτές που τουλάχιστον για ένα παιδί είναι πάντα ανοιχτές και, κυρίως, πιθανές. Το δώρο της το προσφέρει ο πατέρας, που δεν ξέρω αν κινηματογράφησε όλη τη βόλτα της μικρής με το τρένο, αλλά φρόντισε να δούμε όλοι τα τελευταία σαρανταδύο δευτερόλεπτα της προσμονής αυτής της βόλτας. Το τρένο πλησιάζει και τα μάτια ανοίγουν καθώς αυτό πλησιάζει, καθώς γίνεται πιθανό αυτό που η Μαντλίν δεν ήξερε καν αν είναι απίθανο, που ήξερε μόνο από λέξεις, που φαντάστηκε μόνο από λέξεις -λέξεις που κάθε παιδί βρίσκει τρόπο να τις κάνει προσμονή. Τα μάτια μεγαλώνουν, γεμίζουν με τρένο, ανοίγουν κι άλλο για να το χωρέσουν -γιατί καλά είναι να προσμένεις, αλλά που να φανταστείς πόσο πιο μεγάλο από τα μάτια σου μπορεί να είναι κάτι· που να ξέρεις τι χωράει και τι όχι. Μέσα σε σαραντακάτι δευτερόλεπτα τα μάτια γεμίζουν, λάμπουν, μαγεύονται, απορούν, καθρεφτίζουν, παραδίνονται, αγχώνονται, ακούνε, ξεχειλίζουν, ανυπομονούν, φοβούνται και λίγο, προσμένουν ακατάπαυστα. Τα μάτια των παιδιών, ανοιχτά και ορθάνοιχτα από ζωή, από προσμονή, από λαχτάρα για ό,τι φαντάστηκαν ότι υπάρχει, πέρα από κάθε πραγματικότητα, μέσα σε κάθε πραγματικότητα, κόντρα σε κάθε πιθανότητα και ερήμην της, κόντρα σε κάθε χρόνο και ερήμην του, τα μάτια πάνω στον κόσμο, πάνω στη γη και μέσα από τη γη, βλέπουν. Βλέπουν τα πάντα και έτσι υπάρχουν τα πάντα. Βλέπουν ό,τι θέλουν και έτσι υπάρχουν αυτά που θέλουν· όλα αυτά που θέλουν. Δεν θέλουν να βλέπουν το θάνατο και γι'αυτό δεν υπάρχει ο θάνατος. Ακουμπάνε θεόκλειστα πάνω του και έτσι φοβάται εκείνος. Που δεν υπάρχει για κανέναν.

Κόκκινα δάνεια επαγγελματιών: προς τελική ρύθμιση


Προσοχή: 
Αφορά επαγγελματικά-επιχειρηματικά δάνεια κάθε μορφής επιχειρήσεων 
(δεν αφορά καταναλωτικά-στεγαστικά).

Πρόκειται για δάνεια που εξαιρούσε ο νόμος Κατσέλη από την υπαγωγή τους στη ρύθμιση.

Αφορά επιχειρήσεις με ετήσιο τζίρο έως 2,5 εκατ. ευρώ και οφειλές έως 500.000 ευρώ

Στο σχέδιο ρύθμισης που κατατέθηκε προς ψήφιση από τη Βουλή την επόμενη εβδομάδα προβλέπονται περιληπτικά:

-Απομείωση της οφειλής είτε αυτή αφορά το κεφάλαιο, είτε τους τόκους.
-Δυνατότητα υπαγωγής στη ρύθμιση έως τον Ιούνιο του 2016

Η ρύθμιση θα καλύπτει και τους συνυπόχρεους (ομόρρυθμους και ετερόρρυθμους εταίρους (οι δεύτεροι αν και Ε.Ε ευθύνονται μόνο κατά το ποσό του κεφαλαίου το οποίο συνεισέφεραν κατά τη σύσταση της εταιρείας. Καλύπτει επίσης εγγυητές και κάθε συνυπόχρεο για άλλη αιτία).

Οι βασικές προϋποθέσεις υπαγωγής στη ρύθμιση είναι:
-η επιχείρηση να έχει υποστεί μείωση του τζίρου της τουλάχιστον 20% κατά την περίοδο 1η/1/2011-31-12-2013
-να συναινεί το 50,1% των πιστωτών.
- ο οφειλέτης (ες) να μην έχει προσφύγει στο νόμο Κατσέλη για τυχόν άλλου είδους οφειλές τους (π.χ. καταναλωτικό δάνειο).
 
...Εν αναμονή της τελικής διαμόρφωσης και ψήφισης του σχετικού νομοσχεδίου.

Μάνος Χατζιδάκις: Με μεθά η αναρχία



Ουδέποτε επιδίωξε να λειτουργήσει ως σοφός ή ως «δάσκαλος» των πολλών. Προτιμούσε να συναναστρέφεται με ανθρώπους που σκέφτονταν, με ανθρώπους που διεκδικούσαν το δικό τους μερίδιο ευθύνης στην συνδιαμόρφωση αυτού που θα ονομάζαμε «κοινός βίος».

Παρ’ όλα αυτά, σήμερα πολλά από τα λεγόμενά του λειτουργούν ως πνευματικός οδηγός, ως μπούσουλας σε μία κοινωνία που διαρκώς ρέπει προς ό,τι ο ίδιος σιχαινόταν. Τον λαϊκισμό, την υποκρισία, τον φασισμό, την πνευματική φτώχεια.

Ο Μάνος Χατζιδάκις λειτουργεί σήμερα ως προφήτης, ως καθοδηγητής και ας μην το επιδίωξε o ο ίδιος ποτέ. Τα τσιτάτα του γνωρίζουν την καθολική αποδοχή, μόνο που ο ίδιος δεν ήθελε ανθρώπους που λειτουργούν με τσιτάτα. Δεν ήθελε καθοδηγητές, ούτε προόριζε ποτέ τον εαυτό του για κάτι τέτοιο.

«Μα ποτέ δεν θέλω να υπάρξω εποικοδομητικό στοιχείο κανενός κόσμου» θα γράψει το 1968, προφητικά στον Νίκο Γκάτσο, υπερασπιζόμενος την ελευθερία του, μα και την ελευθερία του κόσμου που σήμερα τον έχει ανάγκη. Την ελευθερία ακόμη και από τον ίδιο.


«Με μεθά η αναρχία και η όποια αντίδραση στην ολοένα αυξανόμενη οργάνωση του κόσμου τούτου. Και νά’ σαι βέβαιος, πως η οργάνωση αυτή θα φτάσει σε τέτοια σημεία σκληρότητας, που τα ολοκληρωτικά καθεστώτα της σήμερον θα μας φαίνονται παράδεισοι ελευθεριών. Γι’ αυτό και νοιώθω την ανάγκη ν’ αρχίσω να προσανατολίζομαι προς την μεριά αυτού που έρχεται κι όχι αυτού που φεύγει»

«Αν κάτι λατρεύω με πάθος είναι η ελευθερία που μου χαρίζει η ποιητική μου φύση», θα συμπληρώσει χωρίς να γνωρίζει ότι αυτή ακριβώς η ποιητική φύση, 35 χρόνια μετά, θα μοιάζει όλο και περισσότερο εξορισμένη από το μυαλό και τη ζωή αυτού του νέου κόσμου που ήρθε.

Αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις, σήμερα θα γινόταν 89 ετών. Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925, στην Ξάνθη.

διβάστε περισσότερα εδώ