επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Αθηνά Τσάκαλου: “Κάθε εξεγερτική πράξη εκφράζει τη νοσταλγία για την αθωότητα και την έκκληση για την ουσία της ύπαρξης” (αναδημοσίευση)

Pieter Bruegel "the Elder" – Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου, 1558


Στις 20/4/2012 το τρομοδικείο Κορυδαλλού είχε καλέσει για να καταθέσει ως μάρτυρας την Αθηνά Τσάκαλου, μητέρα των Χρήστου και Γεράσιμου Τσάκαλου. Τότε, με περηφάνια και αγωνιστικό σθένος η Αθηνά Τσάκαλου αποστέλλοντας επιστολή είχε αρνηθεί να καταθέσει στο δικαστήριο, στο οποίο δικαστήριο όμως ήταν παρούσα στη δικαστική αίθουσα, ώστε να μην τολμήσει κανένας να την κατηγορήσει για δειλία. Μολονότι δεν διαβάστηκε, η επιστολή της κατατέθηκε από το συνήγορο υπεράσπισης και ο πρόεδρος ανακοίνωσε ότι η επιστολή κατατίθεται στα πρακτικά ενώ δεν τόλμησε να διατυπώσει καμιά απειλή εναντίον της. Ολόκληρη η επιστολή:

ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
18-4-2012

«Κάθε εξεγερτική πράξη εκφράζει τη νοσταλγία για την αθωότητα και την έκκληση για την ουσία της ύπαρξης»

Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο καλούνται στο δικαστήριο, οι γονείς των αναρχικών-επαναστατών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς; Αναρωτιέμαι γιατί με καλείτε; Να με ρωτήσετε αν γνωρίζω κάτι για αυτήν την οργάνωση; Να μου κάνετε ερωτήσεις για την προσωπική ζωή των παιδιών μου, να κάνετε το ψυχολογικό πορτραίτο τους, να σχηματίσετε άποψη για το οικογενειακό τους περιβάλλον; Να με ρωτήσετε αν συμφωνώ με τις δράσεις των παιδιών μου και της οργάνωσης γενικά; Να με βάλετε να σταθώ μπροστά σ’ αυτό το βήμα, όπου έχετε ακουμπήσει ένα μικρό βιβλιαράκι, και να με βάλετε να ορκιστώ σ’ αυτόν τον θεό που τον έχετε θέσει στην υπηρεσία της εξουσίας; Να φέρετε τους αναρχικούς επαναστάτες σε αμηχανία καθώς θα θέτετε στους γονείς ανούσιες ερωτήσεις; Να χαρείτε που μπορείτε να μας κάνετε να πιστέψουμε, όπως εσείς νομίζετε, πως είμαστε υπόλογοι και πρέπει να απολογηθούμε;

Δηλώνω για μία ακόμα φορά πως δεν πρόκειται να ανταποκριθώ στο κάλεσμά σας. Και επειδή, όπως όλα δείχνουν, θα ακολουθήσει μια σειρά τέτοιων δικαστηρίων, λέω να μην ξανακάνετε τον κόπο να μου στείλετε κλήση γιατί η στάση μου θα παραμείνει ίδια. Δεν πρόκειται να παραστώ σ’ αυτό το δικαστήριο. Δεν πρόκειται να απαντήσω ποτέ σε καμία ερώτησή σας. Η δράση των παιδιών μου και των συντρόφων τους είναι και ήταν καθαρά πολιτική, αναρχική-επαναστατική και γι’ αυτό δεν χρειάζεται η διερεύνηση των παραμέτρων της προσωπικής τους ζωής. Η οργάνωση στην οποία ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη ότι ανήκουν, έχει διατυπώσει με απόλυτη σαφήνεια, καθαρότητα και τόλμη τις θέσεις της. Ο οποιοσδήποτε λόγος δικός μου θα είναι μικρός και ανάξιος. Και επειδή θέλω να κρατηθούν κάποια πράγματα καθαρά και δυνατά και επειδή δε θέλω να δώσω σε κανέναν την ικανοποίηση να ευτελίζει τα πάντα με ανόητες και περιττές ερωτήσεις γι’ αυτό διαλέγω τη θέση της μη παρουσίας μου.

Αναφερόμενη σ’ αυτό το δικαστήριο, δε θέλω ν’ αφήσω μια φράση που συνεχώς με θέρμη και ένταση επαναλαμβάνεται, να αιωρείται στον αέρα ως πιθανή ένδειξη τόλμης και ευθύτητας. Είναι η φράση: Εμείς θα δικάσουμε διερευνώντας σε βάθος την υπόθεση. Που σημαίνει, ότι λέτε πως θα δικάσετε, αν μη τι άλλο, σύμφωνα με τις διατάξεις των νόμων σας, που σημαίνει ότι θα δικάσετε βάσει αποδείξεων και όχι συμπερασματικών ενδείξεων και με τη λογική της συλλογικής ευθύνης. Και αν αναφέρω αυτή τη φράση δεν είναι γιατί ελπίζω ξαφνικά σε θαύματα, αλλά γιατί κάποτε και ιδιαίτερα σε υποθέσεις όπως η επαναστατική δράση των ανθρώπων οι λέξεις πρέπει να έχουν βαρύτητα και ευθύνη. Παρ’ όλο που η μέχρι τώρα διαδικασία δεν προμηνύει τίποτα τέτοιο. Όλες οι ενστάσεις βασισμένες στην κοινή λογική, όπως η αναγνώριση των Κρατουμένων ως πολιτικών κρατουμένων, όπως το ορίζει το ίδιο το σύνταγμά σας, και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αναγράφεται και στο κατηγορητήριο, έχουν απορριφτεί έτσι απλά χωρίς λογικό υπόβαθρο. Η έννοια της πολιτικής ανάληψης ευθύνης συγχέεται με την ποινική ευθύνη κι αυτό βέβαια όχι από άγνοια και καθόλου τυχαία. Επισημαίνω λοιπόν αυτή τη φράση και θα φανεί στο τέλος της διαδικασίας αν το εννοείτε αυτό που λέτε.

Η αλήθεια είναι πως από τότε που άρχισε η δίωξη των σύγχρονων αναρχικών επαναστατών, ανακάλυψα και πρόσεξα με ιδιαίτερη προσοχή έναν πίνακα. Είναι ο πίνακας του Bruegel, Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου. Το πέταγμα του Ίκαρου έχει να κάνει με την επιθυμία του ανθρώπου να ξεφύγει από την έλξη του χώματος, να πετάξει. Να κυριαρχήσει και στον αέρα, να τον περπατήσει κι αυτόν …

Είναι περηφάνια, αλαζονεία, ανυπακοή και διάθεση ν” αποδείξει πως ο άνθρωπος όλα τα μπορεί. Κι έρχεται τώρα ο ζωγράφος και βάζει σε πρώτο κυρίαρχο πλάνο τον γεωργό. Αφοσιωμένος στο όργωμα, στο χώμα, δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο και σε δεύτερο πλάνο ο βοσκός κάπως πιο περίεργος αλλά κι αυτός κοιτάζει σε λάθος κατεύθυνση. Μετά το καράβι επιβλητικό να συνεχίζει το ταξίδι, κι εκεί στη γωνία ένα μικρό φτωχό ποδάρι του πνιγμένου Ίκαρου. Τέτοια αποκαθήλωση του Ικάριου εγχειρήματος δεν έχω ξαναδεί. Και μάλλον δεν είναι τυχαίο, δεν ξέρω τη φιλοσοφία του ζωγράφου ίσως να σημαίνει πως οι άνθρωποι οι σύγχρονοι ενός τολμηρού πειράματος είναι τόσο προσηλωμένοι στις συνήθειές τους, φοβούνται τόσο την αλλαγή και δεν τολμούν να αναγνωρίσουν ή να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο.

Κοιτώντας τον πίνακα δεν δέχομαι αυτή την αποκαθήλωση. Τώρα που στη χώρα μας δικάζονται άνθρωποι που τολμούν ακόμα να πιστεύουν πως αν κάτι αξίζει σ’ αυτή τη ζωή είναι τα Ικάρια εγχειρήματα, όσο πόνο κι αν επιφυλάσσουν, όσος εγκλεισμός και καταδίκες κι αν τους επιβληθούν, θέλω να ελπίζω και να πιστεύω πως κάποτε οι άνθρωποι, οι σύγχρονοι αυτών των εξεγέρσεων θα βάλουν κάποια στιγμή σε πρώτο πλάνο και θα αναγνωρίσουν την αναγκαιότητα του πετάγματος.

Αθηνά Τσάκαλου

Oscar Wilde: Η ώρα της κρίσεως (αναδημοσίευση).




*Αφιερωμένο σε έναν έγκλειστο που όσες φορές αφέθηκα στις απομακρυσμένες μας συνομιλίες ένιωσα παράξενα ελεύθερος! 

Και έπεσε σιωπή την Ώρα της Κρίσεως και ο Άνθρωπος γυμνός στάθηκε εμπρός στο Θεό…
Και ο Θεός άνοιξε το Βιβλίο της Ζωής του Ανθρώπου…

Και είπε ο Θεός στον Άνθρωπο…

“Η ζωή σου ήταν κακή, έδειξες σκληρότητα σ’εκείνους που χρειάστηκαν τη συνδρομή σου και σ’ εκείνους που χρειάστηκαν βοήθεια φέρθηκες με πικρία και σκληρότητα. Οι φτωχοί σου φώναξαν και δεν άκουσες έκλεισες τα αυτιά σου στη φωνή των βασανισμένων Μου. Καταχράστηκες την κληρονομιά των ορφανών και έστειλες τις αλεπούδες στον αμπελώνα του γείτονά σου. Πήρες τον άρτο των παιδιών και στα σκυλιά τον έδωσες για να τον φάνε, και τους λεπρούς Μου που ζούσαν ειρηνικά στους βάλτους και Με δόξαζαν, τους οδήγησες στις λεωφόρους και πάνω στη γη Μου από την οποία σε έπλασα έχυσες αίμα αθώων…”

Και ο άνθρωπος απάντησε…
“Αυτά τα έκανα…”

Και ο Θεός άνοιξε πάλι το Βιβλίο της Ζωής του Ανθρώπου…

Και είπε ο Θεός στον Άνθρωπο…

“Η ζωή σου ήταν κακή. Την ομορφιά που σου έδειξα έψαχνες να τη βρεις και το καλό που σου έκρυψα το προσπέρασες. Οι τοίχοι του δωματίου σου ήταν ζωγραφισμένοι με εικόνες κι από την αποτρόπαια κλίνη σου σηκωνόσουν με τον ήχο φλάουτου. Έχτισες επτά βωμούς για τα αμαρτήματα που υπέφερα και έφαγες από αυτό που δεν πρέπει να φαγωθεί, και η πορφύρα των ενδυμάτων σου ήταν κεντημένη με τα τρία αμαρτήματα της αισχύνης. Τα είδωλά σου δεν ήταν ούτε από ασήμι ούτε από χρυσό που διαρκούν μα από σάρκα που πεθαίνει. Μόλυνες τα μαλλιά τους με αρώματα και έβαζες στα χέρια τους ρόδια. Μόλυνες τα πόδια τους με ζαφορά και έστρωνες χαλιά για να πατούν. Μόλυνες τα μάτια τους με αντιμόνιο και με μύρρα άλειφες το σώμα τους. Υποκλινόσουν ως το πάτωμα μπροστά τους και στον ήλιο τοποθέτησες τους θρόνους των ειδώλων σου. Έδειξες στον ήλιο την αισχύνη σου και στη σελήνη την παραφροσύνη σου…”

Και ο άνθρωπος απάντησε…
“Και αυτό το έκανα…”

Και Τρίτη φορά άνοιξε ο Θεός το Βιβλίο της Ζωής του Ανθρώπου…

Και είπε ο Θεός στον Άνθρωπο…

“Κακή ήταν η ζωή σου. Με κακό ανταπέδωσες το καλό και με αδικία την καλοσύνη. Δάγκωσες τα χέρια που σε τάισαν και περιφρόνησες το στήθος που σε θήλασε. Αυτός που ερχόταν σε σένα με νερό έφευγε διψασμένος και τους ληστές μου που σε έκρυψαν τη νύχτα στις σκηνές τους τους πρόδωσες πριν ξημερώσει. Τον εχθρό σου που σε ευσπλαχνίστηκε τον παγίδεψες με ενέδρα και το φίλο που πορεύτηκε μαζί σου τον πούλησες και την Αγάπη την ανταπέδιδες με Πόθο…”

Και ο Άνθρωπος απάντησε και είπε…
“Και αυτά τα έκανα…”

Και ο Θεός έκλεισε το Βιβλίο της Ζωής του Ανθρώπου και είπε… “Θα σε στείλω σίγουρα στην Κόλαση…”

Και ο Άνθρωπος φώναξε… “Δε μπορείς…”

Και ο Θεός είπε στον Άνθρωπο… “Και για ποιο λόγο δεν μπορώ να σε στείλω στην Κόλαση…”

“Γιατί πάντα στην κόλαση έζησα” απάντησε ο Άνθρωπος…

Και έπεσε σιωπή την Ώρα της Κρίσεως…

Και ύστερα από λίγο μίλησε ο Θεός και είπε στον Άνθρωπο…
“Βλέπω πως δεν μπορώ να σε στείλω στην Κόλαση. Θα σε στείλω στον Παράδεισο…”

Και ο Άνθρωπος φώναξε… “Δε μπορείς…”

Και είπε ο Θεός στον Άνθρωπο… “Και για ποιο λόγο δε μπορώ να σε στείλω στον Παράδεισο;”

“Γιατί ποτέ, και με κανένα τρόπο δε μπόρεσα να τον φανταστώ”, απάντησε ο Άνθρωπος…

Και έπεσε σιωπή την Ώρα της Κρίσεως…

πες μου αλήθεια… (αναδημοσίευση)


από την Παντιέρα
του Π.Μ.

πες μου αλήθεια…
πως θα βουτήξεις ξανά στην Εφταλού δίπλα στο Μόλυβο σε εκείνα τα κρύα διάφανα νερά, με τόσα αγοράκια που πέθαναν χωρίς να ζήσουν;
πως θα γλυκομιλήσεις στα καφέ που βλέπουν ανατολικά στη θάλασσα της Χίου, με τόσες μάννες που ξέμειναν από δάκρυα;

με ποιο κουράγιο θα μιλήσεις για ελληνικό και ευρωπαϊκό πολιτισμό στο νησί του Ιπποκράτη,
με τη βαρβαρότητα ναναι ντυμένη με στολές της frontex;
πως θα πείς λόγια ερωτικά και θα μιλήσεις για όνειρα και αστέρια, με ένα κόσμο πιο μαύρο από τον βυθό της θάλασσας που γέμισε κορίτσια αγκαλιά με τις κούκλες τους;

εσύ πολίτης,

μιας γριας Ευρώπης που μυρίζει φαρμακίλα και θέλει να ανταλλάξει ένα σάντουιτς με την εργασιακή δουλεία ή τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα,

μιας καθημαγμένης Ελλάδας που ζητιανεύει σαν τους γερολαδάδες της κατοχής να συμψηφίσει ένα ρουχαλάκι με ένα υπόθετο πόνου για τη μνημονιακή κόλαση που διαχειρίζεται η κυβέρνησή της.

πες μου, γίνεται;

Όταν βλέπουμε να πνίγονται παιδιά στα φρουρούμενα ανατολικά σύνορα της ΕΕ, στη Μυτιλήνη, τη Χίο, τη Σάμο, γονατίζουμε από την αδυναμία και τον πόνο. Πως αλλιώς…

Με ποιά δύναμη απέναντι στον σύγχρονο »κόσμο των τεράτων», που έχει ορίσει ο μόνος δρόμος εξόδου από τον πόλεμο και πορείας προς την Ευρώπη, να περνά από το δουλέμπορο, την τρύπια βάρκα και τα νερά του θανάτου;

Και όμως υπάρχει και περισσεύει αυτή η δύναμη!
Ασφαλώς τη νοιώθουμε στο πρόσωπο της νεαρής αντάρτισσας από το Κουρδιστάν, με το όπλο στο χέρι. 


Αλλά δεν αντλούμε κουράγιο μόνο από αυτή την εικόνα. Σε ηλικία 105 ετών, η Μπιμπιχάλ Ουζμπέκι ξεκίνησε από τη μαρτυρική Κουντούζ του Αφγανιστάν προς την Ευρώπη, περνώντας βουνά και θάλασσες και έφτασε ήδη στην Κροατία.
Συχνά, ο 67χρονος γιος της και ο 19χρονος εγγονός της χρειάστηκε να την μεταφέρουν στην πλάτη τους.


Με αυτή τη δύναμη θα νικήσουν οι λαοί και όλη η ανθρωπότητα ενάντια στη νεκροφιλία των σκατόψυχων που τα μετρούν όλα με τα φράγκα τους και τα πολυβόλα τους.
Με αυτή τη θέληση,

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ” ένα άστρο ή μ” ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι
που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Υπογράφουμε: Όχι στους πλειστηριασμούς ακινήτων των υπερχρεωμένων Ελλήνων


Υπόγραψε εδώ
Κοινοποίησέ το παντού.

Γιατί είναι σημαντικό;
Ακριβώς 2 χρόνια πριν, είχαμε ζητήσει την συμπαράστασή σας, για να αποτρέψουμε, από τον Ιανουάριο του 2014, την απελευθέρωση των πλειστηριασμών.

Βοηθήσατε να συγκεντρωθούν πάνω από 130.000 υπογραφές, τις οποίες παραδώσαμε στον Αντιπρόεδρο της Βουλής, ενώ ο αριθμός τους εξακολουθεί, ακόμα και σήμερα, να αυξάνεται. 

Βοηθήσατε να διατηρηθεί η απαγόρευση των πλειστηριασμών, έστω και για ένα μόνο έτος, έστω και με δυσμενέστερους όρους. 

Από την αρχή του 2015 και επί 10 μήνες, υπήρχε σιωπηρή συμφωνία για μη πραγματοποίηση πλειστηριασμών, παράλληλα με την προστασία που παρέχει η νομοθεσία για την πτώχευση των νοικοκυριών (νόμος Κατσέλη) Όμως τώρα, τα πράγματα αλλάζουν προς το χειρότερο! Οι δανειστές και η κυβέρνηση διαπραγματεύονται τον ορισμό νέων κριτηρίων για την προστασία της κύριας κατοικίας, τα οποία θα είναι πολύ αυστηρά και θα έχουν σαν αποτέλεσμα τη διάσωση της κατοικίας ελάχιστων πια οφειλετών... 

Αν επιβεβαιωθούν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, τότε ο νόμος Κατσέλη, που παρείχε την δυνατότητα στους υπερχρεωμένους οφειλέτες να κρατήσουν το σπίτι τους, καταβάλλοντας ορισμένο ποσό ανάλογα με την αξία του, ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ. 

Γι’ αυτό σήμερα, ζητάμε και πάλι την βοήθειά σας! Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες στην χώρα μας, έχουν ακόμα περισσότερο επιδεινωθεί. Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας, άτομα και μικροεπαγγελματίες, δεν μπορούν πλέον όχι μόνο να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις απέναντι σε ιδιώτες και κράτος, αλλά ούτε καν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Δεν πιστεύουμε ότι αυτή η εικόνα διάλυσης της κοινωνίας μπορεί να αποτελεί όραμα της πολιτικής ηγεσίας του τόπου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Υπογράφοντας το ψήφισμά μας θα βοηθήσετε:
-να μην ακυρωθεί στην πράξη ο πιο καινοτόμος νόμος της Ευρώπης, που έδωσε ανάσα σε δεκάδες χιλιάδες υπερχρεωμένα νοικοκυριά.
-να μη βρεθούν κυριολεκτικά στον δρόμο χιλιάδες οικογένειες , ενώ θα οφείλουν ακόμα στις τράπεζες χρήματα για το ακίνητο που έχασαν και πρέπει να ξεπληρώσουν…
-να μην απειληθεί η επιδιωκόμενη και αναγκαία όσο ποτέ, οικονομική, πολιτική και κοινωνική σταθερότητα της χώρας μας

Ενώνουμε την φωνή μας με αυτή της ΕΚΠΟΙΖΩ και όλοι μαζί απαιτούμε: 
Να μην τροποποιηθούν τα κριτήρια για την προστασία κύριας κατοικίας στο νόμο Κατσέλη. 

Παράλληλα με την προστασία του νόμου Κατσέλη, να ανασταλούν οι πλειστηριασμοί κύριας κατοικίας για όσο διαρκεί η οικονομική κρίση, δίνοντας έτσι χρόνο στην επανεκκίνηση της οικονομίας, στην απορρόφηση των ανέργων, στην αποκατάσταση οικονομικής δυνατότητας ατόμων και μικροεπαγγελματιών. 

Να μην επιτραπεί η πώληση επισφαλών δανείων των ελληνικών συστημικών τραπεζών, οι οποίες βρίσκονται υπό κρατικό έλεγχο, σε ξένες επενδυτικές εταιρείες με αδιαφανείς διαδικασίες και σε εξευτελιστικές τιμές. 

Οι τράπεζες να προχωρήσουν σε προσαρμογές των οφειλών και μείωση των επιτοκίων, δίνοντας κίνητρο στους οφειλέτες να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. 

Να μεριμνήσει η κυβέρνηση άμεσα για την λήψη αποτελεσματικών μέτρων για τις ρυθμίσεις των χρεών που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές δυνατότητες των οφειλετών.

Ο Σάλλας, η φιλευσπλαχνία και η κατσίκα του γείτονα



Διαβάζουμε τις τελευταίες ώρες τις δηλώσεις του Μιχάλη Σάλλα, του Προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς, σχετικά με τα κόκκινα δάνεια. Αυτός ο φιλεύσπλαχνος άνθρωπος ζήτησε «να μη στερηθούν βιοπαλαιστές τα σπίτια τους» όπως φαίνεται σε όλα τα πρωτοσέλιδα όλων των συστημικών ΜΜΕ. Αλλά επειδή το γράφουν ακριβώς αυτά τα ΜΜΕ, μήπως να δούμε ένα-δύο πράγματα πρώτα;

Καταρχάς η επιλογή του τίτλου είναι επιλεγμένη ανάμεσα σε πολλά που είπε ο κύριος Σάλλας και έχει αξία να δούμε πώς ακριβώς διατύπωσε το σκεπτικό του:

Ο Μιχάλης Σάλλας υποστηρίζει ότι οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας δεν πρέπει να προχωρήσουν έτσι γιατί «οι τράπεζες θα έχουν εξαιρετικά υψηλό κόστος εφαρμόζοντας τη διαδικασία των πλειστηριασμών και μάλιστα στις σημερινές πολύ χαμηλές τιμές των ακινήτων. Πέραν του γεγονότος ότι αυτό αποτελεί μία μεγάλη κοινωνική αδικία προκαλεί και ζημία στις τράπεζες. Αν όλα αυτά τα δεκάδες χιλιάδες ακίνητα περιέλθουν στις τράπεζες, θα εκμηδενιστεί η αξία τους. Κόστη συντήρησης, φύλαξης κλπ». Με το που το διαβάζεις παρατηρείς αμέσως ότι το βασικό επιχείρημα του είναι ότι οι τράπεζες θα χάσουν τα χρήματά τους αλλά και πάλι του το δίνεις το επιχείρημα γιατί σου λέει «αποτελεί μια μεγάλη κοινωνική αδικία». Βέβαια αυτή η σύζευξη δημιουργεί μια απορία. Αν δηλαδή δεν ήταν κακό για τις τράπεζες θα έκανε την καρδιά του πέτρα να το εφαρμόσει;

Αλλά να μην είμαστε κακεντρεχείς. Αφού σου λέει είναι κοινωνική αδικία. Και πάνω που σκέφτεσαι «πού να ξέρεις εσύ ρε φίλε τι είναι κοινωνική αδικία» ξαφνικά σου έρχεται η επιφοίτηση: «Δίκιο έχω, πώς ορίζει αυτός την κοινωνική αδικία;».

Ε, η απάντηση υπάρχει και αυτή παρακάτω. Πρέπει λέει «όσο διαρκεί η κρίση, ακόμα και αυτοί που έχουν εισοδήματα κάτω από ένα ορισμένο ύψος, να πληρώνουν κάτι μικρό [...] με παράλληλη αναστολή των δόσεων του κεφαλαίου. Παράλληλα με την πρόταση αυτή θα αποκατασταθεί μίας μορφής κοινωνική δικαιοσύνη, έναντι όσων δεν έχουν κατοικία και πληρώνουν ενοίκιο, καθώς επίσης και έναντι των συνεπών δανειοληπτών, που αισθάνονται ιδιαίτερα αδικημένοι».

Ο Μιχάλης Σάλλας πιστεύει ότι η κοινωνική αδικία είναι το ψυχολογικό φαινόμενο περί δικαίου αισθήματος. Είναι η κατσίκα του γείτονα!

Για τον Πρόεδρο της Τράπεζας Πειραιώς η κοινωνική αδικία δεν είναι να κρατάς τον άρρωστο πατέρα σου στο σπίτι με ματζούνια γιατί είσαι ανασφάλιστος και δεν έχεις χρήματα να τον δει γιατρός. Δεν είναι οι αυτοκτονίες των ανθρώπων που έχασαν την δουλειά τους (ένας στους τρεις είναι αυτοί) και δεν έχουν να πληρώσουν ούτε το ρεύμα στο σπίτι τους (όχι να φτάσουμε στη δόση του δανείου). Δεν είναι αυτοί που καταστράφηκαν επειδή άκουσαν τους τραπεζίτες και πήραν δάνεια συνδεδεμένα με ελβετικές λίρες. Δε είναι ο μικρομεσαίος επαγγελματίας που δεν μπορεί να έχει πλαφόν ούτε 5.000€ για να λειτουργήσει την επιχείρησή του. Για τον Μιχάλη Σάλλα αδικία είναι ότι ο συνεπής δανειολήπτης γυρίζει σπίτι του και νιώθει μαλάκας.

Εγώ πάντως νιώθω την κοινωνική αδικία πρωτίστως όταν βλέπω όλες τις τηλεοράσεις, τις εφημερίδες, τα περιοδικά, τα ραδιόφωνα (και τα κρατικά) να διαφημίζουν την Τράπεζα Πειραιώς, η οποία ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΝΑ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΤΑΙ εν μέσω Capital Controls αφού έτσι και αλλιώς ούτε να πάρει νέους πελάτες μπορεί, ούτε να χάσει χρήματα. Νιώθω λίγο μαλάκας όταν περιμένω να μάθω τον λογαριασμό της 3ης ανακεφαλαιοποίησης που θα πληρώσω, μου έχει πάρει - δεν μου έχει πάρει το σπίτι, την ώρα που ΟΛΑ τα τέρμιναλ του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος γέμισαν με τεράστιες διαφημίσεις της Τράπεζας Πειραιώς που διαφημίζεται - για ποιόν άραγε λόγο στο εξωτερικό είπαμε;

Πόσα χρήματα στοιχίζουν οι διαφημίσεις σας κύριε Σάλλα από την επιβολή των Capital Controls μέχρι σήμερα; Πόσα κερδίσατε από την αγορά των Κυπριακών Τραπεζών; Πόσα χρήματα έχετε λάβει μέχρι σήμερα από το Ελληνικό δημόσιο; Αυτό απαντήστε καλύτερα. Τα άλλα είναι για εμάς, τους γείτονες.

Και τώρα! Δια νόμου πλειστηριασμοί ακόμη και της πρώτης κατοικίας...


Από το "PRESS-GR"
Γράφει ο Νίκος Κούτρικας
Οικονομικός συντάκτης μέλος της ΕΣΗΕΑ.

Μπορεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποστήριζε ότι: δεν θα γίνει κανένας πλειστηριασμός ακινήτου στην θητεία της έκανε όμως ακριβώς το αντίθετο (!), από την 15η Οκτωβρίου ψήφισε ως προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της δόσης των δύο δις ευρώ νόμο που περιλαμβάνει την δυνατότητα στις τράπεζες εάν ένας δανειολήπτης δεν συμμορφωθεί (να δώσει δηλαδή αυτά που δεν έχει) να κάνει πλειστηριασμό το ακίνητο του ακόμα και αν είναι μοναδική κατοικία!

Στον νέο Κώδικα Δεοντολογίας για τα «κόκκινα» δάνεια που δημοσίευσε η κυβέρνηση περιλαμβάνονται τα εξής:

1. Η πρώτη υποχρεωτική ειδοποίηση της υπο παρ. (α) (ββ) του σταδίου 1 μπορεί να αποσταλεί μέχρι την 30η Δεκεμβρίου 2015 για τις περιπτώσεις δανείων που συμπληρώνουν οποτεδήποτε μέχρι και την 15η Δεκεμβρίου 2015 καθυστέρηση μεγαλύτερη των τριάντα (30) ημερολογιακών ημερών. Η εν λόγω ειδοποίηση παρέχει προθεσμία δεκαπέντε (15) εργασίμων ημερών στον δανειολήπτη να ενταχθεί στο στάδιο 2 της Δ.Ε.Κ. υποβάλλοντας στο ίδρυμα:

(αα) εφόσον είναι φυσικό πρόσωπο, την «Τυποποιημένη Κατάσταση Οικονομικής Πληροφόρησης», συμπληρωμένη, σύμφωνα και με τα προβλεπόμενα στην από 5.12.2014 διευκρινιστική εγκύκλιο της Τράπεζας της Ελλάδος,

(ββ) εφόσον πρόκειται για νομικό πρόσωπο, τα στοιχεία τα οποία ζητούνται από το ίδρυμα για την αξιολόγηση της βιωσιμότητας νομικού προσώπου, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που το ίδρυμα ακολουθεί για την αξιολόγηση αυτή, λαμβάνοντας υπόψη τις κατευθυντήριες γραμμές της Τράπεζας της Ελλάδος (απόφαση ΠΕΕ 42/30.5.2014) και την παρ. 3, περίπτωση β, του παρόντος Κεφαλαίου.

Σε περίπτωση μη ανταπόκρισης αποστέλλεται εντός δεκαπέντε (15) ημερολογιακών ημερών από τη λήξη της ταχθείσας προθεσμίας η προειδοποιητική επιστολή της ανωτέρω υποπαραγράφου (β) στις περιπτώσεις δανειοληπτών, εφόσον ο αποχαρακτηρισμός αυτών ως συνεργάσιμωνμπορεί να έχει συνέπεια τον εκπλειστηριασμό της μοναδικής κατοικίας τους με νομικές διαδικασίες που προτίθεται να κινήσει το ίδρυμα».

2. Για τα δάνεια που περιέρχονται σε καθυστέρηση μεγαλύτερη των τριάντα (30) ημερολογιακών ημερών μετά την 15η Δεκεμβρίου 2015, η πρώτη υποχρεωτική ειδοποίηση αποστέλλεται από το ίδρυμα εντός δεκαπέντε (15) ημερολογιακών ημερών από το χρόνο συμπλήρωσης της καθυστέρησης των τριάντα (30) ημερολογιακών ημερών.

3. Για την ιεράρχηση του επείγοντος της αποστολής ειδοποιήσεων, τα ιδρύματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Πράξης Εκτελεστικής Επιτροπής 42/30.5.2014, όπως ισχύει, θα λαμβάνουν υπόψη την κατηγοριοποίηση των δανείων που έχουν πραγματοποιήσει με βάση ιδίως τις παραμέτρους κινδύνου, δυνάμει των διατάξεων της προαναφερόμενης Πράξης, όπως εκάστοτε ισχύουν, λαμβάνοντας επίσης υπόψη την προοπτική υλοποίησης και των σχετικών δράσεων που προβλέπονται στο Ν. 4336/2015.

4. Η μεθοδολογία της κατά τα ως άνω ιεράρχησης γνωστοποιείται στη Διεύθυνση Εποπτείας Πιστωτικού Συστήματος της Τράπεζας της Ελλάδος εντός 15 ημερών από τη δημοσίευση της παρούσας στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

5. Διευκρινίζεται ότι η Διαδικασία Επίλυσης Καθυστερήσεων του Κώδικα Δεοντολογίας της απόφασης ΕΠΑΘ 116/1/25.8.2014:

α) μπορεί να ενεργοποιείται και με πρωτοβουλία του δανειολήπτη αν ο ίδιος προσέλθει και ζητήσει εγγράφως να ενταχθεί στο στάδιο 2 αυτής, είτε κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου είτε μετά το πέρας αυτής.

β) δεν αφορά δανειολήπτες που είναι νομικά πρόσωπα σε καθεστώς εκκαθάρισης, με βάση την ισχύουσα νομοθεσία.

Εξάρχεια: 50 αποχρώσεις του "Γκρί Καφέ"

Ανακοίνωση-καταγγελία του Σωματείου Σερβιτόρων-Μαγείρων.


Πίσω από τον υποτιθέμενο ''εναλλακτισμό'' των Εξαρχείων είναι γνωστό ότι πολλές φορές κρύβονται άθλιες εργασιακές συνθήκες, ανασφάλιστη εργασία ή στοιχειώδης ασφάλιση, καθώς λίγα από αυτά τα μαγαζιά πληρούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για έναν εργαζόμενο. Προβάλλοντας μια ''εναλλακτική'' εικόνα στα Εξάρχεια καλύπτονται μαγαζιά κάτεργα. 

Το “γκρι καφέ”, γνωστή καφετέρια, λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια στην καρδιά της πλατείας των Εξαρχείων. Όσον αφορά στο συγκεκριμένο μαγαζί, συναδέλφισσες του ΣΣΜ εργάστηκαν εκεί, η μία για δύο μήνες και η δεύτερη πέρασε από κάποια ''δοκιμαστικά''. Η πρώτη προσέγγιση του αφεντικού ήταν ''φιλική'', στο σημείο που παρουσίαζε τον εαυτό του ως ''συνεργάτη'' και όχι ως αφεντικό, γνωστή τακτική για να μπαίνουν οι εργαζόμενοι στα διαδικασία να ταυτίζουν τα δικά τους συμφέροντα με τα κέρδη του μαγαζιού. Κριτήριο για να μπεις στη δουλειά είναι φυσικά να κάνεις καλό ταμείο και να φέρνεις πελάτες. Θέλοντας το αφεντικό να πιστεύει ότι είναι και φίλος με τις εργαζόμενες, άρχισε σιγά σιγά να παραβιάζει την τυπική σχέση που θα έπρεπε να έχει ένας εργάτης-τρια με το αφεντικό του. Άρχισε, στα πλαίσια της “πλακίτσας”' να ζητάει μασαζάκια στη πλάτη, αφού υποφέρει από αυχενικό, και να του φτιάξουν τη γλώσσα από το παπούτσι, αφού, όπως λέει, δεν μπορεί να σκύψει γιατί έχει μεγάλη κοιλιά. 

Αυτός ο σεξιστικός τρόπος λειτούργησε εκβιαστικά και ως προϋπόθεση για να παραμείνει κάποιος στη δουλειά. Χαρακτηριστικά το αφεντικό είπε στις εργαζόμενες ''δεν μου έφτιαξες το παπούτσι, θα το μετανοιώσεις'' ή ''θα σε πάρω στη δουλειά, αλλά να δούμε πώς τα πας και με το τρίψιμο''. Μπροστά στους πελάτες το αφεντικό χτύπαγε τα δάχτυλα δίνοντας εντολές στις εργαζόμενες, μίλαγε υποτιμητικά και έβριζε. Οι συναδέλφισσες έδωσαν μια άμεση απάντηση στις παράλογες απαιτήσεις του, γνωρίζοντας ποιά είναι η ταξική τους θέση και τα εργασιακά τους καθήκοντα. Προφανώς και αρνήθηκαν να ''τρίψουν'' το αφεντικό αφού δεν προσλήφθηηκαν ως μασέρ, αλλά ως σερβιτόρες και μπουφετζούδες. Η απάντηση του αφεντικού δεν άργησε να έρθει, η μία απολύθηκε και η άλλη δεν προσλήφθηκε ποτέ - η γνωστή ανακύκλωση εργαζομένων στον κλάδο υπό το φόβο της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας.

Έτσι έρχεται η απροειδοποίητη απόλυση της μιας εργαζόμενης, που τελειώνοντας τη βάρδιά της, της τηλεφωνεί το αφεντικό και της ανακοινώνει ότι δεν θα ''συνεργαστούν'' άλλο, ισχυριζόμενος ότι δεν είναι ευχαριστημένος από τη συνολική εικόνα της, ενώ την προηγούμενη μέρα της είχε πει πόσο ικανοποιημένος είναι από τη ''συνεργασία'' τους. Η συναδέλφισσα πήγε στο μαγαζί με το σωματείο ζητώντας τα δεδουλευμένα που της χρωστούσε.Εκεί το αφεντικό δεν περίμενε μόνο του,αλλά ήταν με κάποιους ''φίλους'', των οποίων ο ρόλος δεν μας έγινε απόλυτα ξεκάθαρος.

Οι ''φίλοι''αυτοί αφού πήραν θέση υπέρ του αφεντικού, μετά κάθησαν σε μία άκρη και περίμεναν να επέμβουν όταν τους δώσει σήμα το αφεντικό, έκαναν σχόλια ενάντια στο σωματείο ,ειρωνεύονταν και έκαναν ''σουτ'' με επιθετικές διαθέσεις.Το αφεντικό στην αρχή, ενώ είχε δεχτεί να δώσει τα χρήματα, δεν έδινε τα απαιτούμενα έγγραφα. Άρχισε να βρίσκει δικαιολογίες και μετά έγινε πιο επιθετικός κατηγορώντας τη μία εργαζόμενη ότι έκλεβε το ταμείο.Μετά από αρκετή πίεση του σωματείου έδωσε τελικά και τα έγγραφα,και ενώ το σωματείο αποχωρούσε απο το μαγαζί, το αφεντικό άρχισε να εκτοξεύει απειλές ενάντια στις δύο εργαζόμενες λέγοντας ''ξέρω πού είσαι'' και ''εμείς οι δύο δεν τελειώσαμε''.

Δεν το ξέραμε ότι θα μας απολύουν μέσω τηλεφώνου χωρίς προειδοποίηση. Δεν το ξέραμε ότι θα μας χτυπάνε υποτιμητικά τα δάχτυλα για να μας δείξουν τι δουλειές να κάνουμε. Δεν το ξέραμε ότι θα πρέπει να κάνουμε μασαζάκια στα αφεντικά για να κρατήσουμε τη δουλειά μας. Δεν το ξέραμε ότι θα μας αντιμετωπίζουν σαν σκλάβους επειδή εργαζόμαστε ως μπουφετζούδες. Δεν το ξέραμε ότι θα μας τρομοκρατούν και θα αποσιωπούμε τα γεγονότα. Και επειδή δεν τα ξέραμε όλα αυτά μαλλόν δεν είμαστε ''ικανές'' να δουλέψουμε σε τέτοια ''εναλλακτικά'' μαγαζιά.

Σπάμε τη σιωπή μας απέναντι στην τρομοκρατία των αφεντικών, απέναντι στην ασυδοσία και στις εξωφρενικές απαιτήσεις, απέναντι στο σεξισμό. Τα αφεντικά δεν μας κάνουν χάρη που μας δίνουν δουλειά, εμείς τους δίνουμε τις εργατοώρες μας και παράγουμε υπεραξία για να βάζουν λεφτά στη τσέπη. Απαντάμε, αυτοοργανωνόμαστε στα σωματεία βάσης μας, βάζουμε τα ταξικά μας συμφέροντα μπροστά.

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Κατάληψη Στέγης Προσφύγων Νοταρά 26: Δελτίο τύπου για τον 1 μήνα λειτουργίας


Στις 25 Σεπτεμβρίου (πριν από περίπου ένα μήνα) προχωρήσαμε στην κατάληψη του κτιρίου στην οδό Νοταρά 26, με σκοπό να το μετατρέψουμε σε κατάληψη στέγης για πρόσφυγες και μετανάστες. Πατώντας πάνω σε μια αδυσώπητη και απαιτητική συγκυρία με χιλιάδες πρόσφυγες να πνίγονται στη θάλασσα της Μεσογείου και να στοιβάζονται στα λιμάνια των νησιών και τις πλατείες των πόλεων, θελήσαμε με αυτόν τον τρόπο να ψηλαφήσουμε το δρόμο, μέσα από τον οποίο οι κοινωνικοί δεσμοί της αλληλεγγύης μπορούσαν να πάρουν σάρκα και οστά. Το κτήριο της Νοταρά είχε και έχει ως στόχο του να συμπυκνώσει τις αρχές της έμπρακτης αλληλεγγύης και να αποτελέσει έναν κινηματικό πολιτικό πειραματισμό. 

Μετά από έναν μήνα ένα εγκαταλελειμμένο εξαώροφο κτήριο έχει μετατραπεί σε μια αυτοοργανωμένη δομή στέγασης, από την οποία έχουν περάσει και έχουν διανυκτερεύσει μέχρι στιγμής περίπου 800 πρόσφυγες. Οι κενοί χώροι του μετατράπηκαν σε υπνοδωμάτια, τραπεζαρία, κουζίνα, ιατρεία, αποθήκες συλλογής υλικών, παιδότοπο και όλα αυτά μέσα από τη συμμετοχή πάμπολλων ανθρώπων, των οποίων την αφοσίωση και τη συλλογική δουλειά σπάνια τη συναντάμε σε τέτοιες προσπάθειες. 

Η σημαντικότερη παρόλα αυτά εμπειρία και καινοτομία που θεωρούμε ότι επιτεύχθηκε μέσα από αυτή τη διαδικασία είναι το ξεπέρασμα της εύκολης και φιλολογικής ρητορικής. Μέσα από την κατάληψη της Νοταρά μπήκαμε στον έμπρακτο πυρήνα του ζητήματος και είδαμε το νόημα αλλά και τη δυσκολία που συνεπάγεται το πέρασμα από τη μοιρολατρική καταγγελία στη δημιουργική πολιτική πρόταση. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο σκοπεύουμε να πάμε πέρα από την απλή διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης και να δώσουμε θετικό νόημα στην προσπάθειά μας. Επόμενος σημαδιακός κόμβος αυτού του ανοίγματος είναι για εμάς η κινητοποίηση του Σαββάτου (31/10) ενάντια στο φράχτη του Έβρου, από κοινού με πρωτοβουλίες από όλη την Ελλάδα. Δεν υπάρχει πιο ταιριαστό μέρος να βρεθούμε, παρά εκεί που με συρματοπλέγματα και νάρκες χτίζεται η πολιτική του θανάτου και να αντιπαραθέσουμε όλη τη δύναμη των ζωντανών εμπειριών, που εδώ και ένα μήνα έχουμε αποκτήσει. 

Τελειώνοντας καλούμε όλους και όλες να πλαισιώσουν το εγχείρημα μέσα από την ανοιχτή του συνέλευση, κάθε Τρίτη και Σάββατο στις 8 το απόγευμα. 

Ανοιχτά σύνορα - ελεύθερη μετακίνηση για όλους-ες. 
Ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο. 
Νομιμοποίηση-ιθαγενεια-άσυλο σε όποιον/α το επιθυμεί. 
Ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. 
Να ρίξουμε το φράχτη του Έβρου 

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΕΓΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΝΟΤΑΡΑ 26

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Δρόμος Ονείρων (αναδημοσίευση)

από τον Τοίχο

 
Βαρέθηκα να συζητάω για όσα μου πελεκάνε τη ζωή, σαν τα τσεκούρια το ξερό ξύλο, καθημερινά, πόσο μάλλον να γράφω συνεχώς γι’ αυτά. Αλλάζω τροπάρι μέχρι νεωτέρας, να ξεφύγω λιγάκι, ρε παιδί μου, να δούμε παρέα ένα σκηνικό ομαλότητας.

Να κουβεντιάσουμε λίγο για τα όνειρά μας. Για εκείνα που κάναμε σαν παιδιά, αλλά και για αυτά που κάνουμε σήμερα σαν «μεγάλοι». Όταν το καλοσκεφτούμε νομίζω όλοι μας, μπορούμε να διακρίνουμε μέσα μας ακόμη την ίδια παιδικότητα που μας διέκρινε τότε. Όσο κι αν πιεζόμαστε, στην παραμικρή ευκαιρία, το μυαλό μας ξεφεύγει, πεταρίζει, ταξιδεύει σε άλλες εποχές, σε άλλα μέρη, σε άλλες συνθήκες. Μπορεί πλέον, η αντίστοιχη απάντηση στην ερώτηση «τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις;» να αφορά το παρόν, ζόρι και την επόμενη μέρα, αλλά δεν παύει να αποτελεί αφορμή εκστρατείας! Αρκεί να το επιδιώκουμε και να το κυνηγάμε.

Κάνε την αφεντιά σου για λίγο πρωταγωνιστή σε μια ταινία που κουμαντάρεις εξολοκλήρου ο ίδιος. Εσύ διαλέγεις τον τόπο, το χρόνο, τα σκηνικά, τους συμπρωταγωνιστές και τους κομπάρσους, το σενάριο, τη φωτογραφία και τη μουσική και προπαντός, εσύ επιλέγεις το φινάλε. Για την ακρίβεια, επιλέγεις αν θα υπάρχει φινάλε ή αν θα έχει και συνέχεια.

Λες είναι σκληρή η πραγματικότητα και δεν υπάρχουν περιθώρια. Δίκιο έχεις, αλλά από τη στιγμή που σαν κοινωνία έχουμε αποφασίσει ότι παλεύουμε μόνο για την επιβίωσή μας και όχι για την αλλαγή της ζωής μας, γιατί να μην αφήσουμε ένα μικρό παραθυράκι στη φαντασία μας;

Μπορεί σαν παιδί, να έδωσα πολλές και διαφορετικές απαντήσεις στο «τί θα γίνω», οι οποίες να μην πραγματοποιήθηκαν ποτέ, αλλά υπήρξα τυχερός σε πολλές άλλες φαντασιακές αποκρίσεις. Τυχερός, γιατί υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που με αγαπάνε ανυστερόβουλα και για τους άλλους, καλή καρδιά. Τυχερός, γιατί πάντα φανταζόμουν πτυχία στα κάδρα, σπουδές και πανεπιστήμια, πράγματα που ακόμη έρχονται, έστω κι αν η ικανοποίηση είναι μόνο ηθική και ψυχική. Τυχερός, ακόμη και για τον επιούσιο, διότι, δε θα πω ψέματα πως δε φανταζόμουν τη ζωή μου πιο άνετη, αλλά και μικρούλης ων δεν αναζητούσα ποτέ κάτι πολύ περισσότερο. Κυριότερα, είμαι πραγματικά τυχερός, διότι πολλές φορές που αναπολώ πίσω τη ζωή μου και φέρνω εικόνες, ανθρώπους και στιγμές στο νου μου, δακρύζω γιατί περισσεύουν οι ξεχωριστές στιγμές.

Μπορεί να μην έφυγα, ηθελημένα και συνειδητά από τη χώρα, όπως φανταζόμουν παλιότερα κι έλεγα στο περιβάλλον μου, αλλά είμαι εδώ να παλέψω όσο μπορώ και να αναμένω πότε θα επιχειρήσουμε να ζήσουμε κι όχι να απλώς να επιβιώνουμε. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να φτάσω στο μουσικό εκείνο επίπεδο που επιθυμούσα από παιδί, κυρίως διότι δεν είμαι τόσο αντισυμβατικός, ώστε να αφιερώσω εξολοκλήρου τον εαυτό μου σε έναν τέτοιο σκοπό, και γιατί είναι βαριά η επαγγελματική καλογερική σε αυτό τον κλάδο.

Αυτά είναι ίσως τα μικρά και απλά, αλλά όρια στα όνειρά σου δεν μπορείς να βάλεις. Εκεί χωράνε και τα ιδανικά σου και τα πιστεύω σου. Χωράνε και οι έννοιες της τιμιότητας, της ισότητας, της δημιουργίας και μάλιστα όχι αφηρημένα. Δώσε τους πρόσωπο, σώμα κάνε τις φίλες σου, γνωστές σου, αγαπημένες σου. Πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να θελήσεις εκτός από «τον ύπνο σου» να τα ζήσεις και στον ξύπνιο σου. 

Εξακολουθώ να ονειρεύομαι, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, γνωρίζοντας πως τα περιθώρια πραγμάτωσης ονείρων και επιδιώξεων στενεύουν συνεχώς, αλλά όπως θα μου έλεγε ο μπάρμπας μου «μην είσαι μαλάκας, τσάμπα είναι»!

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Λέσβος: Ενθάδε κείται... «Άγνωστος» πρόσφυγας



Καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες επιχειρούν το ταξίδι προς την Ευρώπη. Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, πολλοί δεν τα καταφέρνουν και αφήνουν την τελευταία τους πνοή στο Αιγαίο. Καθρέφτης αυτής της τραγωδίας είναι το νεκροταφείο του Αγίου Παντελεήμονα στη Μυτιλήνη.

Μέχρι και σήμερα το συγκεκριμένο νεκροταφείο χρησιμοποιείται ως τελευταία κατοικία για όσους χαρακτηρίζονται από την Εκκλησία «αιρετικοί», «μάρτυρες του Ιεχωβά», ή πάμφτωχοι μοναχικοί τρόφιμοι του Γηροκομείου. Εκεί θάφτηκε και ο μεγάλος λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, πριν γίνει «μεγάλος».

Τον τελευταίο καιρό σε αυτό τον χώρο, σε μια μικρή γωνιά θάβονται χριστιανοί αλλά κυρίως μουσουλμάνοι πρόσφυγες που έχασαν τη ζωή τους σε ναυάγια κατά τη διάρκεια της διαδρομής τους προς την Λέσβο. Σπασμένες μαρμάρινες πλάκες σηματοδοτούνται κάπου 80 ταφές, μουσουλμάνων στην πλειονότητά τους και ελάχιστων χριστιανών. Οι περισσότερες από αυτές τις πλάκες χωρίς ονόματα. Αντί για όνομα, με λαδομπογιά γραμμένη σε αυτές τις πλάκες η μοναδική ταυτότητα του νεκρού. «ΑΦΓΑΝΟΣ», «ΑΓΝΩΣΤΟΣ». Κι ένας αριθμός με την ημερομηνία ταφής.



Όμως το Κοιμητήριο του Αγίου Παντελεήμονα γέμισε από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των θανάτων. Δέκα σωροί βρίσκονται είδη σε «αναμονή» για την εκταφή τους και παραμένουν στο ψυγείο μέχρι να βρεθεί κάποιος χώρος. Οπότε και δεδομένων όλων των παραπάνω προέκυψε το αδιέξοδο.


Το Διοικητικό Συμβούλιο των Φιλανθρωπικών καταστημάτων Μυτιλήνης, στην ερχόμενη συνεδρίαση, του την επόμενη Δευτέρα, αναμένεται να αποφασίσει πως δεν θα δέχονται άλλες ταφές προσφύγων. Ενώ, όπως σημειώνεται, έχει ενημερωθεί ο Δήμος Λέσβου και όλες οι υπόλοιπες εμπλεκόμενες αρχές πως δεν υπάρχει άλλος χώρος στο νεκροταφείο, έχουν δε υποδειχθεί δυο λύσεις: Η μία είναι να πραγματοποιούνται οι ταφές των προσφύγων σε νεκροταφεία του νησιού που ανήκουν στον Δήμο Λέσβου και η δεύτερη είναι να βρεθεί χώρος ειδικά για αυτή τη χρήση.

Ήδη η δημοτική αρχή αναζητά τρόπο να ξεπεραστούν οι πολύπλοκες στην περίπτωση γραφειοκρατικές διαδικασίες και να λειτουργήσει άμεσα ένα νεκροταφείο.

Πληροφορίες από το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Η ζωή δεν αναβάλλεται (αναδημοσίευση)




Είναι στη φύση μας να επιδιώκουμε την ευχαρίστηση, την ηδονή, και να αποφεύγουμε το δυσάρεστο, τον πόνο… Κάτι που προφυλάσσει την επιβίωσή μας… Είναι όμως κάποιες φορές που που πράγματα που ζήσαμε, μπερδεύουν τα ένστικτά μας…

Εκείνη ήταν ένας άνθρωπος που κάθε καλοκαίρι, λάτρευε να πηγαίνει κάθε μέρα στην παραλία… Ήταν μόνη της για αρκετό καιρό, χωρίς κάτι ουσιαστικό στη ζωή της… Καθόταν με τις ώρες δίπλα στην θάλασσα, ζωγραφίζοντας σχέδια στην βρεγμένη άμμο με τα δάχτυλά της… Μικρή είχε τρομάξει όταν φίλοι της έκαναν πατητή σε βαθιά νερά και το αλμυρό νερό έφτασε μέχρι τα πνευμόνια της, τόσο πολύ, που νόμισε πως θα πνιγεί… Από τότε θαύμαζε τη θάλασσα με ασφάλεια, μέχρι το σημείο που το νερό σκέπαζε τα πόδια της… Ίσα ίσα να νιώθει το αγκάλιασμα του νερού σε ένα έστω σημείο του σώματός της.

Έλεγε ότι λάτρευε αυτή την επαφή με τη θάλασσα, και ότι της έφτανε… Ήταν μία επαφή με ασφάλεια βέβαια… Όμως έτσι ήταν σίγουρη ότι δεν θα κινδύνευε ποτέ ξανά…Περίεργο να λαχταράς κάτι πολύ και να το φοβάσαι μαζί… Το να πείθεις τον εαυτό σου ότι δεν το λαχταράς, επίσης…Έκρυβε με δεξιοτεχνία τον φόβο από τον εαυτό της… τόσο που αναρωτιόσουν αν ήξερε ότι πολεμούσε την λαχτάρα της…


Αναρωτιόσουν αν φοβόταν πιο πολύ τη θάλασσα ή την ουσιαστική μοναξιά της… Και τη μοναξιά, κι αυτή έλεγε ότι την αγαπούσε…Πώς να της έλεγες ότι δε γνώρισα ποτέ κανέναν που να έλεγε ότι αγαπά τη μοναξιά του και να μην το έλεγε από φόβο… Ο φόβος της θάλασσας σε κάνει να μην δοκιμάζεις να κολυμπήσεις, μόνο να την γεύεσαι μερικώς…

Η τελευταία φορά που είχε δεθεί στη ζωή της την είχε κάνει επιφυλακτική, όπως και με την θάλασσα… Κάποιος της μίλησε για το μπέρδεμα των ενστίκτων…

«Κάποιες φορές το ένστικτό σου σου λέει προτίμησε τη γλυκιά ασφάλεια της αδράνειας. Όσο δεν ρισκάρεις, δεν κινδυνεύεις να ξαναπονέσεις. Θωρακίζεσαι από οτιδήποτε δυσάρεστο έτσι… Βέβαια από το βάρος της πανοπλίας που κουβαλάς, μένεις στην αδράνεια»

– «Και τι να κάνω»; ρώτησε εκείνη…

Πέταξε μακριά την πανοπλία σου, το μόνο που κάνει είναι να σε βαραίνει.. Αναγνώρισε τον φόβο σου, τότε μόνο μπορεί να τον αλλάξεις…Σταμάτα να πείθεις τον εαυτό σου ότι σου φτάνει το να κάθεσαι δίπλα μόνο στην θάλασσα… κολύμπα!

Λίγο καιρό μετά, εκείνη άρχισε να πλησιάζει την θάλασσα περισσότερο… Άφηνε να φτάνει το νερό μέχρι τα γόνατα… Τότε μπήκε κι ένας άνθρωπος στη ζωή της, ο οποίος κολυμπούσε πολύ συχνά εκεί… Μια μέρα, δεν κρατήθηκε, τον ακολούθησε, κολυμπώντας μαζί του ξανά, σε βαθιά νερά…

Πλειστηριασμοί προ των πυλών: Ανοιχτή επιστολή τραπεζοϋπαλλήλων προς την κοινωνία

Ανοιχτή επιστολή τραπεζοϋπαλλήλων προς την κοινωνία

ΚΟΙΝΩΝΙΑ SOS! ΣΟΥ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ!

Είμαστε εργαζόμενοι στην Τράπεζα. Προσφέρουμε τον χρόνο μας προς εκμετάλλευση δουλεύοντας για λογαριασμό κάποιου άλλου. Ανήκουμε στην εργατική τάξη. Ανήκουμε δηλαδή στην τάξη αυτή που πλήττεται περισσότερο τα τελευταία 5 χρόνια τουλάχιστον… Μια πληττόμενη, υπερχρεωμένη εργατική τάξη, που ο καπιταλισμός και όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις, φρόντισαν να «αλυσοδέσουν» με χρέη και ενοχές… Όχι μόνο εμάς, αλλά και τα παιδιά των παιδιών μας. Yποθήκευσαν όχι μόνο τα σπίτια, όχι μόνο τον μόχθο μας, όχι μόνο τον πλούτο που η δική μας εργατική τάξη παράγει, αλλά και το παρόν και το μέλλον όλων μας.

Κι επειδή θέλουμε να είμαστε εντάξει με την τάξη στην οποία ανήκουμε, την τάξη την εργατική (από την οποία πολλοί συνάδελφοι φρόντισαν να θέσουν εαυτούς εκτός, επειδή φορούσαν κοστούμι και γραβάτα, και περιέφεραν εαυτούς ως στελεχάρες, τώρα τι στελεχάρες με 1000- 1500 ευρώ μισθό , μην το ψάχνετε, και πολλοί απ’ αυτούς έγιναν και μεγαλοσυνδικαλιστές με το αζημίωτο), έχουμε χρέος να σου πούμε την αλήθεια.

Η αλήθεια λοιπόν, είναι η εξής μία: η Τράπεζα (στην πραγματικότητα όλο το τραπεζικό σύστημα) έχει χρεοκοπήσει στην ουσία από τις απαρχές της «κρίσης», οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να σώσουν τον ασθενή με παυσίπονες ενέσεις, με δάνεια δηλαδή, που αντί να λύνουν το πρόβλημα, το έκαναν όλο και μεγαλύτερο. Τα δάνεια αυτά όμως, τα δανείστηκαν αυτοί και τα χρωστάμε εμείς οι εργάτες. Σκέψου λίγο: τα δανείστηκε το κράτος, για να τα δώσει στην Τράπεζα που φαλίρισε, και τα πληρώνουμε όλοι εμείς διπλά και τρίδιπλα με κάθε λογής χαράτσια, εισφορές αλληλεγγύης, φόρους στο πετρέλαιο, ΦΠΑ, μειώσεις συντάξεων, ληστρικές επιθέσεις στα ασφαλιστικά ταμεία και…. Τελειωμό δεν έχει η λίστα!

Και φυσικά, έχει φροντίσει η Τράπεζα να σου υπενθυμίσει με κάθε λογής εκβιασμό ότι της χρωστάς κάτι «δανειάκια». Και απειλεί να σου πάρει το σπίτι, απειλεί να σε διασύρει στα δικαστήρια, απειλεί να σε εξευτελίσει ως άνθρωπο γενικότερα… Και αν δεν είναι αυτό το απόλυτο θέατρο παραλόγου , τότε τι είναι;

Κάπου εδώ λοιπόν, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε τα πράματα… Έχουμε χρέος να το κάνουμε ως τραπεζοϋπάλληλοι.. Η Τράπεζα, όταν σου έδινε τα δάνεια, δεν τα έδινε από την καλή της πρόθεση, ή επειδή της περίσσευαν…. Τα έδινε επειδή θα έβγαζε κέρδος και ήλπιζε στους καλούς οικονομικά καιρούς: ήξερε ότι είσαι Δημόσιος Υπάλληλος με έναν μισθό και τη δουλειά σου, ήξερε ότι δουλεύεις στο εργοστάσιο 10 χρόνια και ο μισθός σoυ θα είναι σχετικά σταθερός, υπολόγιζε στο μισθό σου, στη δουλειά σου. Και ας χρώσταγες κι αλλού, εις γνώση της σε δανειοδοτούσε… Γιατί είχε βάλει τη ζωή και την περιουσία σου στο μάτι… Σου τα έδινε επειδή έτσι έβγαζε υπερκέρδη τόσα χρόνια…

Και τώρα δεν έχεις δουλειά, παίρνεις τα μισά λεφτά (αν τα παίρνεις) , πληρώνεις τις απαιτήσεις των κυβερνήσεων (οι οποίες θυμίζουμε, είναι για να σώσουν πάλι την Τράπεζα), και φυσικά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ! Και το κυριότερο, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ!!!

Τώρα λοιπόν που οι πλειστηριασμοί βρίσκονται προ των πυλών, που θέλουν να πάρουν τον μόχθο σου, το σπίτι σου… ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΣ! Και αυτό είναι που πρέπει να το διεκδικήσουμε, να το απαιτήσουμε! Γιατί η ανεργία έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, τα είδη πρώτης ανάγκης όλο και ακριβαίνουν, ο μισθός κατάντησε επίδομα, πληρώνεις κάθε λογής παράλογο φόρο, δεν έχεις Παιδεία, Υγεία, δεν έχεις ούτε ψωμί, σου κόβουν το ρεύμα, τη θέρμανση, θα σου πάρουν και το νερό. Για τον αέρα που αναπνέεις, κρατούμε μια επιφύλαξη…

Απέναντι στην αδιαλλαξία κυβέρνησης, τρόϊκας, τραπεζών, μόνο ο αδιάλλακτος αγώνας ο δικός σου και όλης της εργατικής τάξης, όλου του λαού, μπορεί να τους υποχρεώσει να υποχωρήσουν. Με απεργιακό αγώνα διαρκείας, με τον έλεγχο του αγώνα στα χέρια μας για να μην μας ξεπουλάνε σε κάθε ευκαιρία συνδικαλιστές- τύπου ΓΣΕΕ, μπορούμε να τους ανατρέψουμε. Να σώσουμε τα σπίτια μας, το μέλλον μας. Με την οργάνωση του κόσμου σε κάθε γειτονιά.

Ήδη, έχουν βγάλει και ακονίζουν τα μαχαίρια τους οι Τραπεζίτες. Οι απαιτήσεις της Τρόικας είναι απόλυτα σαφείς. Δε θέλουν μόνο το σπίτι σου, θέλουν και το χωράφι σου, το μαντρί σου, ό, τι έχεις και δεν έχεις… Τους έδωσες το υστέρημά σου, το μισθό σου, τη δουλειά σου, ζητάνε και την αξιοπρέπειά σου. Για να γίνεις εσύ φτωχότερος, και η Τράπεζα και ο κάθε μεγαλοεφοπλιστής μέτοχός της, να γίνεται πλουσιότερος!!

Είναι ανάγκη πια, να γίνει λαϊκή απαίτηση τώρα η διαγραφή χρεών για τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους χαμηλόμισθους. Να καταργηθούν άμεσα οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας. Να διαγράψει μονομερώς η χώρα το εξωτερικό χρέος. Να αποδεσμευτούμε από το νόμισμα του Eυρώ που μας αλυσόδεσε με χρέη. Να φύγουμε από το κοινό «σπίτι» που λέγεται ΕΕ, όπου μας υποχρεώνουν να ζούμε. Τα χρέη να τα πληρώσουν εκείνοι που πλούτισαν μέσα στην κρίση, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές. Να μην πάει κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη (ή σε κάποιο ξένο fund, που θα έχουν καλέσει να κάνει τη «βρώμικη» δουλειά για ευνόητους λόγους). Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα σου, ώστε όλοι μαζί να διεκδικήσουμε τη ζωή μας και όσα μας ανήκουν!

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;
Είμαστε εργαζόμενοι στις τράπεζες. Είμαστε αυτοί που με απειλές παραμένουμε στο Κατάστημα και «καιγόμαστε» κάθε μέρα ζωντανοί. Είμαστε αυτοί, που δουλεύουμε απλήρωτες υπερωρίες και πολλές φορές και Σάββατοκύριακα. Είμαστε αυτοί που τρέμουμε πως κάθε μέρα απεργίας , μας φέρνει πιο κοντά στην πόρτα της εξόδου. Σε κάποιους από μας πήραν με το «έτσι θέλω» την απλήρωτη άδεια μας και τη μετέτρεψαν σε μετοχές. Παρόλα αυτά, εδώ και τόσα χρόνια εμείς δε μασάγαμε τα λόγια μας, καταγγείλαμε τους τραπεζίτες που κέρδιζαν δισεκατομμύρια, ζητούσαμε χαμηλότερα επιτόκια και άτοκα στεγαστικά δάνεια για χαμηλόμισθους και συνταξιούχους.

Δεν είμαστε μεγαλοστελέχη, δεν παίρνουμε παχυλές αμοιβές, δεν ταυτιζόμαστε μαζί τους. Δεν είμαστε συνδικαλιστές που ξεπουλάνε απεργίες, που λένε ότι δεν έχουμε τη δύναμη να νικήσουμε, που ξαφνικά δήθεν ανακάλυψαν την Αμερική. Μακριά από μας ο “συνάδελφός ” Παναγόπουλος, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ, που συνομιλάει με τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους και παίρνει μισθό μεγαλοδιευθυντή.. Είμαστε εργαζόμενοι σε συνθήκες γαλέρας όπως εσύ… Και μας έχεις στο πλευρό σου... Ας οργανωθούμε ενάντιά τους!

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ 
Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Εργαζομένων Εθνικής Τράπεζας

6974861242, 6975061996, 6947051580


Προσάρτημα:

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΥΠΕΡ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗ
"οι δανειολήπτες δεν ευθύνονται για το ύψος των δανείων που έλαβαν."

Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΡΟΔΙΤΗ 
Δικαστικές αποφάσεις για μείωση ή ακόμα και μηδενισμό δόσεων που είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν δανειολήπτες οι οποίοι λόγω κρίσης δηλώνουν αδυναμία και καταφεύγουν στην Ελληνική Δικαιοσύνη, είναι πλέον πολλές. Εκείνο όμως που φέρνει τα πάνω – κάτω, καθώς εξουδετερώνει την βασική επιχειρηματολογία των τραπεζών ότι… «ας πρόσεχαν οι δανειολήπτες», είναι η αιτιολογία απόφασης που εκδόθηκε πριν λίγο καιρό στην Πάτρα. 
Το σκεπτικό της απόφασης καθιστά υπεύθυνα τα πιστωτικά ιδρύματος και όχι τους δανειολήπτες για την κατανάλωση δανείων! Δηλαδή, στέλνει στη «γωνία» ισχυρισμούς του τύπου: «Ας πρόσεχαν» ή «Ας μην...
έκαναν αλόγιστη χρήση». Και μάλιστα ρίχνει ευθέως το βάρος των ευθυνών στις Τράπεζες αναφέροντας πως βρίσκονταν σε… «καθεστώς πιστωτικής ευφορίας»! 

Η υπόθεση για την οποία γίνεται λόγος απασχόλησε προ μερικών μηνών όταν ζευγάρι εκπαιδευτικών της Πάτρας, με δύο ανήλικα παιδιά, δάσκαλος ο σύζυγος και καθηγήτρια η γυναίκα, προσέφυγαν στο Ειρηνοδικείο καθώς όφειλαν συνολικά περί τα… 380.000 ευρώ! Επρόκειτο για στεγαστικά και άλλης μορφής δάνεια. Το εισόδημά τους ανέρχεται στα 2.100 ευρώ αμφότεροι. 

Στην κρίση κατέστη αδύνατο να ανταποκριθούν στην κάλυψη των δόσεων και των οφειλών προς τις τράπεζες. Το Δικαστήριο όμως μείωσε τη συνολική οφειλή στα μόλις 100.000 ευρώ δίνοντας μάλιστα χρονικό περιθώριο εξόφλησης τα… είκοσι χρόνια. Αλλά το σκεπτικό της απόφασης είναι εκείνο που ανοίγει τον δρόμο και για άλλους στην ίδια μοίρα… 

Τι λέει το αιτιολογικό του Δικαστή
Σύμφωνα με το σκεπτικό του Δικαστικού Λειτουργού, οι δανειολήπτες δεν ευθύνονται για το ύψος των δανείων που έλαβαν. Διότι: πρώτον, οι Τράπεζες μπορούσαν να ελέγξουν το χαρτοφυλάκιο των αιτούντων και να μην επιτρέψουν υπερδανεισμό και δεύτερον, εάν τους έκριναν ακατάλληλους θα ‘πρεπε να μην τους εγκρίνουν τις δανειοδοτήσεις. Το κυριότερο όμως είναι στο τέλος. 

Στο ότι: «Οι Τράπεζες χορηγούσαν δάνεια ενώ γνώριζαν τις δυνατότητες των αιτούντων, ευρισκόμενες σε καθεστώς πιστωτικής ευφορίας»! 
Ως νομικά ορθή και εμπεριστατωμένη χαρακτήρισε την απόφαση ο συνήγορος Χρήστος Λιαρομμάτης, τονίζοντας πως: «για την υπερχρέωση δεν ευθύνονται οι δανειολήπτες αλά τα πιστωτικά ιδρύματα που έδιναν αφειδώς δάνεια». 

Πλατεία Βικτωρίας - Δράση αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες, Παρασκευή 30/10

Ανοιχτή επιστολή στους κατοίκους της Πλατείας Βικτωρίας  
Δράση αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες, Παρασκευή 30/10



Σας καλούμε όλες και όλους την Παρασκευή 30/10, στις 17:00 το απόγευμα στην πλατεία της γειτονιάς μας, στην πλατεία Βικτωρίας για να στείλουμε ένα δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης, αντίστασης και αξιοπρέπειας.

Την εκδήλωση μας θα πλαισιώσουν παιδικά δρώμενα, προβολή ντοκιμαντέρ, συζήτηση, συλλογική κουζίνα και συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης (όχι ρούχα). 

Γείτονες, γειτόνισσες
Εδώ και λίγες βδομάδες εκατοντάδες πρόσφυγες είχαν βρει καταφύγιο στην Πλατεία Βικτωρίας, στην γειτονιά μας.

Στις 2/10 μεταφέρθηκαν στο Ολυμπιακό Ακίνητο του Γαλατσίου. Ένα μέρος των προσφύγων βρίσκει πλέον "καταφύγιο" στους γύρω δρόμους από την Πλατεία (Χέϋδεν, Αριστοτέλους κτλ).".

Εκατοντάδες άνθρωποι που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, για να σωθούν από τον πόλεμο στη Συρία και το Αφγανιστάν, για να σώσουν τα παιδιά τους.

Άνθρωποι που ξεπούλησαν ότι είχαν και δεν είχαν για να εξασφαλίσουν τα λεφτά για τον διακινητή στην Τουρκία, στην Ειδομένη , στη Γευγελή, στη Σερβία. 

Άνθρωποι που για να ξεφύγουν από τον πόλεμο ριψοκινδυνεύουν τη ζωή τους μπαίνοντας σε όποια βάρκα τους δώσει ο διακινητής.

Σχεδόν καθημερινά μαθαίνουμε για ναυάγια, για άψυχα κορμιά που ξεβράζονται στα τουρκικά ή τα ελληνικά παράλια. Κυρίως γυναίκες και παιδιά, πολλά παιδιά. 
Τέτοιοι άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο στην Πλατεία μας, οι οποίοι το μόνο που θέλουν είναι να ξαποστάσουν πριν συνεχίσουν το μεγάλο και δύσκολο ταξίδι τους για την Κεντρική και βόρεια Ευρώπη. 

Για ακόμη μια φορά η πολιτεία φάνηκε ανέτοιμη να αντιμετωπίσει μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να διαχειριστεί τις αυξημένες ροές προσφύγων που φτάνουν στη χώρα. Την ανακούφιση αυτών των ανθρώπων ανέλαβαν αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες κατοίκων και αλληλέγγυων φορέων και οργανώσεων.

Δεν αποτελεί λύση η απλή καταδίκη. Ούτε και πρέπει να επιτρέψουμε στους δήθεν «αγανακτισμένους κατοίκους» της περιοχής να δρουν εναντίον ταλαιπωρημένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων. Κανείς δε μπορεί να μας πείσει ότι για τη φτώχεια και την υποβάθμιση της ζωής μας ευθύνονται αυτοί οι άνθρωποι. Κανένας δε μπορεί να μας μπολιάσει με μίσος για τους πρόσφυγες. 

Η ουσιαστική και συγκεκριμένη λύση είναι να αντισταθούμε στον ρατσισμό και την αδιαφορία και όλοι μαζί να σταθούμε στο πλευρό αυτών των ανθρώπων. Να διεκδικήσουμε τη δημιουργία ανοιχτών κέντρων υποδοχής και φιλοξενίας, την ιατρική τους περίθαλψη και την αξιοπρεπή τους διαβίωση, την ελεύθερη και ασφαλή τους μετακίνηση και εγκατάσταση σε όποια χώρα της Ευρώπης επιθυμούν.

Να θυμηθούμε ότι οι λογικές της Ευρώπης-φρούριο και οι νάρκες ή οι φράχτες στον Έβρο το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν το Αιγαίο και τη Μεσόγειο μαζικούς υγρούς τάφους.

Ο φασισμός και ο ρατσισμός ποτέ δεν ήταν η λύση.
Μόνη λύση είναι η αλληλεγγύη και ο κοινός αγώνας.

Γι αυτό σας καλούμε όλες και όλους την Παρασκευή 30/10, στις 17:00 το απόγευμα στην πλατεία της γειτονιάς μας, στην πλατεία Βικτωρίας για να στείλουμε ένα δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης, αντίστασης και αξιοπρέπειας.

Την εκδήλωση μας θα πλαισιώσουν παιδικά δρώμενα, προβολή ντοκιμαντέρ, συζήτηση, συλλογική κουζίνα και συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης (όχι ρούχα). 

Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας – Πειραιά / Κάτοικοι και συλλογικότητες της γειτονιάς

Τηλ. Επικοινωνίας: 6976436302 – 210 3813928210 3306286

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Πορεία στον Έβρο ενάντια στον φράχτη στις 31 Οκτωβρίου


Καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι κυνηγημένοι από τους βομβαρδισμούς της Δύσης, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, τη φονταμενταλιστική φρίκη και ξεριζωμένοι από την ακραία φτώχια και την «ανάπτυξη» των πολυεθνικών, παλεύουν να περάσουν τα σύνορα και να εισέρθουν στην Ευρώπη. Οδηγούνται σε έναν αγώνα επιβίωσης και αναζήτησης μίας ζωής με ειρήνη και αξιοπρέπεια. Χιλιάδες απ’ αυτούς, πνίγονται στα παράλια της Μεσογείου, αλλά και όσοι καταφέρνουν να φτάσουν στα ευρωπαϊκά κράτη ζωντανοί, έρχονται αντιμέτωποι με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις φασιστικές/ρατσιστικές επιθέσεις, την αστυνομική βία και την κερδοσκοπία ή αντιμετωπίζονται σαν φτηνό εργατικό δυναμικό, έτοιμο για εκμετάλλευση.

Παρ’ όλη την υποκριτική επίκληση ενός δήθεν ανθρωπισμού, οι ηγέτες της Ευρώπης επικεντρώνονται στην ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων, στην αύξηση του στρατού και της Frontex, στα κέντρα κράτησης, στις απελάσεις και στις επαναπροωθήσεις, αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης-Φρούριο.

Ο Φράχτης του Έβρου δεν αποτελεί μόνο το σύμβολο του αποκλεισμού, της δαιμονοποίησης του «ξένου» και της πάση θυσία προστασίας της εθνικής και ευρωπαϊκής ασφάλειας. Αποτελεί την αιτία όλων αυτών των πνιγμών στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, εφόσον αναγκάζει πρόσφυγες και μετανάστες να ακολουθήσουν τις επίφοβες θαλάσσιες διόδους για τη διάσχιση των συνόρων. Τα στοιχεία δείχνουν ότι από την ολοκλήρωση του φράχτη οι πνιγμοί στο Αιγαίο έχουν αυξηθεί δραματικά και θα συνεχίσουν να αυξάνονται αφού κανένα συρματόπλεγμα δεν μπορεί να σταματήσει αυτούς που αγωνίζονται για επιβίωση και μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Δημιουργήσαμε το Συντονιστικό ενάντια στον Φράχτη του Έβρου για να γκρεμίσουμε τον φράχτη, να ανοίξουμε τα σύνορα, να σταματήσουμε την ανθρώπινη τραγωδία στη Μεσόγειο. Συλλογικότητες και άτομα συναντηθήκαμε για να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ο καθένας και η καθεμία με διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές και αναλύσεις, αλλά με την κοινή πεποίθηση ότι είναι ζήτημα της κοινωνίας και των κινημάτων να δώσουν ένα τέλος στον εφιάλτη των αιματοβαμμένων συνόρων. Οι συνελεύσεις του Συντονιστικού είναι ανοιχτές με αμεσοδημοκρατικές και οριζόντιες διαδικασίες και επιδιώκεται ο συντονισμός και η συνεργασία τόσο με αντίστοιχες πρωτοβουλίες στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, αφού το ζήτημα των συνόρων ξεπερνά τα όρια της χώρας.

Δεν μπορούμε να μένουμε σιωπηλοί μπροστά στο θάνατο… Όσο παραμένει όρθιος ο φράχτης και κλειστά τα σύνορα, το Ελληνικό Κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι αυτουργοί στις δολοφονίες χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων στα παράλια της Μεσογείου, μέσα στα βυθισμένα σαπιοκάραβα των δουλεμπόρων.

Γι’ αυτό καλούμε το Σάββατο 31 Οκτώβρη, στο πλαίσιο πανελλαδικής κινητοποίησης, σε Πορεία στον Έβρο, ενάντια στον φράχτη και στα σύνορα.

• Ελεύθερη μετακίνηση για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες
• Χαρτιά σε όλους - Καμία απέλαση
• Κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης
• Ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο
• Η αλληλεγγύη μας να γκρεμίσει τον φράχτη και τα σύνορα

ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΦΡΑΧΤΗ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ
Αναχώρηση από Θεσσαλονίκη στις 08:00 π.μ. από Άγαλμα Βενιζέλου
(Για κρατήσεις θέσεων: 6949591336, 6970395852)

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Δύο θεωρίες για τη σωτηρία.*

* αντί του αποχαιρετισμός που είναι ο αρχικός τίτλος της ανάρτησης στο Βυτίο

δεν ξέρω τίποτα, δεν έχω γνώση, δεν έχω συγκρότηση. Μ’ αρέσει να γενικεύω και να ισοπεδώνω. Δεν γράφω πολιτικά κείμενα. Τα παρακάτω δεν επιδέχονται σοβαρή συζήτηση. 

Όπου αριστερά= η επίσημη αριστερά, όχι οι άνθρωποί της.

***

Κάντε μια βόλτα σ ‘ένα δημόσιο νοσοκομείο, εκεί κατά τις 9 το βράδυ.
Έχει καταλάβει η αριστερά ότι το ελληνικό κράτος έχει καταρρεύσει σχεδόν ολοκληρωτικά; Αν ναι, έχει επηρεάσει σε κάτι τη σκέψη της, την οπτική της και την (όποια) πρότασή της αυτή η διαπίστωση. (ή η εθνικοποίηση τραπεζών/διαγραφή χρέους/παραγωγική ανασυγκρότηση είναι ο παπάς που θάβει όποιον βρει μπροστά του). Έχει καταλάβει η αριστερά ότι η κοινωνία επίσης έχει καταρρεύσει;

Μιλάω πάντα για την αριστερά εκτός κυβέρνησης. Η άλλη δεν μας απασχολεί, πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει τίποτα να πεις. Άλαλα τα χείλη των τηλεθεατών.

δύο θεωρίες για τη σωτηρία.

Γράφει ο Φανόν:

«το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ο ιθαγενής είναι να μένει στη θέση του, να μην περνάει τα όρια. Γι’ αυτό τα όνειρα του ντόπιου είναι όνειρα μυώδη, όνειρα δράσης, όνειρα επιθετικά. Ονειρεύομαι πως πηδώ, πως κολυμπώ, πως τρέχω, πως σκαρφαλώνω. Ονειρεύομαι πως σκάω στα γέλια, πως περνάω το ποτάμι με μια δρασκελιά, πως με κυνηγάνε κοπάδια αυτοκίνητα που δεν θα με φτάσουν ποτέ. Κατά τη διάρκεια της αποικιοποίησης ο αποικιοκρατούμενος δεν παύει να απελευθερώνεται ανάμεσα στις εννιά το βράδυ και στις έξι το πρωί».

Κακό πράγμα οι αναλογίες, ειδικά οι χοντροκομμένες. Αλλά αν παίζουμε το ρόλο του ντόπιου και η αποικιοποίηση παριστάνει τον καπιταλισμό σήμερα, θα μπορούσαμε άραγε να πούμε ότι η αριστερά παίζει το ρόλο εκείνου του ψυχιάτρου που όχι μόνο μας λέει ότι είναι φυσιολογικό και υγιές να απελευθερωνόμαστε μόνο στον ύπνο μας, αλλά ότι αυτό είναι και το μοναδικό ενδεχόμενο. Και δεν μιλάω σε σχέση με το μνημόνιο – αντιμνημόνιο, αλλά γενικότερα για το πώς ζούμε.

*****

Δεν έχω καταλάβει τι προτείνει η αριστερά πρακτικά. Πέρα απ’ την εθνικοποίηση των τραπεζών και την παραγωγική ανασυγκρότηση (που εγώ δεν ξέρω τι είναι και τα δύο) τι προτείνει συγκεκριμένα για το εδώ και τώρα στη ζωή μας. Ποια είναι η αλλαγή που ονειρεύεται σήμερα, όχι στο επέκεινα. Τι προτείνει στους ανθρώπους σήμερα, όπως είναι τα πράγματα; Έχει κάτι να πει; Λέει πήγαινε δούλεψε όπου λάχει κι αν οι συνθήκες δεν είναι σωστές, συνδικαλίσου; Κι ύστερα περίμενε να πιάσουν τόπο οι ρωγμές στην Ευρώπη (λολ) ή να έρθει η ώρα που θα έχει νόημα το να βγούμε απ’ την Ε.Ε. γιατί τώρα δεν γίνεται τίποτα έτσι κι αλλιώς, ό,τι κι αν κάνουμε είμαστε καταδικασμένοι; 

Τι προτείνει η αριστερά για την καθημερινή ζωή; Δουλειά στα πάμπλικ για 400€ και συναυλία Μποφίλιου (ή έτερου έντεχνου) το βράδυ στο σταυρό του νότου με τιμές μπουζουξίδικου; Πως προτείνει να περάσουμε τις μέρες και τις νύχτες μας; Με υπομονή και συμμετοχή στις πορείες της ΓΣΕΕ; Με υπομονή και συμμετοχή στις εθνικές εκλογές; Με υπομονή και συμμετοχή στις κοινωνικές δομές; (εδώ ένα χμ. Γιατί όλα καλά με τις κοινωνικές δομές αλλά όταν αρχίζει η σοβαρή κουβέντα για τους αριστερούς το ξαναγυρνάνε στις εθνικοποιήσεις τραπεζών, οπότε τα εγχειρήματα αλληλεγγύης κλπ είναι κυρίως παραδείγματα του φρονήματος του «λαού» μας και ωραίες κινήσεις μέχρι να γίνουν εκλογές. Εκεί υποτιμάται διαρκώς η πολιτική σημασία τους και τις κοιτάμε κυρίως από κοινωνική σκοπιά, από τη σκοπιά της δημιουργίας κουλτούρας ή κάτι ακόμη χειρότερο: από τη σκοπιά του κυβερνώντος που λέει: κάντε εσείς δομές και θα συνεργαστούμε, θα καλύψετε τα κενά, εκεί που εμείς δεν τα καταφέρνουμε λόγω έλλειψης πόρων. Κι όμως οι διάφορες δομές αλληλεγγύης υπαινίσσονται κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτά).

Για να επανέλθω, τι προτείνει η αριστερά στην καθημερινή ζωή; Πως προτείνει να ανταπεξέλθουμε στις βασικές αντιφάσεις του καπιταλισμού; Τι προτείνει να επιδιώξουμε για την επιβίωσή μας; Πως βλέπει την εργασία μας; Πως μετράει το ψυχικό κόστος;

Για την αριστερά έχει εντέλει σημασία το να ζούμε έτσι ή αλλιώς;

*****

Πόσο σημαντικό είναι ότι σκοτώνονται καθημερινά μετανάστες στις ακτές της χώρας; Όχι τόσο σημαντικό όσο το ποιος πρόδωσε ποιον, η λαε τον τσίπρα ή ο τσίπρας το όχι. Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να κάνουμε απεργία; Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να παραλύσει η χώρα; Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να είναι προτεραιότητα; Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να έρθει σε δεύτερη μοίρα η προεκλογική περίοδος ή έστω να τεθεί το θέμα ως πρωταρχικό σε αυτή; (και δεν εννοώ βέβαια να τεθεί ως θέμα ασφάλειας).

Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να πάει η αριστερά να ρίξει το φράχτη στον έβρο; Όχι πιέζοντας και αναμένοντας και περιμένοντας μια κυβερνητική απόφαση, αλλά με τα ίδια της τα χέρια.

Τελικά πόσοι χωράνε σ’ αυτόν τον τόπο; Έχουμε καταλήξει στο νούμερο;

*****

Είναι σημαντικός λόγος να χαιρόμαστε αν ένας αριστερός βουλευτής τα χώνει σ’ ένα αβγό στη βουλή ή τους τα λέει στα ίσα στους διαδρόμους του κοινοβουλίου; Γενικά ποια είναι η πρόταση (η πρακτική) της αριστεράς για τα αβγά; Το 2012 τα αβγά χτυπούσαν αριστερούς ανθρώπους προεκλογικά και υιοθετήθηκε η στάση δεν απαντάμε για να μην τροφοδοτήσουμε τη θεωρία των δύο άκρων. Η στάση αυτή κρίνεται πετυχημένη; Όλο τον προηγούμενο καιρό η αριστερά αναρωτήθηκε αν πέρα απ’ την καταγραφή και το δελτίο τύπου, υπάρχει κάτι περισσότερο να κάνει για τους μετανάστες που απειλούνταν, που κυνηγιούνταν και κάποτε σκοτώνονταν; Υπήρξε ανάγκη να προστατευτούν οι πλέον αδύναμοι της ιστορίας αυτή τη στιγμή;

Σήμερα στη δίκη των αβγών η στάση της αριστεράς πως κρίνεται, ειδικά και με βάση τα νέα στοιχεία που έχουν προκύψει;

*****

Μου κάνει εντύπωση ότι σε κάθε συζήτηση για το τι συμβαίνει και πώς να το αντιμετωπίσουμε, η αντίδραση των περισσότερων αριστερών (κομματικοποιημένων χαλαρά ή στενά) ανθρώπων μοιάζει να απαντάει όχι στο πως θα ζήσουμε αλλά στο πως θα πετύχουμε την ενότητα της αριστεράς. Με τον ίδιο τρόπο η απάντηση στο τι έχει πάει λάθος ως προς τις αντιστάσεις τα τελευταία χρόνια, είναι ότι αν είχαμε πει κάτι διαφορετικό προεκλογικά (πχ. έξω απ’ την Ε.Ε.) όλα θα ήταν καλύτερα. Λες και το πρόβλημα ήταν μια μικρή ή μεγαλύτερη ρύθμιση στο πρόγραμμα, μια εξαγγελία διαφορετική και όλα θα λύνονταν μαγικά. Ο κόσμος θα ψήφιζε το *σωστό* πρόγραμμα, αυτό επιτέλους θα εφαρμοζόταν και όλοι θα ήμαστε ευτυχισμένοι και αυτάρκεις. Η επιβίωση της εργατικής τάξης (καταχρηστικά χρησιμοποιώ τον όρο) όμως δεν ταυτίζεται με την ενότητα της αριστεράς ή τουλάχιστον όποιος το υποστηρίζει θα πρέπει να το αποδεικνύει με σημερινά επιχειρήματα και όχι με ιστορικές αναλογίες. Επίσης η απάντηση στο πως θα ζήσουμε δεν ταυτίζεται με την απόσταση του προγράμματος ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

*****

Συζητάμε διαρκώς από την ανάποδη. Έχουμε πέσει σε μια λακκούβα και αναπαράγουμε την οπτική του πρετεντέρειου κόσμου. Για κάθε νόμο, για κάθε μέτρο, για κάθε ρύθμιση συζητάμε πως θα βρεθούν τα λεφτά, πως θα βρεθούν τα ισοδύναμα, πως θα πειστεί η τρόικα, πως θα λειτουργήσει το κράτος, πως θα πειστούν οι εργοδότες, πως θα είναι βιώσιμο το πράγμα και για τους εργοδότες. Δεν είμαστε εδώ για να συζητήσουμε τη ζωή με όρους κένεντι. Δεν είμαστε εδώ για να φροντίσουμε να πάνε όλα καλά για το κράτος, για τους εργοδότες και παρεμπιπτόντως και για μας. Όταν λέμε ότι θέλουμε μεγαλύτερους μισθούς, δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να μπαίνουμε στη λογική να βρούμε τι θετική συνέπεια θα έχει αυτό για το κράτος ή τον επιχειρηματία. Δε ζητάμε καλύτερους μισθούς για να λειτουργήσει το σύστημα καλύτερα, αλλά για να ζήσουμε εμείς. Δεν μπορεί να μας απασχολεί το περιθώριο κέρδους του επιχειρηματία ή οι δύσκολες αποφάσεις μιας όποιας κυβέρνησης. Δεν μπορεί να μας απασχολεί το νομικό πλαίσιο της Ε.Ε. ή διεθνείς σχέσεις της χώρας για να ζητήσουμε να πάρουν χαρτιά όλοι οι μετανάστες. Εμείς δεν είμαστε κάποιοι που βρίσκονται έξω και μακριά, σε απόσταση από τον κόσμο, για να ζητάμε τρόπους να γίνει λειτουργικός (και για μας, για τους άλλους ήδη είναι) ο ελληνικός καπιταλισμός. Εμείς παλεύουμε για τα δικαιώματά μας ή για τη ζωή μας, έτσι κι αλλιώς και δίχως δεύτερες σκέψεις, δίχως αυτό που θέλουμε να συναρτάται από τις υποχρεώσεις της χώρας και τις απαιτήσεις της δημοσιονομικής προσαρμογής. Είμαστε η εργατική τάξη, όχι οι ισορροπιστές του συστήματος. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε εσωτερικεύοντας το «αυτό δεν γίνεται» των αφεντικών.


Στο σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας αναφέρεται ένα περιστατικό. Σ’ ένα εργοστάσιο παραγωγής μπύρας γίνονται κάποιες απολύσεις. Οι εργάτες απεργούν. Η απόφαση για τις απολύσεις όμως δεν αλλάζει. Οι εργάτες παίρνουν τα όπλα, μπουκάρουν στα μπαρ της Βαρκελώνης και απαιτούν να μην πωλείται η συγκεκριμένη μπύρα μέχρι να ανακληθούν οι απολύσεις. Οι εργάτες επαναπροσλαμβάνονται.

*****

Σε ποιο επιχείρημα στηρίζεται η ιδέα ότι ο αγώνας δίνεται με μια μεγάλη διαδήλωση έξω απ’ τη βουλή τη μέρα της ψήφισης ενός νομοσχεδίου και όχι με μια απεργία που προσπαθεί να επιβάλλει πχ. αύξηση μισθών ασχέτως του που βρίσκεται η ρημάδα η διαπραγμάτευση;

*****

Υπάρχει δυνατότητα αριστερής διακυβέρνησης στον δυτικό κόσμο αυτή τη στιγμή as we speak; Και σε τι συνίσταται αυτή;

*****

Ως πότε η αριστερά θα τραγουδάει τραγούδια διώξεων και αγώνων παλιότερων χρόνων παπαγαλίζοντας από τηλεοπτικού άμβωνος ότι σήμερα δεν μπορεί να γίνει κάτι; Τι ήχος ακούγεται και τι νόημα βγαίνει όταν παίζεται το bella ciao σε κυβερνητική διαδήλωση; Τι νόημα παράγεται όταν ο Μικρούτσικος βγαίνει στο στην υγειά μας και καπάκι στη συναυλία για το «ΟΧΙ»;

Τι σημαίνει η συνάντηση Θεοδωράκη Τσίπρα και πότε σπάει το γραφικόμετρο;

Ως πότε η επίκληση της μακρονήσου θα αποτελεί άλλοθι για την απραξία για τα σημερινά στρατόπεδα συγκέντρωσης; Για την απραξία γενικά.

Είναι αστεία η αναφορά σε γουναράδικα από το βήμα της βουλής σε οποιαδήποτε συνθήκη;

Ως πότε κάθε φορά που θέλουμε να πολλαπλασιάσουμε το ακροατήριο θα μιλάμε για «εθνική αξιοπρέπεια»;

Ως πότε αρχηγός αριστερού κόμματος (βλ. Κουτσούμπας) θα λέει ότι δεν είναι σωστό να κλείσει το εργοστάσιο και να χαθούν οι δουλειές στις Σκουριές; Απλά πρέπει να γίνουν όλα με σεβασμό στο περιβάλλον. Έχει η οποιαδήποτε αριστερά αληθινή άποψη για το τοπίο, για το χώρο; Άποψη όχι για να γεμίζει τις εφημερίδες της, αλλά για να φτιάχνει την πολιτική της.

Ως πότε θα μιλάμε με την αόριστη και δραματική φράση «παραγωγική ανασυγκρότηση»;

Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα βουνά;

Ως πότε θα κάνουμε ότι δεν βλέπουμε το μέγεθος της καταστροφής;

Ως πότε θα περπατάμε αμέριμνοι πάνω στα ερείπια;

***

υγ. κυκλοφόρησε ένα κείμενο που ονομαζόταν «αποχαιρετισμός στην ελλάδα». Στη δυστοπία που έχει χτιστεί και που το πλήρες πορτρέτο της θα μας αποκαλύπτεται σιγά σιγά, η απάντηση ας μην είναι μονίμως μια άμυνα (να μην περάσει το ένα ή το άλλο, να υπάρχει μια αντημνημονιακή φωνή στη βουλή κλπ). η χώρα που ξέραμε έχει τελειώσει, καλώς ή κακώς. Το θέμα είναι πως βλέπουμε εμείς τη ζωή και πως την επιδιώκουμε, κυρίως εκτός του εκλογικού παραβάν.

ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΥΦΑΡΠΑΓΗΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ


Ενημέρωση και εκτιμήσεις για άμεση δράση 
από την Ελένη Πορτάλιου  

Τα μείζονα θέματα της συγκυρίας, τα οποία προκύπτουν από τη γενικευμένη επίθεση της κυβέρνησης εναντίον των λαϊκών τάξεων, είναι το ασφαλιστικό, το αγροτικό και η υφαρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας. Πάνω σ’ αυτά πρέπει να δημιουργηθούν ή να στηριχθούν υπαρκτά κινήματα αντίστασης. Το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνει στοιχεία για τη διατύπωση θέσεων στο θέμα της υφαρπαγής της ιδιωτικής περιουσίας, όπου οι ασκούμενες πολιτικές θα πλήξουν δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες, με στόχο να συγκροτηθεί άμεσα κίνημα ενημέρωσης και σχετικών δράσεων. 

1. Η τροποποίηση του Κώδικα Δεοντολογίας του ν.4224/2013 (ΦΕΚ 2219, 15/10/2015) ενεργοποιεί την απαίτηση των τραπεζών προς τους δανειολήπτες για συμμόρφωση προς τους κανόνες εξόφλησης των οφειλών τους, επί ποινή υφαρπαγής περιουσιακών τους στοιχείων, ακόμα και της προστατευόμενης μέχρι πρότινος, σε ορισμένες περιπτώσεις, πρώτης κατοικίας. 

Σύμφωνα με στοιχεία της Καθημερινής (Ευγενία Τζώρτζη, 19/10/2015) περισσότερες από 1,5 εκατομμύριο είναι οι καθυστερούμενες, πάνω από 1 μήνα, οφειλές προς τις τράπεζες από μικρά επιχειρηματικά, στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες (300.000 περίπου δανειολήπτες στεγαστικών δανείων, 700.000 περίπου δανειολήπτες καταναλωτικών δανείων, 500.000 οφειλές πιστωτικών καρτών και 100.000 περίπου δανειολήπτες μικρών επιχειρηματικών δανείων). Εν ολίγοις, η μεγάλη πλειοψηφία των λαϊκών τάξεων χρωστά και πολλοί δεν μπορούν λόγω φτωχοποίησης να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, ακόμη και αν αυτά ρυθμιστούν. 

2. Το καθεστώς προστασίας από τους πλειστηριασμούς σε ότι αφορά οφειλές προς τις τράπεζες που δεν υπερβαίνουν τις 200.000€ ρύθμιζε ο ν.4161/2013 που επιτρέπει στους οφειλέτες, οι οποίοι υπάγονται σε ρυθμίσεις των οφειλών με τις τράπεζες, να εξαιρέσουν από τη ρευστοποιήσιμη περιουσία την κύρια κατοικία τους, με την προϋπόθεση ότι θα τηρούν τους όρους εξυπηρέτησης του χρέους τους. Ο νόμος αφορά σε φυσικά πρόσωπα, που επιτυγχάνουν ρύθμιση με τις τράπεζες, και στην ουσία αφήνει ακάλυπτους όσους έχουν εμπορική ιδιότητα, με το επιχείρημα ότι αυτοί έχουν τη δυνατότητα στην πτώχευση. 

Τα παραπάνω καλύπτουν οφειλές μόνο προς τα πιστωτικά ιδρύματα. Όσον αφορά τα χρέη προς το δημόσιο (εφορία, ΔΕΚΟ, ασφαλιστικά ταμεία), η υφιστάμενη νομοθεσία δεν προβλέπει καμιά προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς. Το Δημόσιο έχει τη δυνατότητα να προβεί σε μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης για χρέη που ξεπερνούν τα 300€. 

3. Σύμφωνα με τον αναθεωρημένο Κώδικα Δεοντολογίας δίδεται προθεσμία 6 μηνών στους υπερήμερους οφειλέτες προκειμένου να ενταχθούν στις διαδικασίες, να συνεργαστούν με τις Τράπεζες και να ρυθμίσουν τα δάνειά τους. Σύμφωνα με την Αυγή, (Γιάννης Αγουρίδης, 18/10/2015) «Η πρώτη υποχρεωτική ειδοποίηση (δηλαδή της επικοινωνίας της τράπεζας με τον πελάτη) μπορεί να αποσταλεί μέχρι την 30ή Δεκεμβρίου 2015 για τις περιπτώσεις δανείων που συμπληρώνουν οποτεδήποτε μέχρι και την 15η Δεκεμβρίου 2015 καθυστέρηση μεγαλύτερη των τριάντα (30) ημερολογιακών ημερών. Η εν λόγω ειδοποίηση παρέχει προθεσμία δεκαπέντε (15) εργάσιμων ημερών στον δανειολήπτη να ενταχθεί στο δεύτερο στάδιο της διαδικασίας, υποβάλλοντας στην τράπεζα: 

α. Εφόσον είναι φυσικό πρόσωπο, την "Τυποποιημένη Κατάσταση Οικονομικής Πληροφόρησης", συμπληρωμένη, σύμφωνα και με τα προβλεπόμενα στην από 5.12.2014 διευκρινιστική εγκύκλιο της Τράπεζας της Ελλάδος. 

β. Εφόσον πρόκειται για νομικό πρόσωπο, τα στοιχεία τα οποία ζητούνται από το ίδρυμα για την αξιολόγηση της βιωσιμότητας νομικού προσώπου, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που το πιστωτικό ίδρυμα ακολουθεί για την αξιολόγηση αυτή. 

Σε περίπτωση μη ανταπόκρισης του οφειλέτη, αποστέλλεται εντός 15 ημερολογιακών ημερών από τη λήξη της ταχθείσας προθεσμίας η προειδοποιητική επιστολή της τράπεζας στις περιπτώσεις δανειοληπτών, εφόσον ο αποχαρακτηρισμός αυτών ως συνεργάσιμων μπορεί να έχει συνέπεια το εκπλειστηρίασμα της μοναδικής κατοικίας τους με νομικές διαδικασίες που προτίθεται να κινήσει το ίδρυμα». 

Οι παραπάνω fast truck διαδικασίες με στόχο να διαχωριστούν οι «συνεργάσιμοι» από τους «μη συνεργάσιμους» δανειολήπτες ανοίγουν τον δρόμο σε μαζικούς πλειστηριασμούς, με δεδομένο ότι οι δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες δεν θα μπορούν να εξυπηρετήσουν ούτε κατ’ ελάχιστον τα δάνειά τους. 

4. Η επί θύραις ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που η κυβέρνηση επείγεται να ρυθμίσει εντός του Δεκεμβρίου 2015, έχει σχέση με τα κόκκινα δάνεια, η ρύθμιση των οποίων θα διευκολύνει την ανακεφαλαιοποίηση. Κι’ εδώ οι συμφωνίες με τους πιστωτές δεν προοιωνίζονται καθόλου ευνοϊκές λύσεις για τους οφειλέτες που έχουν ελάχιστο ή/και καθόλου εισόδημα, όπως και για τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις που πνίγονται στα χρέη. 

Πάνω στο θέμα η Αυγή (Γιάννης Αγουρίδης, 18/10/2015) αναφέρει : «αξίζει να σημειωθεί ότι τραπεζικές πηγές που μετέχουν στις συνεδριάσεις εν όψει της ανακεφαλαιοποίησης, ανέφεραν ότι είναι πιθανή η πώληση επιχειρηματικών δανείων σε ξένα επενδυτικά κεφάλαια (distress funds) στο πλαίσιο διαχείρισης των προβληματικών δανείων». 

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Δραγασάκης στο ίδιο φύλλο της Αυγής «αποκάλυψε (!) “γραμμές” του σχεδίου». Όπως είπε οι δανειστές δεν δέχονταν αρχικά τη δημιουργία ενδιάμεσου φορέα, τώρα το συζητούν, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο ίδρυσης φορέα διαχείρισης των κόκκινων δανείων. Όσον αφορά τα επιχειρηματικά δάνεια ο κ. Δραγασάκης συμπλήρωσε «Στην Ελλάδα έχουμε μια επιχειρηματικότητα που πεθαίνει. Αυτή που έπαιρνε τα δάνεια στην Ελλάδα και έβγαζε τα κέρδη στο εξωτερικό», για να συμπληρώσει : «Αυτοί με τη δική μας κυβέρνηση δεν θα τα πάνε καλά. Για τις επιχειρήσεις που θα βάλουν κεφάλαια θα γίνουν ρυθμίσεις, αυτό είναι κάτι που το θέλουμε. Αν δεν υπάρχουν ίδια κεφάλαια, θα αναζητηθεί ενδιαφερόμενος επενδυτής, καθώς μας ενδιαφέρει η επιχείρηση να συνεχίσει να λειτουργεί». Σε κάθε περίπτωση άφησε ανοιχτό το θέμα των δανείων που δεν θα ενταχθούν σε μια από τις παραπάνω λύσεις. 

5. Ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ κ. Ανδρεάδης (Καθημερινή, 18/10/2015) θέτει το θέμα κουρέματος και αναδιάρθρωσης των δανείων κατ’ αναλογίαν προς την αντίστοιχη θέση για το δημόσιο χρέος της χώρας. Προτείνει τη δημιουργία κατάλληλου θεσμικού πλαισίου και μηχανισμού προσέλκυσης και διαχείρισης ξένων άμεσων επενδύσεων (FDI). Σήμερα, λέει ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ, «ένα σημαντικό μέρος της παραγωγικής υποδομής στην Ελλάδα απειλείται από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (NPLs) και την αδυναμία αναχρηματοδότησης υφιστάμενων δανείων». Διαφωνώντας με την πώληση των NPLs σε μικρό ποσοστό της ονομαστικής τους αξίας σε hedge funds, προτείνει «οι τράπεζες να αναδιαρθρώσουν με πολύ υψηλότερα ποσοστά τα δάνεια καθ’ όλα βιώσιμων επιχειρήσεων, με πιθανή είσοδο νέων κεφαλαίων ή στρατηγικών επενδυτών, ώστε να εξυγιανθούν και να συνεχίσουν τη λειτουργία τους». 

6. Στο πλαίσιο προγραμματικών επεξεργασιών στο ΣΥΡΙΖΑ, τον Οκτώβριο του 2013, πολυμελής ομάδα εργασίας από τραπεζικούς, πολεοδόμους, αρχιτέκτονες και συναφείς με το αντικείμενο κλάδους (μεταξύ αυτών η υπογράφουσα) είχε καταθέσει εκτενές σχέδιο με τίτλο «Προγραμματικές θέσεις ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης και τη διασφάλιση κατοικίας για όλους». Στο σχέδιο συμπεριλαμβανόταν το κεφάλαιο «Διαγραφή ή ρύθμιση δανείων και χρεών», το οποίο επισυνάπτεται. 

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ή ΡΥΘΜΙΣΗ ΔΑΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΧΡΕΩΝ 
Πρόταση για την αντιμετώπιση των κόκκινων δανείων και την προστασία από πλειστηριασμούς.

Είναι φανερό ότι η παράταση απαγόρευσης των πλειστηριασμών για τραπεζικές οφειλές, δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα των κόκκινων δανείων, ούτε για τους δανειολήπτες ούτε για τις τράπεζες, αλλά θα πρέπει να δοθεί ως χρονικό περιθώριο προετοιμασίας και εφαρμογής ενός ουσιαστικού και ρεαλιστικού προγράμματος ρύθμισης των οφειλών. 

Μέρος των προβληματικών δανείων των τραπεζών, που αφορούν σε φυσικά πρόσωπα (ιδιώτες με στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια και αγρότες με μικρά αγροτικά δάνεια), ελεύθερους επαγγελματίες, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και μικρές αγροτικές εκμεταλλεύσεις, μπορεί να μεταβιβαστεί σε έναν ενδιάμεσο φορέα διαχείρισης κόκκινων δανείων

Η μεταβίβαση των προβληματικών δανείων στον ενδιάμεσο φορέα θα πρέπει να συνδυαστεί με τη θεσμοθέτηση ενός προγράμματος ρυθμίσεων για την πραγματική διευκόλυνση των δανειοληπτών, με διαγραφή των οφειλών που δεν υπάρχει η δυνατότητα να αποπληρωθούν, κατά το πρότυπο της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για τις ρυθμίσεις των δανείων των φυσικών προσώπων. Δηλαδή, περικοπή των δόσεων αποπληρωμής των δανείων, ώστε να μην ξεπερνά το δυνατόν να καταβληθεί ποσοστό του διαθέσιμου μηνιαίου εισοδήματος των δανειοληπτών, και διαγραφή του υπόλοιπου της αρχικής δόσης σε ετήσια βάση, με εξαίρεση τα υψηλά εισοδήματα και αφού έχουν εξεταστεί και τα λοιπά περιουσιακά στοιχεία. 

Στο πλαίσιο αυτό θα γίνει έρευνα κάθε περίπτωσης χωριστά, για να διαπιστωθούν τα πραγματικά δεδομένα σχετικά με τη δυνατότητα αποπληρωμής του δανείου και πρέπει να συνδυαστεί με υπολογισμό και ορισμό των ελάχιστων δαπανών διαβίωσης. 

Το γενικό περίγραμμα του προτεινόμενου πλαισίου ρυθμίσεων είναι το εξής : 

• Μέχρι να ξεκινήσει η υλοποίηση του προγράμματος ρύθμισης των κόκκινων δανείων, να παραταθεί η απαγόρευση των πλειστηριασμών πρώτης (μόνης) κατοικίας για τραπεζικές οφειλές για μια 3ετία. Η παράταση κρίνεται αναγκαία, όχι γιατί θα λύσει το πρόβλημα των κόκκινων δανείων αλλά για να δοθεί το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για την προετοιμασία των μηχανισμών που θα υλοποιήσουν το πρόγραμμα ρύθμισης των οφειλών και παράλληλα για να αποτραπεί η μη αναστρέψιμη κοινωνική και οικονομική καταστροφή που θα επιφέρουν ενδεχόμενοι πλειστηριασμοί. Το καθεστώς απαγόρευσης των πλειστηριασμών πρέπει να επεκταθεί και σε δανειολήπτες εμπόρους, ελεύθερους επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες που έχουν στεγαστικά δάνεια ή οφειλές διασφαλισμένες με υποθήκη σε πρώτη κατοικία, σε οφειλές προς άλλους φορείς όπως Δημόσιο, ΔΕΚΟ, κλπ, αλλά και στις αγροτικές ιδιοκτησίες των μικροκαλλιεργητών. Για όσους δανειολήπτες η έρευνα αποδείξει ότι δεν αποπληρώνουν τα δάνειά τους χωρίς όμως να έχουν πραγματική οικονομική δυσχέρεια, αυτοί θα καταβάλουν το συνολικό ποσό της υποχρέωσης και μάλιστα με επιτόκιο υπερημερίας. 

• Να περιλαμβάνεται περίοδος χάριτος με πάγωμα οφειλών, τουλάχιστον για μια 3ετία και εκλογίκευση επιτοκίων. 

• Να δοθεί προτεραιότητα σε εκείνους που είναι χρόνια ασθενείς, ανάπηροι, χρόνια άνεργοι, απολυμένοι ή ανήκουν σε οικογένειες που δεν έχουν ούτε έναν εργαζόμενο, καθώς επίσης και σε οικογένειες με μόνη κατοικία (όχι μόνο κύρια αλλά μοναδική), και να προβλεφθεί ολική διαγραφή για τις περιπτώσεις αντικειμενικής αδυναμίας αποπληρωμής (π.χ. σε ηλικιωμένους πάνω από ορισμένο όριο ηλικίας ή σε χρόνια ανίατους ασθενείς). 

• Να συμπεριληφθούν στα προγράμματα ρύθμισης και στις απαγορεύσεις πλειστηριασμών τα κόκκινα στεγαστικά δάνεια του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων και να ακυρωθεί η σύμβαση τιτλοποίησής τους. Σήμερα που το φάσμα της απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων προβάλλει εντονότερα, είναι αναγκαίο να προστατευθεί τουλάχιστον η κατοικία τους που δανειοδοτήθηκε από το ΤΠΔ, με την απαραίτητη συνθήκη της ύπαρξης συγκεκριμένου μηνιαίου εισοδήματος (μισθού) τους. Επισημαίνεται ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι λόγω της σταθερότητας του εισοδήματός τους αποτελούσαν μέχρι σήμερα στοχευμένη ομάδα πώλησης δανείων χωρίς διασφαλίσεις. 

Η μεταβίβαση των προβληματικών δανείων από τις τράπεζες μπορεί να γίνει με τρόπους που έχουν εφαρμοστεί διεθνώς και δεν επιφέρουν επιπρόσθετες ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. 

Η αξία των μεταβιβαζόμενων δανείων θα είναι μειωμένη κατά το ποσό της ζημιάς, που έχει ήδη καταχωρηθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών, έτσι ώστε να μην θεωρηθεί ως επιπρόσθετη ενίσχυση των τραπεζών. Στις τράπεζες θα δοθεί η δυνατότητα καταχώρησης της άμεσης ζημιάς σε χρονικό διάστημα 3ετίας ή 5ετίας. 

Οι τρόποι μεταβίβασης των προβληματικών δανείων στον ενδιάμεσο φορέα, είναι αντικείμενο επεξεργασιών από εξειδικευμένη ομάδα εργασίας του ΣΥΡΙΖΑ. Επισημαίνεται ότι υπάρχουν ήδη πολλές εναλλακτικές λύσεις, που έχουν τύχει επεξεργασίες (στα πρότυπα των λύσεων που εφαρμόστηκαν διεθνώς) και θα μπορούσαν να μπουν σε εφαρμογή άμεσα. 

Η πρόταση αυτή διευκολύνει επίσης και τον πλήρη έλεγχο των κόκκινων τραπεζικών οφειλών και συντελεί στην αποφυγή περιπτώσεων διακριτικής μεταχείρισης. Να μην υπάρξουν περιπτώσεις δανειοληπτών που δεν αποπληρώνουν τα δάνειά τους, ενώ έχουν τη δυνατότητα.