Παρασκευή 15 Μαΐου 2015

Φεστιβάλ των Κοινών (Commonsfest) 2015: Δελτίο Τύπου-Πρόγραμμα


Για τη Συλλογική Διαχείριση των Κοινών Πόρων

Έχοντας ήδη στο ενεργητικό του 2 επιτυχημένες διοργανώσεις στο Ηράκλειο της Κρήτης, το 3o Φεστιβάλ των Κοινών (CommonsFest) τη φετινή χρονιά μετακομίζει στην Αθήνα, και πραγματοποιείται στις 15- 17 Μαϊου, στην Ένωση Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134 στο Θησείο.

Τα τελευταία χρόνια ένα ιδιαίτερα δυναμικό παγκόσμιο κίνημα για τα Kοινά αναδύεται σε πληθώρα διαφορετικών πτυχών της κοινωνικής ζωής. Διεκδικεί νέους ορισμούς για την αξία τόσο σε οικονομικό όσο και σε φιλοσοφικό επίπεδο, ανασυνθέτοντας τη δημόσια σφαίρα με τρόπους όπου η συλλογική δράση συμπορεύεται με την διατήρηση της προσωπικής αυτονομίας.

Τα Κοινά, αποτελούν συστήματα διακυβέρνησης όλων αυτών που κληρονομήσαμε ή παράγουμε μαζί. Συνιστούν πρακτικά παραδείγματα συνεργασίας και συμμετοχής για τη διαχείριση διαφορετικών πόρων ώστε να καλύπτονται οι ανθρώπινες ανάγκες πέρα απ’ το κράτος και την αγορά. Αφορούν στους φυσικούς πόρους που έχουμε ηθική υποχρέωση να παραδώσουμε αναλλοίωτους στις μελλοντικές γενιές, αλλά και στα δημιουργήματα της συνεργασίας μας που αποτελούν κοινό κτήμα. Από τις τέχνες, τη γνώση και την επιστήμη, μέχρι το λογισμικό και το διαδίκτυο.

Στην Ελλάδα της κρίσης, τα Κοινά αποτελούν ένα νέο υπόδειγμα οργάνωσης και δράσης που εμπνέει διαφορετικές ομάδες που λειτουργούν πρωτοβουλιακά και αυτοοργανωμένα.

Το Φεστιβάλ των Κοινών δείχνει το δρόμο για να δημιουργήσουμε τον κόσμο που θέλουμε μέσα στον κόσμο που θέλουμε να ξεπεράσουμε!

Στο 3ο Φεστιβάλ των Κοινών θα παρουσιαστούν οι πρακτικές, οι εμπειρίες και τα τεχνήματα των κοινοτήτων και θα συζητηθεί η επέκταση των Κοινών σαν ένα βιώσιμο υπόδειγμα κάλυψης των ανθρώπινων αναγκών. Θα ανιχνευθούν οι συνέργειες και θα επιδιωχθεί η ενίσχυση της δικτύωσης και της συμπόρευσης ανάμεσα στις κοινότητες, τα κοινωνικά κινήματα και τους αναδυόμενους φορείς της κοινωνικής οικονομίας στην κατεύθυνση ενδυνάμωσης των Κοινών.

Το Φεστιβάλ πλαισιώνεται από 40 ομιλίες από επιστήμονες, ακτιβιστές και εκπροσώπους κινημάτων που δραστηριοποιούνται στο χώρο του ανοικτού λογισμικού, της ανοικτής και συμμετοχικής γνώσης, της φυσικής δόμησης, των αστικών κοινών χώρων, και πρωτοβουλιών που υιοθετούν πρακτικές ομότιμης παραγωγής, αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης, όπως το Πελίτι, η ΒΙΟΜΕ, η Κίνηση 136 για το νερό, τα κοινωνικά ιατρεία Θεσσαλονίκης και Ελληνικού, και το hackerspace.gr.

Στο CommonsFest 2015 θα μιλήσουν ο ιδρυτής του κινήματος του ελεύθερου λογισμικού Richard Stallman, και οι οικονομολόγοι Massimo De Angelis και Pat Conaty.

Επιπλέον θα φιλοξενηθούν 12 εργαστήρια και συζητήσεις γύρω από εξειδικευμένα ζητήματα όπως η ασφάλεια και ιδιωτικότητα στο διαδίκτυο, η νομισματική μεταρρύθμιση, οι πρακτικές αστικών Κοινών και ο ρόλος των γυναικών στα Κοινά.

Τελος, στο φεστιβαλ θα λειτουργεί έκθεση με τεχνήματα κοινοτήτων ανοικτού σχεδιασμού που βασίζονται στο ελεύθερο λογισμικό και την ανοικτή γνώση.

Το φεστιβάλ κλείνει καθημερινά με ζωντανή μουσική, χιπχοπ, rock, δημοτικά και ρεμπέτικα και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Το αναλυτικό πρόγραμμα είναι αναρτημένο εδώ:

Επικοινωνία:
http://commonsfest.info/

Γιατί μένουμε άπραγοι σε μερικές αρνητικές καταστάσεις; Το πείραμα της “μαθημένης απελπισίας” (αναδημοσίευση)

από το Αντικλείδι

Πείραμα σταθμός για την Ψυχολογία από τον Seligman για τις πεποιθήσεις μας περί του ελέγχου που έχουμε σε μια αρνητική κατάσταση.

Είχε έρθει κάποτε ένα τσίρκο στην πόλη μας και μου είχε κάνει εντύπωση ότι είχαν ένα τεράστιο ελέφαντα δεμένο σε ένα μικρό πάσσαλο. Δεν ήταν λογικό’ ένα παιδί θα μπορούσε να ξεριζώσει αυτό το πάσσαλο και να φύγει, πόσο μάλλον ένα ζώο αρκετών τόνων, κι όμως δεν έκανε καμία προσπάθεια να ελευθερωθεί. Καθόταν πειθήνια, φαινομενικά δεμένος από ένα σχοινί μα στην πραγματικότητα δεμένος ψυχολογικά από ένα φαινόμενο που ονομάζεται «Μαθημένη απελπισία».

Το φαινόμενο αυτό συνίσταται στην εσφαλμένη εντύπωση εκ μέρους του θύματος ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αλλάξει μια αρνητική κατάσταση. Οι ψυχολόγοι πιστεύουν ότι αυτό συμβαίνει επειδή το άτομο είχε επανειλημμένες αντίστοιχες αρνητικές καταστάσεις στις οποίες πράγματι δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να γλιτώσει κι έτσι ενσωμάτωσε την πεποίθηση ότι ούτε στο μέλλον θα μπορεί να αποκτήσει έλεγχο της κατάστασης. Ακόμα λοιπόν κι αν οι συνθήκες αλλάξουν, το άτομο παραμένει δεσμευμένο στο παρελθόν και δέχεται πειθήνια την κατάσταση.

Ο Αμερικανός ψυχολόγος Martin Seligman διεξήγαγε το 1967 ένα πείραμα στο οποίο έλεγξε αυτή την άποψη. Το πείραμα είχε ως εξής: Χώρισε σκυλιά σε 3 ομάδες με τα εξής χαρακτηριστικά: Τα σκυλιά της 1ης ομάδας απλώς παρέμειναν δεμένα σε ένα χώρο με αυτά της 2ης ομάδας χωρίς να τους συμβαίνει τίποτα. Τα σκυλιά της 2ης ομάδας αντίθετα δέχονταν ηλεκτροσόκ το οποίο ωστόσο μπορούσαν να σταματήσουν πατώντας ένα μοχλό. Αυτά της 3ης ομάδας δέχονταν επίσης ηλεκτροσόκ χωρίς ωστόσο τη δυνατότητα να το σταματήσουν πατώντας το μοχλό. Τα ηλεκτροσόκ ερχόταν σε τυχαίες χρονικές στιγμές και σταματούσαν εξίσου απροειδοποίητα όπως άρχισαν, προκαλώντας στα σκυλιά την αίσθηση του αβοήθητου.


Όλα τα σκυλιά έπειτα τοποθετήθηκαν σε ένα κουτί στο οποίο δέχτηκαν ηλεκτροσόκ. Για να το αποφύγουν έπρεπε απλώς να πηδήξουν έξω από το κουτί. Αυτά της 1ης και της 2ης ομάδας το απέφυγαν εύκολα και γρήγορα. Της 3ης όμως που δεν τους είχε δοθεί η δυνατότητα να αποφύγουν το ηλεκτροσόκ την 1η φορά ενσωμάτωσαν αυτή την κατάσταση και δεν προσπάθησαν ούτε στο νέο περιβάλλον να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους. Κούρνιασαν στο πάτωμα και κλαψούριζαν νιώθοντας αδύνατη την αποφυγή του πόνου.


Ο Seligman θεωρεί ότι το φαινόμενο αυτό συναντάται συχνά –πέρα από τους καταθλιπτικούς φυσικά- στους οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά μειονεκτούντες ανθρώπους που μεγαλώνουν νιώθοντας ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για να αλλάξουν την κατάσταση και ξοδεύουν τη ζωή τους στη φτώχεια και την απαξίωση, μεγαλώνοντας παιδιά με τον ίδιο τρόπο για να συνεχιστεί έτσι ο φαύλος κύκλος μειονεξίας.

Ο κατασκευαστής αναγκών (αναδημοσίευση)


άρθρο του Χάρη Ναξάκη
το βρήκαμε εδώ.

Στο προφητικό βιβλίο για τις ρίζες της παρακμής του δυτικού πολιτισμού, «ο Παπαλάγκι», που σημαίνει ο δυτικός άνθρωπος, καταγράφεται η μαρτυρία του «άγριου» φύλαρχου Τουιαβίι από το νησί Τιαβέα του νότιου ειρηνικού για τον τρόπο ζωής του λευκού ανθρώπου, μετά από την επίσκεψή του στην Ευρώπη. «Ο Παπαλάγκι είναι φτωχός γιατί τον εξουσιάζει το πράγμα… όποιος έχει λίγα πράγματα θεωρεί τον εαυτό του φτωχό και πενθεί… Γι’ αυτό και τα πρόσωπα των λευκών είναι συχνά θλιμμένα… ελάχιστοι απ’ αυτούς βρίσκουν χρόνο να δουν τα πράγματα του μεγάλου πνεύματος, να παίξουν στην πλατεία του χωριού, να χορέψουν και να τραγουδήσουν… Άκουσα κάποιον απ’ αυτούς να λέει για μας ότι πρέπει να τους επιβάλλουμε ανάγκες… δηλαδή πράγματα… να φτιάξουμε πράγματα για μας, αλλά πρώτα απ’ όλα για τον Παπαλάγκι. Να γίνουμε κι εμείς κουρασμένοι, γκρίζοι και σκυφτοί.»

Ένα μεγάλο ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι μας βομβαρδίζει εσχάτως με το σλόγκαν «τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα». Τι ειρωνεία αυτό να λέγεται από το κατεξοχήν μέσο δημιουργίας και επιβολής αναγκών. Κι όμως για το δυτικό πολιτισμό τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι πράγματα και μάλιστα προγραμματισμένης βραχυβιότητας, για να συντηρείται η οικονομία της ανάπτυξης και το ανθρωπολογικό τέρας που της αντιστοιχεί, το οποίο καταναλώνει για να υπάρχει (Ζ. Μπάουμαν, Α. Γκορζ). Στην οροφή ενός πυροσβεστικού σταθμού, στο Λάιβερμορ της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, ανάβει μια λάμπα συνεχώς από το 1901 μέχρι σήμερα. Το καρτέλ των εταιρειών παραγωγής λαμπτήρων ορθώς προέβλεψε ότι η καρδιά του καπιταλισμού δεν είναι μόνο η αέναη δημιουργία νέων αναγκών αλλά και η δημιουργική καταστροφή τους, η προγραμματισμένη δηλαδή απαξίωση των προϊόντων που αντιστοιχούν στις νέες ανάγκες. Σε μια μυστική συνάντηση του καρτέλ στη Γενεύη το 1924 αποφασίστηκε ότι ο λαμπτήρας αυτός ήταν ένα επιστημονικό ατύχημα και γι’ αυτό καθόρισε και επέβαλλε στις εταιρείες παραγωγής λαμπτήρων ότι η μέση διάρκειά τους δεν πρέπει να ξεπερνά τις χίλιες ώρες. Η προγραμματισμένη βραχυβιότητα, η ημερομηνία λήξης των προϊόντων, είναι ένας από τους πυρήνες κάθε επιχειρησιακής στρατηγικής που σέβεται τον εαυτό της. Ταυτόχρονα ο καταναλωτής, το εξαντικειμενοποιημένο υποκείμενο της μοντέρνας κοινωνίας, απαξιώνει την ανθεκτικότητα ως κάτι ξεπερασμένο, ορίζει την υπόστασή του από τον αριθμό των απορριμμάτων του, από τον αριθμό των ξεπερασμένων που επέρριψε στον κάλαθο των αχρήστων ή ανακύκλωσε για να έχει ήσυχη την οικολογική του συνείδηση.

Τι είναι όμως οι ανθρώπινες ανάγκες, οι επιθυμίες; Στο κρίσιμο αυτό ζήτημα όλο το πολιτικό και επιστημονικό προσωπικό της νεωτερικότητας (φιλελεύθερο και αριστερό) δίνει την ίδια απάντηση: είναι απεριόριστες. Και όχι μόνο είναι απεριόριστες αλλά κάθε προσπάθεια περιορισμού τους είναι ταυτόσημη με την περιστολή της ελευθερίας του ατόμου. Όταν το δικαίωμα στην απεριόριστη ατομική επιθυμία ταυτίζεται με την ελεύθερη βούληση τότε το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα. Κάθε περιορισμός των αναγκών είναι χειραγώγηση της ελεύθερης βούλησης ή όπως σωστά επισημαίνει ο Κ. Δουζίνας «καλό είναι να ακολουθείς τις επιθυμίες σου και κακό να τις εμποδίζεις». Στην καρδιά της νεωτερικότητας βρίσκεται το αυτοαναφορικό και ιδιοτελές άτομο, που θεωρεί παλιομοδίτικη την αγωνία για την αναζήτηση του κοινού καλού και πρόοδο τον ηδονιστικό καταναλωτισμό. Όταν οι ανάγκες δεν θεωρούνται ότι είναι φυσικές αλλά ιστορικές, τότε εύλογα είναι μεταβαλλόμενες, απεριόριστες και ακόρεστες. Γι’ αυτό άλλωστε σύμφωνα με τον φιλελευθερισμό πρόοδος είναι να ενεργοποιήσουμε το προσωπικό συμφέρον για την ικανοποίηση των επιθυμιών μέσω της αγοράς και για την αριστερά πρόοδος είναι η χωρίς ταξικούς φραγμούς ικανοποίηση των απεριόριστων επιθυμιών.

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι μόνο ότι σ’ ένα πεπερασμένο πλανήτη δεν είναι δυνατόν να επιδιώκουμε, χωρίς την καταστροφή του, την απεριόριστη επέκταση των αγαθών και των αναγκών, αλλά και ότι η ικανοποίηση των ακόρεστων προσωπικών αναγκών ή ο εκδημοκρατισμός της καταναλωτικής βουλιμίας, το δικαίωμα δηλαδή των φτωχών στρωμάτων στην καταναλωτική φρενίτιδα, οδηγούν σε ένα και το αυτό αποτέλεσμα: στην έκπτωση της ανθρωπινότητας, στην ταύτισή της με τα εμπορεύματα. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο κατασκευαστής εργαλείων και προϊόντων (homo Faber) αλλά και κατασκευαστής αναγκών. Και αυτή η δεύτερη ιδιότητά του εκπτωχεύει την ανθρωπινότητά του. Γι’ αυτό η νοηματοδότηση της ζωής είτε θα δοθεί μέσω του ατομοκεντρικού μοντέλου και του καταναλωτισμού (καταναλώνω άρα υπάρχω), είτε μέσω της επιδίωξης μιας κοινωνίας λιτής αφθονίας (λιγότερα είναι καλύτερα) και αλληλεγγύης. Το ζήτημα των αναγκών είναι η μάχη των μαχών.

Χάρης Ναξάκης

Η απαγορευμένη εκπαίδευση

¨Ενα ντοκιμαντέρ διάρκειας 2ωρών και 25 λεπτών (με υπότιτλους στα ελληνικά)


Η «Απαγορευμένη Εκπαίδευση» (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που περιγράφει εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία, πολύ διαφορετικά από αυτά που γνωρίζουμε μέσα στο στενό μας πλαίσιο. 

Κάθε ένα από τα θεματικά επεισόδια του animated ντοκιμαντέρ παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης, τόσο μέσα στο σχολικό πλαίσιο όσο και έξω από αυτό. 

-Ποια η ιστορία του σχολικού συστήματος; 
-Τι εξουσία και δύναμη έχουν τα σχολεία; 
-Πώς αξιολογούνται; 
-Ποιος ο ρόλος των εκπαιδευτικών, αλλά και της οικογένειας στον τομέα της εκπαίδευσης; 
-Τι είναι το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ; 

Το ντοκιμαντέρ ξεκινά με έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό ανάμεσα στο Μύθο του Σπηλαίου της Πολιτείας του Πλάτωνα και μιας σύγχρονης μαθητικής τάξης. Μια ομάδα ανθρώπων, δεσμώτες από τη γέννησή τους μέσα σε μια σπηλιά (σχολείο), στραμμένοι πάντα προς τον τοίχο της (πίνακας), έβλεπαν τη φωτιά και τις σκιές κάθε είδους που σχηματίζονταν στους τοίχους (θεωρίες και εξισώσεις). Αυτή ήταν η μόνη τους επαφή με τον έξω κόσμο. Μια μέρα ένας από αυτούς κατάφερε να λυθεί και να βγει έξω. Και τότε αντίκρισε για πρώτη φορά τον πραγματικό κόσμο.

Περίθαλψη για όλους τους ανασφάλιστους


Oι αναπληρωτές υπουργοί ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης, Υγείας Α. Ξανθός, Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θ. Φωτίου και Διοικητικής Μεταρρύθμισης Γ. Κατρούγκαλος που υπογράφουν την ΚΥΑ «Ρυθμίσεις για τη διασφάλιση της πρόσβασης των ανασφάλιστων στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας» τόνισαν ότι αυτό το μέτρο αποτελεί αδήριτη κοινωνική ανάγκη, καθώς εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών έμειναν ανασφάλιστοι χιλιάδες έλληνες είτε επειδή έμειναν άνεργοι, είτε επειδή έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους.

Ειδικότερα ο Δ. Στρατούλης υπογράμμισε ότι δεν θα τεθούν εισοδηματικά κριτήρια ώστε να καλυφθούν όλοι οι ανασφάλιστοι και συμπλήρωσε: 

«Τα μοναδικά κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη για τους άνω των 18 ετών, είναι να έχουν νόμιμη διαμονή στη χώρα μας και να έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα, ενώ για τους ανασφάλιστους κάτω των 18 ετών, δηλαδή τους ανήλικους, δεν απαιτούνται ούτε νομιμοποιητικά έγγραφα.

Στο νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση είχαμε χαράξει τις πρώτες γραμμές, είχαμε περιλάβει σε αυτό ορισμένες κατηγορίες πολιτών που χρειάζονταν μια πρώτη, άμεση προστασία.

Είχαμε προχωρήσει στην κάλυψη παροχών ασθενείας στους εργάτες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Σκαραμαγκά και των ναυπηγείων Ελευσίνας, στην παροχή ασφαλιστικής ικανότητας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης με 50 ένσημα, αντί για 100 το χρόνο, στην ασφάλιση όλων των ανασφάλιστων με εισόδημα κάτω των 12.000 ευρώ, όπως επίσης και όλων υπερήλικων, ανασφάλιστων και ομογενών.

Όλα αυτά ήταν το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Τώρα, ακολουθεί τοδεύτερο μεγάλο βήμα, το οποίο θα είναι η πλήρης υγειονομική περίθαλψη των ανασφάλιστων.

Εμείς, ως υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας, ώστε να εκδίδονται ,όσο πιο γρήγορα γίνεται, οι αποφάσεις για την έκδοση των βιβλιαρίων υγείας των ανασφάλιστων.

Αυτό μπορούμε να το κάνουμε αξιοποιώντας το πληροφοριακό εργαλείο που διαθέτουμε, δηλαδή τηνΗΔΙΚΑ. Τα δύο σύγχρονα πληροφοριακά μας συστήματα, το ΑΤΛΑΣ και το ηλεκτρονικό μητρώο για τον ΑΜΚΑ, θα βοηθήσουν, ώστε να χορηγούνται πιο άμεσα τα βιβλιάρια των ανασφάλιστων.

Υπενθυμίζω ότι το μέτρο αυτό ήταν στις προγραμματικές μας δεσμεύσεις και στις προγραμματικές μας δηλώσεις, οι οποίες ψηφίστηκαν στη Βουλή. Η Κοινή Υπουργική Απόφαση αποδεικνύει ότι η αριστερή αντιμνημονιακή κυβέρνηση επιμένει στην υλοποίηση του προγράμματος της, χωρίς ταλαντεύσεις, χωρίς υπαναχωρήσεις, χωρίς να φοβάται πιέσεις και εκβιασμούς.
Σας διαβεβαιώνω, ότι θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμα μας μέχρι τέλους. Δεσμευόμαστε, ότι όποια συμφωνία και αν κάνουμε με τους λεγόμενους εταίρους της χώρας, στην ουσία τους δανειστές της, αυτή σε καμία περίπτωση δεν θα ακυρώνει τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις και τις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης, οι οποίες εγκρίθηκαν με 162 ψήφους στη Βουλή των Ελλήνων».

Στο πνεύμα των νόμων Χατζηδάκη και Δένδια οι ρυθμίσεις για τα κόκκινα δάνεια.


Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας "Εθνος" το υπουργείο Ανάπτυξης προχωρά στην οριστική ρύθμιση των κόκκινων δανείων, ακολουθώντας το πλαίσιο που θέτουν οι νόμοι της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Ήτοι τον κώδικα δεοντολογίας και το ελάχιστο εισόδημα διαβίωσης. 

Το ρεπορτάζ αναφέρει: Πακέτο ρυθμίσεων για τα «κόκκινα» δάνεια νοικοκυριών και επιχειρήσεων, αλλά και τους πλειστηριασμούς κύριας κατοικίας αναμένεται να καταθέσει σύντομα στη Βουλή το υπουργείο Οικονομίας μετά τη συμφωνία με τους δανειστές.

Τι προβλέπει η νέα ρύθμιση:
1. Επιτάχυνση της εκδίκασης των προσφυγών στον "νόμο Κατσέλη"
2. Ευνοϊκες ρυθμίσεις στεγαστικών δανείων με βάση τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης των νοικοκυριών (Κώδικας Δεοντολογίας Τραπεζών).
3. Προστασία της κύριας κατοικίας από πλειστηριασμούς με υποχρεωτική καταβολή ελάχιστης δόσης (Απαγόρευση πλειστηριασμών κύριας κατοικίας).
4. Διαγραφές δανείων μικρομεσαίων επιχειρήσεων και ρυθμίσεις με φορολογικά κίνητρα (Νόμος Δένδια για επιχειρηματικά δάνεια).

Να σημειωθεί ότι τα "κόκκινα" δάνεια έχουν εκτοξευθεί στα 84 δισ. ευρώ στο πρώτο τρίμηνο του 2015, ενώ το έτος 2014 είχαν φτάσει στα 78,5 δισ. ευρώ.
*****

Οι ρυθμίσεις αυτές είναι κάθετα αντίθετες με την εκφρασμένη βούληση των κινημάτων κατά των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών, με τις ανάγκες του λαού και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. 

Ακόμη είναι αντίθετες και με τις προεκλογικές διακηρύξεις της νυν κυβέρνησης και της πλειοψηφίας των βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. 

Ν' αντισταθούμε σε κάθε μέτρο, ρύθμιση και νόμο που απλά θα ανανεώνει τους νόμους και το καθεστών των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Δείτε εδώ τί ζητούν τα κινήματα κατά των πλειστηριασμών.

Τρίτη 5 Μαΐου 2015

1η πανελλαδική συνάντηση δομών αλληλεγγύης, στις 9-10 Μαίου στο Γεωπονικό πανεπιστήμιο!


Οι τροφοΣυλλέκτες θα είναι εκεί.

Το πρόγραμμα (δείτε πιο κάτω) περιλαμβάνει παράλληλα εργαστήρια προκειμένου να ανταποκριθεί, όσο μπορεί, στον πλούτο θεμάτων και ιδεών που προέκυψαν στις οκτώ (8) συναντήσεις προετοιμασίας.

Το κίνημα κοινωνικής αλληλεγγύης βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις σε ό,τι αφορά στην ανάπτυξη συλλογικών δράσεων αλληλεγγύης, παρεμβάσεων στο θεσμικό πλαίσιο και αξιοποίησης πόρων.

Η συλλογική μας εμπειρία
Στα τέσσερα άγρια χρόνια της χειρότερης επίθεσης στην κοινωνία, την εργασία και τα δικαιώματα, οι δομές αλληλεγγύης αναπτύσσοντας ένα πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης μέσα από εκατοντάδες δομές με ποικίλα χαρακτηριστικά, συνέβαλαν σημαντικά ώστε να κρατηθεί όρθια η κοινωνία.

Όσοι συμμετέχουν στις δομές αξιοποίησαν στο έπακρο ιδέες και δεξιότητες, συχνά ανέπτυξαν και καινούργιες, έτσι ώστε σήμερα να έχουμε ένα σπουδαίο δυναμικό στο πεδίο αυτού που με όρους τυπικών προσόντων θα ονομάζαμε κοινωνική εργασία. Η συσσωρευμένη αυτή γνώση και εμπειρία έχει κατά καιρούς αποτιμηθεί, αλλά χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά για την κατανόηση, τη γενίκευση των συμπερασμάτων και την ανάπτυξη νέων ιδεών και προτάσεων ώστε αυτή η πείρα να γίνει άμεσα αξιοποιήσιμη στο πεδίο των κοινωνικών αναγκών. Και αυτή η δουλειά δεν μπορεί να είναι αντικείμενο ενός εξωτερικού ως προς τα προβλήματα παρατηρητή αλλά να απορρέει και να ανατροφοδοτείται από τη συνεχή δράση του κινήματος κοινωνικής αλληλεγγύης.

Παράλληλα, οι δομές αλληλεγγύης διαμόρφωσαν ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης και συμμετοχής με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί χώροι ελευθερίας και αυτενέργειας, μακριά από τον κίνδυνο στασιμότητας και γραφειοκρατικοποίησης. Ως τέτοιοι οι δομές αλληλεγγύης αποτελούν συλλογικότητες ενίσχυσης της κοινωνικής συμμετοχής, της ισοτιμίας, του κοινωνικού ελέγχου και του βαθέματος της δημοκρατίας, μέσα από διαδικασίες αυτο-οργάνωσης.

Οι νέες προκλήσεις
Η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας είναι πολυεπίπεδη: ανάπτυξη του κινήματος αλληλεγγύης και μεγαλύτερη ακόμα σύνδεσή του με την κοινωνία, ενδυνάμωση της συνοχής του αλλά και αύξηση της οργανωτικότητάς του, διαρκής προγραμματική επεξεργασία και διατύπωση προτάσεων αλλά και συμβολή και έλεγχος στην άσκηση κυβερνητικών πολιτικών.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει παράλληλα εργαστήρια προκειμένου να ανταποκριθεί, όσο μπορεί, στον πλούτο θεμάτων και ιδεών που προέκυψαν στις συναντήσεις προετοιμασίας. Οι βασικοί άξονες προβληματισμού και τα συμπεράσματα κάθε εργαστηρίου θα παρουσιαστούν την Κυριακή στην τελευταία καταληκτική συνάντηση.


ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
(9-10 Μαίου στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο)

Σάββατο 9 Μαΐου
11.00 – 11.30 (Αίθουσα Α)
ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ: Σύντομη ενημέρωση για το πρόγραμμα και τη μεθοδολογία της συζήτησης

12.00 – 15.00 
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 1: (Αίθουσα Α)
Χωρίς Μεσάζοντες: Τρία χρόνια μετά ετοιμαζόμαστε για τα επόμενα βήματα.
Τα Χ-Μ μεγαλώνουν, αλλάζουν, ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, ενοχλούν και πολεμιούνται. Διεκδικούν συλλογικά την ύπαρξή τους. Συντονίζονται προτείνοντας νομοθετικές αλλαγές, συζητούν για το μέλλον τους.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 2: (Αίθουσα Β) 
Νομικό πρόσωπο: Αρκεί το κούτελο ή χρειαζόμαστε και νομική υπόσταση;
Χρειαζόμαστε ως δομές κοινωνικής αλληλεγγύης νομική μορφή και για ποιους λόγους; Σε ποιες δράσεις δυσκολευόμαστε, ποιες είναι αυτές, ποια τα θετικά τους αλλά και τ’ αρνητικά τους;

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 3: (Φουαγιέ)
Παιδεία: Κοινωνικά φροντιστήρια / αλληλέγγυα εκπαιδευτήρια.
Παρεμβαίνουμε στην (ουσιαστικά) ταξική ανισότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση. Εντάσσουμε μέσω της γλώσσας μετανάστες κάθε ηλικίας. Ανοιγόμαστε και σε άλλα πρωτόγνωρα πεδία (γενικών γνώσεων, ειδικεύσεων, πολιτισμού), μια και το δίλημμα «παιδεία ή εκπαίδευση» βρίσκεται πάντα παρόν;

16.00-20.00
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 1: (αμφ. Φραγκόπουλου)
Πάνω απ’ όλα αμοιβαιότητα!
Οι δεξιότητες και οι γνώσεις όλων μας αποτελούν πολύτιμους πόρους. Η ενεργοποίηση και η συμμετοχή των οικογενειών μας είναι ένα θέμα που συνεχώς μας απασχολεί. Η μέγιστη ενεργοποίηση μπορεί να φτάσει στο 30%. Με το υπόλοιπο 70% τι γίνεται; Πώς όλο αυτό το μεγάλο δυναμικό καταγράφεται, αναδεικνύεται και συμμετέχει;

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 2: (Αίθουσα Α)
Επικοινωνία: Πολλαπλασιάζοντας το αποτέλεσμα
Δρούμε, κινητοποιούμαστε, οργανώνουμε καμπάνιες, συζητήσεις κι εκδηλώσεις. Πώς τις επικοινωνούμε; Πρακτικό εργαστήριο επικοινωνίας, διαδικτυακής οργάνωσης και αλληλοϋποστήριξης για να πολλαπλασιάσουμε το αποτέλεσμα.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 3: (Αίθουσα Β)
Κοινωνική & αλληλέγγυα οικονομία: Για τη δημιουργία ενός μόνιμου χώρου συνάντησης και διαλόγου
Ο πλούτος θεωρίας, πρακτικών και μεθοδολογίας που έχει ανθίσει τα τελευταία χρόνια «φωνάζει» πως υπάρχει κι άλλος δρόμος για να οργανωθεί η οικονομία, η εργασία, ο ελεύθερος χώρος και χρόνος. Μπορούν αυτές οι πρακτικές να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στους ενδιαφέροντες καιρούς που ζούμε; Οπωσδήποτε λέμε εμείς... Και δεν είναι μόνο εφικτό είναι αναγκαίο!

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 4: (Φουαγιέ)
Εργασία: Η αλληλεγγύη συστατικό στοιχείο των εργατικών χώρων.
Μπαίνουμε σε βαθιά νερά! Στην ουσία και την απαρχή της συνδικαλιστικής πρακτικής. Βιώνοντας την απαξίωση του συνδικαλισμού, πώς θα μπορούσαμε να συνεισφέρουμε στην επανανοηματοδότησή του; Ποιοι είναι οι τρόποι, οι μέθοδοι προσέγγισης και τα εργαλεία;

Κυριακή 10 Μαΐου
11.00 –14.00 
=ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 1: (αμφ. Φραγκόπουλου)
Εξοικονομώντας πόρους.
Τα τρόφιμα και τα φάρμακα συγκεντρώνονται πια με αρκετή δυσκολία, γεγονός που όλοι/όλες το αντιμετωπίζουμε στις δράσεις μας. Είναι στ’ αλήθεια τόσο σπάνια ή μήπως πρέπει να αρχίσουμε να κοιτάμε κι αλλού; Με ποιους τρόπους και ποιες συνέργειες θα αναζητήσουμε τον πλούτο της χώρας;

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 2: (Αίθουσα Α)
Στέγη: «Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας»
Σπίτια, καταστήματα και αγροτεμάχια συνεχίζουν να εκπλειστηριάζονται. Οι εξώσεις ενοικιαστών αυξάνονται και μαζί τους η ανασφάλεια. Ταυτόχρονα γύρω μας είναι υπαρκτό ένα μεγάλο κτιριακό απόθεμα σε αχρησία. Το διεκδικούμε; Με ποιους τρόπους και για ποιες χρήσεις; Πώς αντιδρούμε απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα;

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 3: (Αίθουσα Β)
ΚΙΦΑ: «Την υγειά μας να ‘χουμε!»
Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα! Πώς τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία αλληλεγγύης μπορούν να διευρύνουν τους τρόπους και τα πεδία παρέμβασης; Αναζητούμε τα εργαλεία μεγαλύτερου συντονισμού και προσεγγίζουμε νέες θεματικές.

14.00-16.00
ΚΑΤΑΛΗΚΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ: 
Παρουσιάζουμε τα συμπεράσματα, τους προβληματισμούς και τις ιδέες που συζητήθηκαν στα εργαστήρια μας και συνδιαμορφώνουμε το μήνυμα της συνάντησης. Συντονιζόμαστε και προχωράμε!

Σάββατο 2 Μαΐου 2015

Το χρέος

(ό,τι μας δίδαξαν οι πρωτομαγιές του κόσμου)


Χρωστάμε μόνον
σε κείνους που πολύ αγάπησαν
κι έζησαν την πίκρα.

χρωστάμε μόνο
σε κείνους που πολύ αγωνίστηκαν
κι έζησαν την ήττα.

χρωστάμε μόνο
σε κείνους που πολύ ονειρεύτηκαν
και ζήσανε τον εφιάλτη.

χρωστάμε μόνο
σε κείνους που περιφρονήσανε το θάνατο
και πέθαναν,

και είναι νεκροί
κι ανθίζουν και μυρώνουνε το χώμα

χρωστάμε μόνο
το φως του κόσμου.

από τη συλλογή Τα Αναρχικά

Οι φασιστικές αγέλες της ψευτοΑναρχίας

....Η απάντηση στον φασισμό δεν είναι η ανακύκλωση του ίδιου του φασισμού!...

Λάβαμε και αναδημοσιεύουμε το κείμενο, του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Κάϊν), που ακολουθεί.

(ΒΓΑΛΤΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ γιά να ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ, προτού είναι οριστικά αργά για εσάς και εμάς μαζί.....)

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΣΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΤΗΝ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ........

Ούτε στα Εξάρχεια, ούτε στον Βαρουφάκη, ούτε σε κανέναν και πουθενά

Η εκδίωξη τού Γιάννη Βαρουφάκη και της συντροφιάς του από τον λούμπεν πολιτικό χουλιγκανισμό που με εξουσιοφασιστικές πρακτικές στα Εξάρχεια και στις συγκεντρώσεις εφαρμόζουν την "πολιτική" του τραμπουκισμού σε όποιον δεν είναι με το "τοπικό Κρατίδιο" της φοβέρας και της σκλαβιάς, είναι μια στενάχωρη υπόθεση που μόνο οι πολιτικοί χώροι μπορούν να λύσουν με τα "όπλα" της αυτοοργάνωσης, της περιφρούρησης και του διαχωρισμού. Ο λούμπεν πολιτικός χουλιγκανισμός που έχει "ιερό και όσιο" την Βία και την "δημοκρατία" της εκδίκησης είναι η άλλη σκοτεινή πλευρά που συμπληρώνει τον Φασισμό και όσο "γυρνάμε την πλάτη" τόσο πιο συχνά θα τον βρίσκουμε μπροστά μας! Δεν γίνεται να δείχνουμε ενδιαφέρον επιλεκτικά μόνο για ρατσιστικές και ναζιστικές δράσεις χωρίς να αναφερόμαστε στον "κόκκινο" ψευτοαντιφα /Φασισμό, αν θέλουμε πράγματι οι κοινωνίες να μην βρεθούν από την οικονομική κρίση και εξαθλίωση σήμερα, στον πόλεμο "όλοι εναντίον όλων" αύριο! Ο Φασισμός θα μπει από όλες τις πόρτες "δικαιολογημένος" και "νομιμοποιημένος" και κανείς τότε δεν θα μπορέσει να τον σταματήσει ως "ανεπιθύμητο"!

Ο πανέξυπνος και αθάνατος Φασισμός (για αυτό Φασισμό ποτέ δεν εγκαταλείπεις τα εγκόσμια, γιατί δεν σε καταλαβαίνουν καθώς αργά γλιστράς ξεγελώντας τον εγκέφαλο και τον διαλύεις κάνοντας τον Ανεγκέφαλο....), νίκησε άλλη μια φορά στα σημεία.

Την έχω "εισπράξει" αυτή την βία από όλης της εξουσίας τους "εκλεκτούς αντιπροσώπους"! Απο φασίστες, "αντιφασίστες" και "αντιεξουσιαστές", από βασανιστές αστυνομικούς σε κλούβες, περιπολικά και αστυνομικά τμήματα. Την έχουν "εισπράξει" σωματικά κι άλλοι όπως ο φαντάρος στις 8/2/2014 στο Μοναστηράκι που έμεινε 5 μέρες βαριά χτυπημένος στο 401, κάποιοι περαστικοί Κύπριοι φαντάροι επίσης στις 30/11/2013 στην ίδια περιοχή επειδή το ψευτοαντιφα φασισταριό τους καταδίκασε για ασφαλίτες και ακροδεξιούς με αφορμή την συνολική "εμφάνιση" και "αμφίεση". Το ‘χω ξαναπεί και το επαναλαμβάνω ακούραστα με συνέπεια.

Τα μέλη της "αγέλης των λύκων" (κι ο ναζισμός ακριβώς την ίδια "ομάδα καθαρού επαναστατικού αίματος και υπεροχής" έχει και προωθεί, εκεί είναι ο φυσικός χώρος του Μπαχαλισμού και του Μηδενισμού κι όχι στον Αναρχισμό) ακολουθούν πάντα την ίδια θρασύδειλη τακτική, την αριθμητική υπεροχή εκ τού ασφαλούς, μέσα και έξω από το "γκέτο" και το "άβατο" που τούς παρέχει προστασία και "εξασφαλισμένη καριέρα και επιτυχία"!

Ακόμα και φασίστας να είναι κάποιος ή ασφαλίτης, η μέθοδος της βίας και του λυντσαρίσματος είναι από μόνη της πράξη Φασιστική και δεν ανήκει στην δική μας συμπεριφορά και πολιτική πράξη! Και ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ είναι όποιος παραβιάζει αυτόν τον κανόνα, σε όποιο "στρατόπεδο" ή "τάξη" κι αν είναι αλλοτριωμένος και προσκυνημένος!

Τό ψευτοαντιεξουσιαστικό και ψευτοαντιφασιστικό φασισταριό που με έπαρση, αλαζονεία και μηδενισμό αλλοιώνει και προβοκάρει τα τελευταία χρόνια τους κοινωνικούς αγώνες (και ταυτόχρονα τις αναρχικές ιδέες και εκδηλώσεις) δεν αφήνει τίποτα "ζωντανό" και "άθικτο" εκτός από τους μιλιταριστές τού δικού τους τάγματος εφόδου. Γιατί ο στρατός της "αντιεξουσιαστικής" τζιχάντ πού δεν αναγνωρίζει και δεν σέβεται άλλες απόψεις εκτός από τις δικές της (τις ανοησίες του παραλογισμού και του αντικοινωνικού μικρόκοσμου δηλαδή) είναι αυτός που στις 20 /4/2015 στον Κορυδαλλό (εν μέσω αντιφασιστικής συγκέντρωσης για την δίκη της Χρυσής Αυγής) έδιωξε με προπηλακισμούς, βρισιές και βία τον βουλευτή Ν. Ορφανό από το "Ποτάμι" γιατί η παρουσία του "παραβίαζε" το ... καταστατικό "καθαρότητας" και "μαχητικότητας" της ψευτοαντιφα.

Είναι ο ίδιος μηδενοφασισμός που επιδόθηκε άλλη μια φορά στο "επαναστατικό άθλημα" του κυνηγητού και ξυλοδαρμού εργαζομένων των ΜΜΕ στις 18/4/2015 στα δικαστήρια τής Ευελπίδων, κατά την διάρκεια της προσαγωγής των συλληφθέντων έπο την αστυνομική επέμβαση στην πρόσφατη κατάληψη της Πρυτανείας. Στους δημοσιογράφους Σοφία Παπαιωάννου, Πάσχο Μανδραβέλλη, Κώστα Μπογδάνο, στον σκιτσογράφο Soloup, στην Σώτη Τριανταφύλλου, σε φοιτητικές εκδηλώσεις, στον Γιάννη Πανούση (οταν ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο), οι επιδρομές στα πρότυπα της μαφίας, του παρακρατισμού και της "ιδεολογίας" του τυφλού αφηνιασμένου όχλου έχει γράψει "λαμπρές σελίδες" και "ηρωισμούς" στα πρωτοσέλιδα του θεάματος!

Αλλά και στο "Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα" στις 16/12/2012, στον εμπρησμό του Εναλλακτικού βιβλιοπωλείου του συντρόφου Γ. Καραμπελιά στην οδό Θεμιστοκλέους και του περιοδικού "Ρεσάλτο" στην οδό Σολωμού στα Εξάρχεια, το ψευτοαναρχικο κατάμαυρο φασισταριό απονέμει παντού "δικαιοσύνη". Αλλά και στο σπάσιμο του καφε-βιβλιοπωλείου "Φλοράλ" στις 20/2/2013 στην πλατεία Εξαρχείων, στον εμπρησμό βιβλιοπωλείων και πολιτικών γραφείων, στον εμπρησμό της εφημερίδας "Athens Voice" στις 6/11/2014, στον ξυλοδαρμό συντρόφων στις 29/3/2015 επειδή διαφώνησαν με την επίθεση σε περιπολικό στα Εξάρχεια, στην επίθεση στο στέκι της Αναρχικής Συλλογικότητας ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ στην Πάτρα το βράδυ της Κυριακής 26/4 /2015 επειδή οι σύντροφοι αναρχικοί διαχωρίστηκαν από την βιαιομανία τους που διαλύει πολιτικές συγκεντρώσεις. Το αντιεξουσιαστικό φασισταριό δεν κάνει "εκπτώσεις" και "χάρη" σε κανέναν γιατί ...."εδώ μόνο εμείς" ,"νόμος είναι το δίκιο το δικό μας" και "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας"!

Σε αυτόν τον Κόσμο δεν ήρθαμε για να "εκτονωθούμε" και να κάνουμε την "πλάκα μας", αλλά για να συμβάλλουμε (ο καθένας από την αλήθεια του κι από όσο κι ότι μπορεί....) στην αλλαγή του και στην εκτροπή από την μακάβρια κανονικότητα και δουλεία πού επιδιώκει να μας κάνει να συνηθίσουμε ο καπιταλισμός και η τερατογεννησή του ο φασισμός.

Διαφωνούμε και είμαστε αντίθετοι κι απέναντι με πολλούς και πολλά. Κι αυτοί μαζί μας. Αλλά αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς δεν είναι αντιγραφές από τον Φασισμό πού κλωτσά στον αποκλεισμό, στην εξορία και στον αφανισμό ότι γι αυτόν είναι "ανάπηρο" και "άπλυτο", ότι δεν έχει το full face της κτηνωδίας του! Οποιος λοιπόν συμπεριφέρεται σαν συμμορία με σεξισμούς, βρισιές, προπηλακισμούς, βία και απειλές, όποιας λογής ή κοπής φασιστότσουρμο κι αν είναι, "περαστικά του" και να πάει στα τσακίδια, δεν αξίζει εδώ να μοιράζεται το ψωμί και το νερό μας! Δεν είναι Αναρχισμός η "ετυμηγορία της λαϊκής αγανάκτησης" στην οδό Βαλτετσίου, δεν είναι "άνεμος ελευθερίας" παρά μόνο Φασισμός και ποινή Φυλακής τύπου Γ!

Στο ατέλειωτο σύμπαν που ανοίγει διαρκώς στο άκουσμα της πολιτικής θέσης και σκέψης για την διαχείριση της ζωής μας, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες επιλογές, τις ίδιες πολιτικές ή ιδεολογικές αναφορές, αφετηρίες και πορείες. Προφανώς καμιά πρόταση (ακόμα κι η αναρχική) από μόνη της δεν φτάνει, τίποτα δεν είναι αλάνθαστο, αυτόφωτο και μοναδικό! Τίποτα δεν είναι "ιδανική αυθεντία" και "βεβαιότητα" όσο αγνός κι ανιδιοτελής είναι ο αγώνας κι η πρόθεση για το "ταξίδι στα αστέρια ή στον παράδεισο" της κοινωνικής-συλλογικής μας αξιοπρέπειας και αρμονίας. Ολες οι προσπάθειες, οι συνεργασίες και οι ουτοπίες μαζί θα "απαιτηθεί" εκ των πραγμάτων να ενωθούν στο τέλος για να αποδεσμευθούν οι ανθρώπινες σχέσεις από τις εξαρτήσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης που διαιωνίζουν τον Φασισμό!

Δεν βρίσκω άλλη διέξοδο παρά μόνο μέσα από τον κοινό διάλογο (με τις απαραίτητες ωφέλιμες και ενδογενείς συγκρούσεις που τον διευρύνουν) και εκπαίδευση στο πολύμορφο σχολειό της διαφορετικότητας, ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή (μετά από γενιές και χρόνια) να προκύψει η ανασύνθεση και η κατάκτηση της απάτητης κορυφής στο βουνό της Ανθρωπιάς. Για να προκύψει η κοινωνία της συν-ευθύνης που "δεν θα πετάξει στον δρόμο το τσιγάρο για να πιαστεί η μέση τού οδοκαθαριστή" πού γράφει τονίζοντας το "φταίμε κι εμείς", ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος!

Αυτοί που πριν λίγες μέρες βανδάλισαν μέσα και έξω από την Νομική με πρόσχημα την αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ σύντροφοι μας, δεν ενδιαφέρονται για τις κοινωνικές αλλαγές. Κάτω από κουκούλες και μαύρα ρούχα δεν βρίσκεται η αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης για τα προβλήματα τού ανθρώπινου είδους, δεν βρίσκεται ένας καλύτερος Κόσμος, δεν βρίσκεται το αναρχικό ήθος κι η ευγένεια των συντρόφων Νίκου Μπαλή, Γιάννη Πασχαλίδη, Χρήστου Κωσταντινίδη, Βασίλη Καραπλή, Μιχάλη Πρωτοψάλτη, Σύλβιας Παπαδοπούλου και άλλων που "φύγανε" νωρίς, αλλά κι άλλοι φασίστες κουφάλες μέσα στους τόσους άλλους που το "όραμα" τους είναι κρεμάλες και εμφύλιος (πάνω στο αίμα όλων των άλλων εκτός από το δικό τους)!

Εχω γράψει πολλές φορές (και στο τελευταίο κείμενο μου εδώ), πώς Τρομοκράτης δεν είναι μόνο η Εξουσία, αλλά κι όποιος "από τα κάτω" την συνοδεύει στην γιορτή του μίσους και τού θανάτου, όποιος αδιαφορεί για την αξία της ανθρώπινης υπόστασης. Πώς οι κουκουλονόμοι, οι τρομονόμοι και η συκοφάντηση τού αναρχικού ρεύματος στην Ελλάδα δεν "έπεσαν ξαφνικά από τον ουρανό εν αιθρία"! Ναι μεν συντάχθηκαν από εξουσίες-ξυράφια, αλλά με την συναυτουργία της χρήσιμης ηλιθιότητας της ψευτοαντιφα και της "νέας αναρχίας" που καταστρέφει ότι "δεν της γουστάρει"!

Και για να σταματήσει να χρεώνεται (άδικα) ο αναρχικός χώρος την καταστολή και την ανομία από τις πολιτικές συμμορίες και τους μηδενιστές "σερίφηδες" που υποδύονται τους αναρχικούς, δεν υπάρχει άλλη επιλογή και λύση από ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ που θα κλείσει τον κύκλο της Ανοχής και Σιωπής γιατί ο Φασισμός δεν αργεί να περάσει από "φαινόμενο" της εποχής, στην πλήρη ;κυριαρχία!

Κανένας δεν είναι ικανός να καθορίζει και να αποφασίζει ποιός θα μείνει και ποιός θα φύγει από εστιατόρια, ταβέρνες, καφενεία ή πλατείες, κανένας δεν είναι "ιδιοκτήτης" ή "τσιφλικάς" της γης και τού δημόσιου χώρου που ανήκει σε όλους μας. Και στον Ορφανό και στον Βαρουφάκη και στους αναρχικούς και σε όλους χωρίς εξαιρέσεις! Δεν θα γίνουμε εμείς "καθεστώς εξαίρεσης και απαγόρευσης", ποιοί είμαστε εμείς που θα επιβάλλουμε στους άλλους (θεσμικούς ή εξωθεσμικούς, ανώνυμους ή επώνυμους, "περσόνες" ή "αντισυμβατικούς"....) πού θα διασκεδάσουν, πού θα εκφρασθούν, πού θα διαδηλώσουν; Ο Κόσμος μας χωρά όλους τους Κόσμους ακόμα και εκείνους που στον δικό τους (ίσως ) ποτέ δεν θα είμαστε επιθυμητοί ή καλοδεχούμενοι! Κι αυτή είναι η νίκη μας στην Εξουσία τού Φασισμού!

Η απάντηση στον φασισμό δεν μπορεί να είναι η μπατσαρία της σκέψης, οι κομάντο περιπολίες (σαν αυτές πού κάνουν οι εθνικιστές "πατριδοφύλακες" στον Αγιο Παντελεήμονα και στο κέντρο της Αθήνας) και οι εξώσεις - επιθέσεις για όποιον δεν ανήκει στην "φυλή μας"!

Η απάντηση στον φασισμό δεν είναι η ανακύκλωση του ίδιου του φασισμού!

"Κυνηγοί κεφαλών" και "πορτιέρηδες-μπράβοι" του ψευτοαναρχισμού δεν έχει καμιά διαφορά ο φασισμός σας στον Κορυδαλλό και στην οδό Βαλτετσίου με τούς φασίστες και θρησκόληπτους που πολιόρκησαν στις 11/10/2012 το θέατρο "Χυτήριο" και ματαίωσαν την παράσταση Corpus Christi για του "Χριστού την πίστη την αγία", δεν έχει καμιά διαφορά το δικό σας "καθαρτήριο" με εκείνο της ένστολης αλητείας και του ναζισμού μέρους της ΕΛΑΣ που όταν τούς δοθεί η ευκαιρία (όπως τους την δώσατε με την επίθεση στο περιπολικό στα Εξάρχεια και στις "φάσεις" σας μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο) έχουν "ψωμοτύρι" τις εισβολές, τις προσαγωγές και τούς τραμπουκισμούς σε καταστήματα και χώρους πολιτικών ομάδων σε μια συνοικία που την ιστορία της και την αγνοείτε και την έχετε τσακίσει με τον φασισμό σας!

Οι κοινωνικοί αγώνες δεν γίνονται για να προστεθεί κοντά στον φασισμό των Κέλτικων και Πύρινων σταυρών ο δικός σας "αντιφασιστικός " ολοκληρωτισμός ως νέος φασισμός με άλλα "χρώματα, σύμβολα και σημαίες", οι κοινωνικοί αγώνες δεν συμπορεύονται με τα άτυπα "υπουργεία" σας (πολύ πιο σκληρά κι αυταρχικά από εκείνα της εξουσίας πού δήθεν "πολεμάτε" ... νομίζετε...), τις κλίκες, τις εμμονές, τις ιδεοληψίες και τα "συνοπτικά λαϊκά δικαστήρια τού δρόμου" που αναπαράγουν με την "ιερή βίβλο" της οργής την βαρβαρότητα, τον ατομικισμό και την πολιτιστική και πολιτική ισοπέδωση που προκάλεσαν οι κάθε λογής φασισμοί και χρηματοαξίες της ψευτοδημοκρατίας και των εξουσιαστικών συστημάτων.

Γιατί,την ζωή μας πάνω απ΄ όλα έχει πάντα σημαδέψει πως για να μην περάσει ο Φασισμός έχουμε ως θεμέλιο να υπερασπίζουμε το δικαίωμα τού καθενός να λέει την γνώμη του χωρίς να βλάψει τον άλλο, να ξεπερνάμε την εξουσία και να σέρνουμε μπροστά τον τροχό για Ζωή με τον πολιτικό λόγο και την πειθώ των προτάσεων, να στέκεται όρθιος ο διπλανός μας χωρίς φόβο ανάμεσα σε χιλιάδες διαφορετικούς ανθρώπους και απόψεις χωρίς να κινδυνεύει από τον φονταμενταλισμό και τον σεκταρισμό που καταστρέφει μαζί με όλα τα άλλα όλες τις δημοκρατικές αξίες και ιδέες των κοινωνικών κινημάτων!

Η διάβαση από το Εγώ της Εξουσίας για να φθάσουμε στο Εμείς της Αυτοδιεύθυνσης και της Συμμετοχής θα μπορέσει να πραγματωθεί μόνο όταν σκοτώσουμε τον φασίστα και δήμιο πού έχουμε μέσα μας !

Μετά ...θα μπορέσουμε πιο εύκολα να μιλήσουμε με τούς "άλλους" για Κομμουνισμό και Αναρχία που το ένα χωρίς το άλλο δεν μπορούν να ζήσουν χώρια και αυτά πάλι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς Κοινωνία! Ας κοινωνήσουμε παντού τις σταγόνες τού ήθους τού Αγώνα χωρίς διακρίσεις, προτού ο Φασισμός ... μας προλάβει "ντύνοντας" τον Κόσμο στις ατέλειωτες κρύες Νύχτες των Κρυστάλλων και των Ολοκαυτωμάτων!

Η ΑΝΑΡΧΙΑ(ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ Η "ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑ"...) ΔΕΝ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΜΟΝΟ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΑΣΤΕΣ

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) / erozer2000@yahoo.gr

η φωτο κατ' επιλογή του ιστολογίου.

Tο χαμένο όνειρο του Μάη (αναδημοσίευση)



Γεννήθηκα μια άνοιξη. Κι από τότε πέρασα πολλούς χειμώνες ωριμάζοντας. Κι είδαν πολλά τα μάτια μου κι ακούσανε πολλά τα αυτιά μου. Και τα χέρια μου κι οι ώμοι μου, ακόμη σηκώνουν τα βάρη του κόσμου ετούτου, της κτίσης όλης.

Το μυαλό μου βρίσκεται εγκλωβισμένο ανάμεσα στο μεταίχμιο ενός ονείρου και του ζωντανού εφιάλτη. Μα ούτε στιγμή δεν πρέπει να βαστήξω. Μιά στάλα πίκρας κάθε τόσο και λιγάκι κι ύστερα πάλι στον αγώνα. Πέτρα η καρδιά, ατσάλι η ψυχή.

Να καταπίνει όλη την τρέλα και την αδικία, σαν χοάνη ενός κόσμου που σε στίβει και σε πετά στα αζήτητα των πολιτειών.

Και σύ να θές να ουρλιάξεις και να μην σε ακούει κανείς. Η καταραμένη Βαβυλώνα όσο πολύβουη κι αν είναι άλλο τόσο μέσα της κρύβει μια παγερή σιωπή, μια εκλεπτυσμένη κανονικότητα και μια υποκριτική ευγένεια που εκ των προτέρων σου σκοτώνει οποιαδήποτε αντίθετη βούληση.

Και έγινε η ζωή μας τόσο προβλέψιμη. Που τώρα πια φαίνεται κανονικό το παλαβό, και το διαφορετικό τιμωρείται αυστηρά από μια κοινωνία που δεν συγχωρεί κανένα εξωπραγματικό λάθος.

Η καθημερινότητα ορίζεται από τις ίδιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Και οι άνθρωποι δεν ξεχωρίζουν πλέον από τις μηχανές και τα ρολόγια. Η μόνη διαφορά είναι πως η καρδιά συνεχίζει να πονά, να πληγώνεται χωρίς κανείς να μπορεί να δώσει εξήγηση. Μονάχα να αποδεχόμαστε αυτό που είναι, χωρίς να μιλάμε.

Μα μιλάμε μέσα μας και τα νοητικά γρανάζια δουλεύουν. Ξέρω πως προσπαθούν να μας κάνουν να μή σκεφτόμαστε. Η ελεύθερη σκέψη είναι το πρώτο βήμα. Κι ας πιέζει ο χρόνος…

Μέρα-νύχτα, ανατολή-δύση. Και τα χρόνια περνούν. Το σώμα εξασθενεί και το μυαλό κουράζεται. Κι ύστερα μόνο χώμα. Ποιός θα θυμάται άραγε τα βήματά μας στα λασπωμένα χώματα, τον ιδρώτα που πότισε τη γη και ως πότε θ’αντηχούν τα χτυπήματα των σφυριών στις επαύλεις και στα μπουντρούμια;

Αποστειρωμένες εικόνες αμέτρητων γενεών, από τα πέρατα του κόσμου. Κυνηγάμε όλοι το ίδιο όνειρο. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε άραγε όλοι μας με τον ίδιο εφιάλτη;

Kρατάμε ο καθένας από μια υπόσχεση. Για ένα καινούριο κόσμο που πρέπει αλλά ποτέ δεν ξημερώνει. Και το όνειρο ξεθωριάζει μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο.’ Ωσπου μια στιγμή δεν θα είναι παρά μια μακρινή ανάμνηση μιας φλεγόμενης καρδιάς που κρατούσε μέσα της την υπόσχεση, το λόγο ενός πληγωμένου κόσμου που μάτωσε και πέθανε για κάτι ξένο και άσχημο.

Για να παραμείνει ζωντανό το όνειρο, δεν φτάνει να ελπίζουμε. Μα πρέπει να σκοτώνουμε ό,τι μας σκοτώνει. Το δεύτερο βήμα. Πρέπει να αρνηθούμε τον αργό θάνατο, το καθημερινό δηλητήριο που μας επιβάλλουν.

Η επιβαλλόμενη κυριαρχία βρίσκεται πολύ πιο κοντά απ’όσο φανταζόμαστε. Όσοι ακόμη αισθάνονται και θέλουν να γεννηθεί το αύριο, πρέπει να θέσουν σε λειτουργία τους δείκτες του ρολογιού.

Το ρολόι του κόσμου σταματά και ξεκινά. Έτσι κυλάει η ιστορία. Ο νικητής στην μάχη από την αρχή του χρόνου, είναι πάντα αυτός που μπορεί και γυρνά τους δείκτες…

Αυτός που κοιτά και στέκει φοβισμένος, μπροστά στο τρομερό γύρισμα του χρόνου και του χώρου, αυτός που μένει απαθής στην κανονισμένη μοίρα του, πρώτα σκοτώνει ο ίδιος το δικό του όνειρο κι ύστερα ανασταίνει τον εφιάλτη που πρέπει να πεθάνει και ποτέ δεν πεθαίνει.

Γεννήθηκα μια άνοιξη. Σε κάθε γύρισμα του χρόνου και του χώρου, εκεί που οι μνήμες ανακατώνονται, εκεί οπου ακόμη ακούγονται από τα βάθη των αιώνων οι κραυγές και οι αγωνίες των εκατομμυρίων, κρατώ σφιχτά στην υψωμένη μου γροθιά, την φλογισμένη μου καρδιά, την υπόσχεση που έδωσαν πρίν από εμένα και που θα δώσουν αυτοί που θ’ακολουθήσουν μετά από εμένα τον δρόμο της μάχης, ενάντια στον θάνατο, αυτοί που τολμούν να ονειρευτούν το αύριο.

Πείτε στον κόσμο πως είμαστε ακόμη ζωντανοί. Πως το όνειρο δεν πέθανε. Κι ακόμη και τώρα που όλα φαίνονται τόσο δύσκολα, τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να γυρίσουμε τον τροχό της ιστορίας. Εμείς που τόσο καιρό ακούμε τους αχόρταγους, να τους κάνουμε να μας ακούσουν αυτοί.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ