επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Διακήρυξη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Αθήνας στη ΒΙΟ.ΜΕ για την Πρωτομαγιά


ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΒΙΟ.ΜΕ 
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ 

Εδώ και δεκαπέντε μήνες, ένα μικρό εργοστάσιο στην Θεσσαλονίκη, χαράζει μια διαφορετική πορεία στα τεκταινόμενα του εργατικού και κοινωνικού κινήματος της χώρας. Εδώ και δεκαπέντε μήνες το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής βρίσκεται κάτω από πλήρη εργατικό έλεγχο και αυτοδιεύθυνση από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων. Ένας τόπος εκμετάλλευσης του ιδρώτα των εργατών μετατρέπεται σε χώρο ελευθερίας. Ένας τόπος ιεραρχίας σε χώρο ισότητας και άμεσης δημοκρατίας. Ένας τόπος καπιταλιστικής πειθαρχίας σε παράδειγμα για την κοινωνική απελευθέρωση. 

Αυτοί οι δεκαπέντε μήνες, αλλά και τα δυόμισι χρόνια αγώνα των εργατών της ΒΙΟΜΕ για να περάσει το εργοστάσιο στα δικά τους χέρια μάς δίδαξαν πολλά. 
Πρώτα απ' όλα μας δίδαξαν τι απαιτεί ένας νικηφόρος αγώνας: 

Την αποφασιστικότητα των εργαζομένων που κάθε μέρα και κάθε νύχτα εδώ και πάνω από δύο χρόνια βρίσκονται μέσα στο εργοστάσιο μέχρι να γίνει πραγματικά δικό τους. 

Την άμεση δημοκρατία, την ισότητα όλων, πέρα από ειδικότητες στο εργοστάσιο, πέρα από φυλές και γένη, πέρα από ηλικίες, κάθε εργαζόμενος της ΒΙΟΜΕ έχει πλήρη ευθύνη για ό,τι αποφασίζεται στη συνέλευση καθώς είναι ενεργό κομμάτι και συστατικό της. 

Την αντίληψη και την πεποίθηση ότι οι εργατικές ανάγκες δεν χωράνε στις υποσχέσεις των αφεντικών. Αλλά και τη γνώση πως τίποτε δεν θα μας χαριστεί αν δεν το πλάσουμε με τα χέρια μας! 

Τη συνείδηση ότι ο αγώνας δεν είναι μονάχα για τους εργαζόμενους αλλά ταυτόχρονα για το σύνολο της πληττόμενης κοινωνική πλειοψηφίας. Τα μάτια στραμμένα τόσο μέσα στο εργοστάσιο, άλλο τόσο όμως έξω στην κοινωνία. 

Μας δίδαξαν επίσης να ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς. Τους χιλιάδες αλληλέγγυους απλούς εργαζόμενους και ανέργους που αγκάλιασαν το εγχείρημα σε όλη την Ελλάδα αλλά και διεθνώς, από την αρτηριοσκλήρυνση της εργοδοτικής γραφειοκρατίας που ακόμη και σήμερα με τη στάση της δικαιώνει την εργοδοσία. Τους εκατοντάδες εγγεγραμμένους αλληλέγγυους υποστηρικτές από αυτούς που λοιδορούν το εγχείρημα και την προοπτική του. 

Τις πάμπολλες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που στήνονται σε όλη την Ελλάδα για να υποστηρίξουν τον αγώνα, και αυτούς που περιμένουν στη γωνιά το σύστημα να τον τσακίσει για να δικαιωθούν, ξανά, από την ήττα. 

Σήμερα ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ έχει ανοίξει ένα καινούργιο κεφάλαιο. Οι πάνω από οκτακόσιοι αλληλέγγυοι υποστηρικτές και υποστηρίκτριες απ' όλη τη χώρα δημιουργούν ένα πρωτοφανές φαινόμενο αλληλεγγύης. 

Ο εργατικός έλεγχος στην παραγωγή συνδυάζεται με την κοινωνική υποστήριξη με τον πιο καθαρό και οργανικό τρόπο. 

Σήμερα, όμως, είναι που ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ μας έχει ανάγκη περισσότερο παρά πότε. Η εργοδοσία μαζί με το κράτος αλλά και εργαζόμενους που τάχθηκαν στο πλευρό των αφεντικών κυνηγούν όλοι μαζί, δικαστικά, το εγχείρημα της ΒΙΟΜΕ. Στις 12 του Μάη σέρνουν τους εργαζόμενους στα δικαστήρια. Απαιτούν να καταδικαστεί το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση. Ζητούν να πάψει ο αγώνας και να κλείσει το εργοστάσιο. Επιδιώκουν να φιμώσουν ένα ζωντανό παράδειγμα εργατικής χειραφέτησης. 

Ποιοι όμως έχουν το θράσος να εναντιωθούν στο δίκαιο αγώνα των εργατών: Η εργοδοσία της οικογένειας Φιλίππου, γνωστής φαμίλιας εργοστασιαρχών, που έχει πολλάκις καταδικαστεί σε έτη φυλάκισης για τα χρωστούμενα στους εργαζόμενους. Η εργοδοσία της οικογένειας Φιλίππου που δεν έχει δώσει εδώ και δυόμισι χρόνια δεκάρα τσακιστή για τα χρωστούμενα και τα εξαγορασμένα τσιράκια της που προδίδουν το ίδιο τους το σωματείο, τα ίδια τους τα ταξικά αδέρφια. 

Γιατί όμως χτυπιέται σήμερα ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ: Γιατί σήμερα είναι που φτάνει στα απώτερα όρια ο εξευτελισμός της εργατικής δύναμης. Που κυβέρνηση και αφεντικά, χέρι χέρι, τσακίζουν τις ανάγκες μας σε εργασία, μόρφωση, υγεία. Γιατί σήμερα είναι που ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι βρίσκονται στα όρια της απελπισίας. Γιατί σήμερα είναι που θέλουν να επιβάλουν φίμωτρο στην κοινωνία με την καταστολή των ΜΑΤ και των εισαγγελέων. Γιατί σήμερα είναι που απαιτούν να σκύψουμε ακόμη περισσότερο το κεφάλι για να περάσει από πάνω μας η ανάπτυξη των κερδών τους. 

Είναι φανερό πως δεν μπορούν να ανέχονται άλλο έναν αγώνα που κάθε μέρα που μένει ζωντανός κάνει πιο δυνατό το μήνυμα του: 

Ανοιχτά εργοστάσια στα χέρια των εργατών! 
Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά! 

Πανελλαδικό διήμερο αγώνα και αλληλεγγύης στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ.  

Πρόγραμμα εκδηλώσεων
Κυριακή 11 Μάη
10.00 με 15.00 Πανελλαδική συνέλευση των αλληλέγγυων υποστηρικτών και των εργαζομένων της ΣΕΒΙΟΜΕ: Οι προοπτικές του αγώνα. 
17.00 με 21.00 Εκδήλωση με συμμετοχές από αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνίας, από τη Χαλκιδική, το νερό, εργατικούς χώρους κ.α. 
21.30 Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης 

Δευτέρα 12 Μάη
Συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια Θεσσαλονίκης Δευτέρα 12 Μάη 9 π.μ. 

Να απορριφθούν οι κατηγορίες, να δικαιωθούν οι αγωνιζόμενοι εργάτες της ΒΙΟΜΕ. 
Κάτω τα χέρια από το εργοστάσιο των εργατών! 

Αγωνιζόμαστε για: 
-Εργατική αυτοδιαχείριση σε κάθε χώρο δουλειάς – Κοινωνική αυτοδιεύθυνση και αλληλεγγύη 

-Σωματεία βάσης με άμεση δημοκρατία ενάντια στον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό. 

-Γενική απεργία διαρκείας, να περάσουν τα εργοστάσια στους εργάτες, η παραγωγή στους παραγωγούς. 

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΓΡΑΝΑΖΙ! 

Συμμετοχές για αναχώρηση από Αθήνα, θα γίνονται στο mail της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης HYPERLINK "mailto:protviome@gmail.com" \t "_blank" protviome@gmail.com ή στο τηλ. HYPERLINK "tel:210-3801921" \t "_blank" 210-3801921 (09.00 – 19.00). Αναχώρηση Σάββατο – επιστροφή Κυριακή. ( Πιθανότητα επιστροφής Δευτέρα αν υπάρχουν πολλές συμμετοχές .) 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΘΗΝΑΣ στη ΒΙΟ.ΜΕ.

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Τη Δευτέρα 28 Απρίλη διανομή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης


τροφοΣυλλέκτες: Η τροφή είναι δικαίωμα για όλους 

Τη Δευτέρα 28 Απρίλη θα γίνει η δεύτερη διανομή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στους κατοίκους των Εξαρχείων. Η διανομή γίνεται στο Αυτόνομο Στέκι Ζ. Πηγής 95-97 & Ισαύρων από ώρα 18.00 έως και 19.00.

Απευθυνόμεσατε στους γείτονες και ζητάμε το καλάθι της αλληλεγγύης μας μας να γεμίζει από την αλληλεγγύη όλων: τρόφιμα μακράς διάρκειας (παστεριωμένα γάλατα, ζάχαρι, καφές, όσπρια, ζυμαρικά, τοματοχυμούς, λάδι, κ.α.) αλλά και είδη προσωπικής υγιεινής (σαπούνια, οδοντόκρεμες, καθαριστικά, απορρυπαντικά). Όλα τα βασικά είδη επιβίωσης που αδυνατούν όλο και περισσότεροι γείτονές μας να αγοράσουν.

Όμως απευθυνόμαστε στον καθένα όχι απλά να συνεισφέρει αλλά και να συμμετέχει στις δράσεις συλλογής και διανομής των βασικών ειδών σε κάθε έναν που έχει την ανάγκη τους. 

Το ίδιο ζητάμε και από όσους από τους λαμβάνοντες μπορούν να βοηθήσουν.

Είπαμε η αλληλεγγύη εκφράζεται μέσα από την κινηματική δράση. Δεν είναι αποστολή, δεν είναι ελεημοσύνη.

Οι τροφοΣυλλέκτες συναντιώνται κάθε Δευτέρα στις 18.00 στο Αυτόνομο Στέκι Ζ. Πηγής 95-97 & Ισαύρων. Οργανώνουν τη διανομή των τροφίμων, καταγράφουν τις ανάγκες, κουβεντιάζουν και σχεδιάζουν τις επόμενες δράσεις τους. Κάθε πρώτη Τρίτη του μήνα κάνουμε τη γενική μας συνέλευση ώρα 20.00 Τσαμαδού 15, πλ.Εξαρχείων. Συζητάμε, σχεδιάζουμε, γνωριζόμαστε καλύτερα.

τροφοΣυλλέκτες
Αλληλέγγυα Δομή Αξιοπρέπειας για την τροφή

Εξάρχεια: στα ίχνη της ιστορίας και της ζωής της γειτονιάς

Φωτογραφίες από τον περίπατο του υποψηφίου δημάρχου Αθήνας Γαβριήλ Σακελλαρίδη και των υποψηφίων δημοτικών συμβούλων του συνδυασμού "Ανοικτή Πόλη" στη γειτονιά των Εξαρχείων.



Ο περίπατος ξεκίνησε από το σχολείο του Πικιώνη στην οδό Σίνα, συνεχίσθηκε στο σχολικό συγκρότημα στην οδό Πρασσά (που πλέον έκλεισε με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας) και στη συνέχεια σταμάτησε στο κατειλημμένο από τους κατοίκους της περιοχής Πάρκο Ναυαρίνου.


Μέσω της οδού Τζαβέλα όπου απετήθη φόρος τιμής στους αγώνες της νεολαίας το 2008 έφτασε στο απειλούμενο με κατεδάφιση λαϊκής αρχιτεκτονικής οίκημα στην οδό Θεμιστοκλέους και Τζαβέλα και στη συνέχει στην πλατεία Εξαρχείων μπροστά από την μπλε πολυκατοικία.


Μέσω της πεζοδρομημένης οδού Θεμιστοκλέους ανέβηκε ως την οδό Ερεσσού και στη συνέχεια μέσω της οδού Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας κατευθύνθηκε στο κτήριο του υπουργείου Πολιτισμού όπου κατά τη διάρκεια της δικτατορίας βασανίσθηκαν χιλιάδες αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα.


Ο περίπατος κατέληξε στο σπίτι όπου έμενε ως το τέλος της ζωής του ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης. Συγκινητική ήταν η απαγγελία δύο ποιημάτων του από την ηθοποιό και υποψήφια δημοτική σύμβουλο του συνδυασμού της Ανοικτής Πόλης Αννίτα Δεκαβάλλα.

Ὅταν βραδιάζει
Ὅταν βραδιάζει, μέσα μου, ξυπνοῦν τὰ περασμένα... 
Ξυπνοῦν ἀργά, σὰ μουσικὲς νεκρὲς ἀπὸ καιρό,
σὰ μουσικὲς ποὺ χάθηκαν, καὶ ποὺ τὶς λαχταρῶ,
κι ἔρχονται πάλι, μαγικὰ κι ἀνέλπιδα, σὲ μένα...

Πόθοι, παράπονα παλιά, νοσταλγικὲς φωνές,
λόγια βαθιὰ κι ἀξέχαστα, κι ὡστόσο ξεχασμένα,
παράξενα χειμαιρικὲς ἀγάπες μακρινές,
ὅπως ἡ φλόγα μιᾶς αὐγῆς, ὑψώνονται σὲ μένα

Μιὰ βρύση, τότε, μαγική, μοῦ λύνεται ξανά,
καὶ τὸ τραγούδι ρυθμικὸ στὰ χείλη μου ἀνεβαίνει,
ἕνα τραγούδι καθαρό, καθὼς τὰ δειλινὰ
ποὺ μέσα του λυτρώνονται, καὶ ζοῦν οἱ πεθαμένοι...

Πολλοί ήταν αυτοί που αναφέρθηκαν λεπτομερώς σε κάθε σημείο αναφοράς του περιπάτου τονίζοντας την ιστορία τους, επισημαίνοντας τα καίρια προβλήματα του χώρου, ανακαλώντας μνήμες πολιτισμού και αντίστασης. 


Ο Νίκος Σαραντάκος μίλησε για αρκετή ώρα στον τελευταίο σταθμό του περιπάτου στο σπίτι του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη τόσο για τη ζωή και το έργο του ποιητή όσο και για το σπίτι όπου έζησε και τη σημασία του για την πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. Στη συνέχεια αναφέρθηκε λεπτομερώς σε όλη την ιστορία της πόλης, από την ανακήρυξή της ως πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους ως τις μέρες μας. Αναφέρθηκε στα τοπωνύμια των γειτονιών της, στα ποτάμια και τους λόφους της, στους ανθρώπους και τις κοινωνικές ομάδες που διαμόρφωσαν την υφή του πολεδομικού, πολιτικού και κοινωνικού ιστού της. Ήταν μια ομιλία για τη ψυχή της Αθήνας, μια αναστήλωση των λέξεών της, των λέξεων της πόλης που ζούμε.

Κάθε δρόμος, κάθε σταθμός του περιπάτου είχε το συμβολισμό του και υποδήλωνε το ενδιαφέρον του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και των συνεργατών του τόσο για την ιστορία της γειτονιάς όσο και για τα προβλήματά της.

Τον περίπατο που ήταν ενταγμένος στον προεκλογικό αγώνα της Ανοικτής Πόλης, δημοτικής παράταξης στο Δήμο Αθήνας, ακολούθησαν εκατοντάδες κάτοικοι της γειτονιάς αλλά και μέλη συλλογικοτήτων και εγχειρημάτων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Η άνοδος των αντικοινωνικών (αναδηοσίευση)

By The Machinist 

Η γενικευμένη απάθεια της ελληνικής κοινωνίας μπροστά στις εφεδρείες της άρχουσας τάξης στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και τις παραφυάδες της δεν είναι σημερινό, μεμονωμένο περιστατικό. Στην χώρα των νοικοκυραίων, υπάρχει ιστορικό συναίνεσης και ένοχης υπομονής.

Πάντα υπήρχαν πρόθυμοι, είτε στην γερμανική κατοχή, όπου ξεπετάχτηκαν οι μαυραγορίτες και οι ρουφιάνοι, είτε στην χούντα οι καταδότες και οι συνεργάτες της αστυνομίας, είτε ακόμα και επί τουρκοκρατίας. Το χειρότερο είναι πως όλοι αυτοί, με κάποιον τρόπο ή πλούτισαν και προσπαθούν στο σήμερα να διατηρήσουν τα προνόμιά τους ή έθαψαν τόσο βαθιά τους σπόρους τους που φύτρωσαν οι απόγονοι των ιδεών και της νοοτροπίας τους.

Αλλά και φτάνοντας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, ακόμα διαπιστώνεται μια αδικαιολόγητη ανοχή του λαού, απέναντι σε διεφθαρμένα κόμματα και αντιπροσώπους των κεφαλαιοκρατών, που μάλιστα νομοθετούν ανερυθρίαστα υπέρ των ισχυρών. Μάλιστα τους ψηφίζει όλους αυτούς και σε περιπτώσεις τους υποστηρίζει οπαδικά. Ακόμα και η διάχυτη εμφυλιακή ατμόσφαιρα που διχάζει χρόνια αυτόν τον λαό, είναι απόρροια και της δικής του μαλθακότητας να απαιτήσει δικαιοσύνη.

Στην σύγχρονη Ελλάδα, αυτοί που ουσιαστικά συντηρούν το κάθε καθεστώς, είναι οι λεγόμενοι “μετριοπαθείς”. Αυτοί κάνουν πλάτες στους πραγματικούς εξτρεμιστές, σ’ αυτούς που αποφασίζουν να αυτοβαπτιστούν ως “Μεσσίες” και να διαφεντεύουν τις μάζες. Οι μετριοπαθείς, ψύχραιμοι και δήθεν ορθολογιστές, είναι οι κοινωνοί της απάθειας, αυτοί που τους ανέχονται και θέλουν να καταστείλουν και οποιεσδήποτε αντιδράσεις.

Είναι χαρακτηριστική η υπομονή μεγάλης μερίδας του πληθυσμού απέναντι σε αυταρχικές, ρατσιστικές και αντικοινωνικές συμπεριφορές, που ανήκουν σε όλο το φάσμα του φασισμού. Είναι θέμα νοημοσύνης; Αντίληψης; Ψυχολογίας; Όλα αυτά μαζί; Ή μήπως αυτή η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί, κοινωνικά και πολιτικά, τους κάνει να αισθάνονται οικεία και άνετα; Όπως τα γουρούνια με την λάσπη. Το θέμα είναι καθαρά ηθικό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο μέσος ελληναράς, ενδιαφέρεται για την δουλειά ΤΟΥ, το σπίτι ΤΟΥ και το πορτοφόλι ΤΟΥ. Όλα τα υπόλοιπα αν δεν του αποφέρουν κάποιο κέρδος, δεν βρίσκονται στην σφαίρα ενδιαφερόντων του. Ακριβώς γι’ αυτό και η δημόσια σφαίρα αφήνεται βορά στα νύχια των επαγγελματιών πολιτικών, των σταυροφόρων των free press και του κάθε “Ποταμιού”.

Η επικρατούσα συνθήκη προβλέπει ένα πιάτο φαΐ και ιδιωτική tv, άντε και κάνα βυζί. Για τους πιο “προνομιούχους”, σκυλάδικο και Μύκονος. Όσο αυτά διασφαλίζονται, όροι όπως τα δικαιώματα (ανθρώπινα και εργασιακά), η παιδεία, η υγεία, τα δημόσια αγαθά, η ισότητα κοκ, θα ακούγονται “κομμουνιστικά” ή πιο γραφικά κι από την Σαντορίνη. Αυτό δεν ισχύει μόνο σε ενεστώτα χρόνο, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, αλλά στην Ελλάδα ίσχυε πάντα. Η επιβίωση του καθενός χωριστά, ήταν είναι και θα είναι πάνω απ’ όλα. Ακόμα κι αν το κράτος δεν παρέχει τίποτα ή μόνο τα απολύτως στοιχειώδη, οι αντιδράσεις έχουν καμφθεί, καθώς ο πολίτης υποβιβάστηκε διαχρονικά και τεχνηέντως σε παθητικό δέκτη-καταναλωτή.

Τι μπορεί να αποτρέψει την άνοδο κάθε αντικοινωνικού στοιχείου; Αναμφίβολα -αφού στις μαζικές επιφοιτήσεις δεν πιστεύω- μια καταστροφή μεγάλης κλίμακας στον ελληνικό χώρο. Μια τραγωδία κολοσσιαίων διαστάσεων, που ούτε οι “μετριοπαθείς” δεν θα μπορούσαν να καλύψουν ή να ανεχθούν. Για αφύπνιση ούτε που το συζητάω. Υπάρχει η ανάγκη μιας νέας παραγωγής κουλτούρας, συμβόλων και οραμάτων. Ακριβώς γιατί όλα τα αντίστοιχα παλιά έχουν μεταμφιεστεί με μοντέρνες φορεσιές, κάποιες εκ των οποίων γνώριμες και αποδεκτές από το νεοελληνικό life style.

Μάλιστα, περνούν στην διαχείριση όλου του θυμού που προκύπτει από τις καταφανείς αδικίες και τον διοχετεύουν στον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία. Αυτό το πανηγύρι που συνδέεται με πολλές διανοητικές και ψυχικές παθολογίες, το ονομάζουν “πατριωτισμό” (δηλαδή εθνικισμό), χειραγωγώντας την συλλογική συνείδηση. Η κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων αποπροσανατολίζει και διαιωνίζει τα στερεότυπα τα οποία εξευγενίζονται ή κανιβαλίζονται, ανάλογα με το σενάριο που εξυπηρετεί τον απώτερο σκοπό, δηλαδή την διάσωση της κυρίαρχης κορπορατικής ελίτ στην Ελλάδα. Της σύμπραξης πολιτικού προσωπικού, επιχειρηματιών και καναλαρχών.

Η εκπαίδευση των μεσοαστών και των μικροαστών βεβαίως, για έτη πολλά από τα ΜΜΕ, αποσκοπούσε και αποσκοπεί στην υιοθέτηση πειθήνιας συμπεριφοράς, στην κατάποση όλων των ψεμάτων και στην διατήρηση της πλάνης, πως οι ελίτ και οι “από κάτω”, έχουν τα ίδια συμφέροντα. Είναι ένας τύπος σωφρονισμού, σκοπός του οποίου είναι η διατήρηση της “κοινωνικής γαλήνης” που συχνά επικαλούνται και σήμερα οι κυβερνώντες.

Kατά κάποιον τρόπο πρόκειται για ψυχολογικό εκβιασμό, αφού συνδέουν την δική τους ηγεμονία και μακροημέρευση με την επιβίωση (άντε και την καλοπέραση) της μάζας. Γι’ αυτό ακριβώς έχουν ξεφυτρώσει πάρα πολλοί που προσπαθούν να στρογγυλέψουν τις εξόφθαλμες αδικίες και φρίκες, ενώ παράλληλα μας καλούν να δούμε “αισιόδοξα” το μέλλον και ν’ αφήσουμε στην άκρη το σκυθρωπό πρόσωπο της κριτικής σκέψης. Η κριτική σκέψη και η ανάλυση της πραγματικότητας περνάνε σε δεύτερη μοίρα, λοιδορούνται και διαπομπεύονται. Ας πούμε ότι για να μιλάς για το τι συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Ελλάδα, το να βλέπεις και να ακούς, αλλά να μην σιωπάς, είναι συνώνυμο του ότι κάνεις κακό στον τουρισμό (sic).

Ακόμα και σε παρέες, οι συζητήσεις περί πολιτικών θεωρούνται tres passe, βαρετές, δυσάρεστες. Η αποθέωση του ιδιωτικού βίου ως μόνο ενδιαφέρον, είναι ένα μεθυστικό άρωμα απάθειας και απόδειξη όξινης αλλοτρίωσης. Μια συνειδησιακή ύβρις και βλάσφημη αποχαύνωση. Και το παράδοξο είναι πως όσοι λένε ότι δεν ασχολούνται με την πολιτική θεωρούν εαυτούς (αλλά θεωρούνται και από τους ομοίους τους) ως “έξυπνοι” που “δεν βάζουν σκοτούρες στο μυαλουδάκι τους”. Δηλαδή ο ηλίθιος που αφήνει ακόμα και διεφθαρμένους να εξουσιάζουν, είναι ο “νορμάλ” στην μνημονιακή Ελλάδα. Κι εκεί που είχαμε την καρκινογένεση, πλέον το απολιτίκ και εγωκεντρικό μιμίδιο κάνει μετάσταση σε όλο το σώμα της κοινωνίας και ονομάζεται πλέον φασισμός.

Ποτέ μα ποτέ, αυτοί που ενδιαφέρονταν μόνο για το τομάρι τους δεν είχαν καλό τέλος. Στην χώρα μας αποτελούν πλειοψηφία, οπότε μόνο μια μαζική καταστροφή μπορεί να οδηγήσει σε αφύπνιση. Και σ’ αυτό μην βάλετε στο νου σας σεισμούς και καταποντισμούς. Η απάθεια γεννά τέρατα και η ανοχή τα θρέφει.
Κι όπως έλεγε η Γώγου, ποτέ δεν σημαδεύουν στα πόδια, ο στόχος είναι στο κεφάλι.

Δεν θα σε σώσει κανείς ηλίθιε (αναδημοσίευση)


του Θωμά Γιούργα

Το 9ο τεύχος του UNFOLLOW, κάτω από τη σκιά του Τσίπρα, προειδοποιεί: ‘Δεν θα σε σώσει αυτός’. Το σαφές υπονοούμενο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να σε σώσει, αφού καμία αυθεντική σωτηρία δεν μπορεί να έχει παθητικό πρόσημο. Η ενημέρωση, η συμμετοχή, η διεκδίκηση, το ρίσκο των κεκτημένων, η αμφιβολία, η αναζήτηση είναι πολιτικές ενέργειες-προαπαιτούμενα για την ατομική και την συλλογική σωτηρία. Η παθητικότητα της μεσσιανικής προσδοκίας για σωτηρία-delivery από τον πεφωτισμένο ηγέτη οδηγεί αναπόδραστα σε διαρκή ματαίωση και αλλοτρίωση της ταυτότητας του πολίτη και της κοινωνίας.

Δυστυχώς, το άρωμα της παθητικότητας και της προσήλωσης στην ιδιωτεία είναι διάχυτο στην ελληνική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες. Αν το δούμε σε ένα γενικότερο πλαίσιο, η κυρίαρχη στάση ζωής δεν απέχει ιδιαίτερα από το σχήμα: ‘εκπαίδευση αποκλειστικά και μόνο για να βρω δουλειά – κατανάλωση για να νοηματοδοτήσω τη ζωή μου’.

Αυτή η πρωτοφανής αφοσίωση στην ιδιωτική σφαίρα και η αποχή από τα ‘’πολιτικά’’ θεωρείτο σχεδόν αρετή και ένδειξη σωφροσύνης, νοημοσύνης. Η ταύτιση της πολιτικής ενέργειας με τον επαγγελματία πολιτικό δημιούργησε την ψευδαίσθηση της κανονικότητας και περιόρισε ασφυκτικά την έννοια της πολιτικής ευθύνης την οποία μεταβιβάσαμε άνευ όρων (εξαιρουμένων των πελατειακών) στους full-time επαγγελματίες της πολιτικής.

Η πολιτική έκφραση, ακόμα και στις παρέες, καταδικαζόταν ως ανυπόφορα μπανάλ, παρωχημένη, περιττή. Όμως, το μοντέλο του περιχαρακωμένου ιδιώτη δεν έμεινε πουθενά και ποτέ ατιμώρητο. Φυσικό επόμενο, η ενασχόληση με τα κοινά να αφεθεί στα πιο λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας. Μιλάμε για πρωτοφανή και διαρκή παράδοση της δημόσιας σφαίρας στους κουτοπόνηρους μακιαβελιστές που διοίκησαν και διοικούν τη χώρα. Ακόμα χειρότερα, η αρρώστια του απαθούς ιδιώτη επιφέρει συνειδησιακή αποχαύνωση σε όλες τις εκφράσεις της ζωής. Η μετάσταση της νόσου της πολιτικής και συνειδησιακής αποχαύνωσης ονομάζεται φασισμός. Πλέον, αυτός ο απολιτίκ καρκίνος βρίσκεται σε στάδιο νεοναζιστικής μετάστασης. Η άνοδος των ελλήνων ναζί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα τελικό σύμπτωμα του απολιτίκ καρκίνου, το οποίο μάλιστα αποπροσανατολίζει από τα βαθύτερα αίτια της ελληνικής νοσηρότητας.

Η πανταχού παρούσα α-συνειδησιακή ύβρις ‘’εγώ δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά’’ θεμελιώνει την άτη του κοινωνικού δαρβινισμού. Πολύ απλά και αναπόφευκτα, η κοινωνία που απέχει από τα δημόσια θα λαμβάνει ως αντίδωρο γεωργιάδηδες να δηλώνουν: ‘’όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει’’. Η απειλή είναι απολύτως σοβαρή και καθόλου μεταφορική. Η οικονομική αποτυχία, η αδυναμία κάποιου να προσαρμοστεί στην προκλητικά στοχευόμενη αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω θα μεταφράζεται σε θάνατο της αξιοπρέπειας ή ακόμα και σε βιολογικό θάνατο.

Με αυτά τα δεδομένα, η μόνη αναίμακτη επαναστατική πράξη ενάντια στον κοινωνικό δαρβινισμό και τον ναζισμό είναι η συνειδησιακή αφύπνιση και η προσπάθεια αυτονόμησης της σκέψης. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν υπάρχουν αρκετοί συνειδησιακοί κήρυκες στην ελλάδα του σήμερα. Έτσι καλούμαστε ως μονάδες να πετύχουμε την προσωπική μας συνειδησιακή αφύπνιση. Φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο εγχείρημα για μια κοινωνία ναρκωμένη, τρομοκρατημένη και βαθιά χτυπημένη από τον καρκίνο του απαίδευτου απολιτίκ ιδιώτη.

Μονάχα μια συνειδησιακή επανάσταση θα προσφέρει στην κοινωνία την απαραίτητη μαγιά πολιτών ώστε να επανακαταλάβουμε τη δημόσια σφαίρα και να επιβάλλουμε την πολιτική ατζέντα από τα κάτω προς τα πάνω. Φαντάζει ουτοπικό αλλά είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος.

Γιατί, κανένας δεν πρόκειται να σε σώσει, idiot!
Σε σύνδεση με τα παραπάνω, η διαχρονική σκέψη του Μπερτολτ Μπρεχτ:
“Ο χειρότερος αναλφάβητος είναι ο πολιτικά αναλφάβητος. Δεν ακούει τίποτε, δεν βλέπει τίποτε, δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Μοιάζει σαν να μην γνωρίζει ότι το κόστος ζωής, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα εξαρτώνται από πολιτικές αποφάσεις. Ακόμα χειρότερα περηφανεύεται για την πολιτική του άγνοια, φουσκώνει το στήθος του και δηλώνει πως μισεί την πολιτική. Δεν γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως εξαιτίας της αποχής του από την πολιτική υπάρχει η πορνεία, το εγκαταλελειμμένο παιδί, ο ληστής και ακόμα χειρότερα, οι διεφθαρμένοι κυβερνήτες, οι λακέδες των διεθνών εταιρειών που μας εκμεταλλεύονται.”

σελίδες από το ημερολόγιο της Έρημης Χώρας (αναδημοσίευση)

  
από τον Costinho
  
Και λες να το ρίξεις λίγο έξω -γιορτινές μέρες είπαν, άλλωστε. Τυχαίνεις σε κλαμπ λουσάτο, εκεί βγήκε ο κλήρος με τους φίλους. Λούσο, λέμε τώρα· όλα ψευδοροφές και νέον, όλα ψευδή, όλα ψευδά. Πιάνεις τον εαυτό σου κρατούμενο. Πορτιέρηδες· πληρωμένα σκιάχτρα που ανοίγουν την πόρτα απ'έξω. Όταν υποδέχεσαι κάποιον η πόρτα ανοίγει από μέσα, αυτό ξέρω εγώ. Ψιλά γράμματα. Άμα επιβιώνεις από την ξεφτίλα, τη βάζεις σε λέξεις· να εξευμενίσεις ό,τι περίσσεψε. Περιήγηση στην Έρημη Χώρα, άδειοι πόθοι κενά βλέμματα τυραννισμένα σώματα, το Άουσβιτς σε εκδοχή αυτοϊκανοποίησης. Κλαμπ. Μονοσύλλαβος κωδικός, εύκολος, λίγα γράμματα, ένας ήχος, γρήγορος. Ατέρμονη ανορθογραφία. Γυναίκες που δεν είναι γυναίκες, που θυμίζουν γυναίκες. Η γυναικεία όψη εδώ λησμονείται, κανείς δεν φαίνεται να θυμάται ότι οι ιέρειες είναι ρόλος σε τελετή, όχι σιλουέτες αφημένες στην τύχη τους. Πρώτα πρώτα οι γυναίκες οι ίδιες, αυτές το ξεχνάνε και το πνίγουν σε τόνους από κολώνιες· αποσμητικές, που δεν οσμίζουν, που μόνο απωθούν. Που τρομάζουν. Κάθε ερωτικό μικρόβιο σε ακτίνα δύο μέτρων πέφτει νεκρό, κάθε πόθος ξενιτεύεται προς άγνωστη κατεύθυνση και δεν ξαναγυρίζει πίσω. Φρούρια υπερβολών οι στολές τους, τρομακτικές αποστάσεις. Προσδοκίες στον αέρα με μυρωδιά απειλής. Ακόμα και στο σαφάρι, στη ζούγκλα, ένα θήραμα κάπου κάπως υπονοείται· κάποιος κάπως υποκρίνεται τον κυνηγό. Κανείς δεν βγαίνει από εδώ ζωντανός. Κυρίως επειδή δεν μπήκε καν ζωντανός.

Η Έρημη Χώρα σε εικόνες καθημερινής συνάφειας, ανίερης και ταπεινωμένης. Αγόρια σε αμήχανο σχηματισμό πίνουν ματαιοδοξία με χαμηλό δείκτη αλκοόλ, βγάζουν selfies -έτσι λένε τώρα τη μοναξιά, τη φωνάζουν εαυτό- και αναβάλλουν τις ερωτήσεις για άλλη ζωή. Δεν θα το ψάξουν ούτε το πρωί που θα σηκωθούν· ό,τι έγινε, έγινε. Πέρασε κι αυτή η μέρα, πιάσαμε λίγο κώλο, κάπου ακουμπήσαμε. Τυχαία ίσως, αλλά δεν έχει σημασία αυτό. Αρκεί που μας σηκώθηκε. Κλικ κι άλλο κλικ, ψηφιακός ο ήχος, ψευδής. Βγαλ'την καλή, να φαίνονται και οι γκόμενες στο μπαγκράουντ. Γκόμενες στο μπαγκράουντ. Ποτέ πρωταγωνίστριες, ποτέ ηρωίδες.Κλικ. Μονοσύλλαβος κι αυτός ο κωδικός, εύκολες λειτουργίες, απλές πρωτοζωικές, γρήγορες. Ένστικτο και ανάγκη, παντού γύρω υπομνήσεις της κατάθλιψης. Νέο επάγγελμα στη διασκέδαση, ο φωτογράφος. Παλεύει να καταγράψει κι αυτός την επιδημία, να νιώσει ο καθένας σημαντικός, να θυμηθεί ότι ήρθε με παρέα εδώ, ότι έχει φίλους, το λέει και η φωτογραφία, έχω φίλους έχω ζωή, είμαι ένα μικρό θέμα στις ειδήσεις του βίου μου, στα κοσμικά, εκεί που μέχρι μία ώρα πριν δεν υπήρχα καν, δεν ήξερα τι γύρευα μέσα σ'αυτά τα ρούχα· εκεί στα κοσμικά, δηλαδή στα απόκοσμα. Κι όχι εκείνα όπου αντηχούν προσευχές και χρησμοί, λάθη και διαψεύσεις. Ούτε ερωτήσεις ούτε απαντήσεις. Σαν ένα γιγάντιο ΚΨΜ, αλλά χωρίς τον χαβαλέ των πιστών της κοινότητας. Καμία ευλάβεια. Εδώ η στέρηση είναι σημαία, όχι καταναγκασμός.

Η πίστα δεν είναι πίστα, στη θέση της πίστας βρίσκεται ένα τεράστιο μπαρ, μπάρμαν μούρες μέσα χορεύουν συνταγές φτηνής χημείας και χορηγούς με δόντια, ο κόσμος γύρω γύρω, οι πελάτες. Καθόμαστε χαζεύουμε τα μπαρ, προσκυνάμε ό,τι καταναλώνουμε, δεν χρειάζεται ο χορός, δεν απαιτείται τίποτα. Όλοι σε στοίχιση· κανένα σώμα δεν σαλεύει. Μάθανε ότι αν σαλέψουν λίγο, μπορεί όλα να μετακινηθούν, μπορεί να αλλάξουν θέση, μπορεί να απογυμνωθεί καμιά πλάτη και ο κόσμος ν'αλλάξει χρώμα. Αμάν κάνανε να καταλάβουν τα παλιά τα χρώματα, κάποια γκρι και λίγα τιρκουάζ του βαρετού, που να μαθαίνουν τώρα καινούρια; Η μουσική, ποια μουσική, πλέον το αυτό που υπάρχει στη θέση της μουσικής από τον κουφό δισκοθέτη -ακριβώς όπως τα αφηγήθηκε ο αγαπητικός της Ρέας Φραντζή. Ο φίλος του ο Παπαγιώργης, στον Ασημάκη, λέει πως η σοφή δολιότητα του προσωρινού είναι ότι ο χρόνος αθροίζεται αθόρυβα κάτω από την μύτη μας. Λέει επίσης ότι ο χώρος είναι ο χειρότερος εκμαυλιστής και ρουφιάνος του χρόνου. Κάπως δένουν τώρα όλα αυτά, κάπως γίνονται στέρεα μέσα μου. Ως δικαιολογία περισσότερο.

* *

Σκέφτομαι κάποια που της αρέσουν οι δικαιολογίες. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να κινείται ο κόσμος, έστω. Τρόπος. Αν κάτι πληρώναμε μέχρι τώρα είναι ότι βρίσκουμε τρόπους. Έτσι περνάνε οι μέρες από εδώ μεριά. Νικάμε με τις λέξεις, δεν εξευμενίζουμε τίποτα, δεν χρειάζεται, όλα μας δίνονται σαν χάρη. Η ζωή που φτιάχνουμε επιστρέφει ακέραια και γενναιόδωρη. Ξέρουμε που να ακουμπήσουμε, μάθαμε με τον καιρό· μάθαμε και με τον χώρο. Ξέρουμε που και πόσο να σταθούμε. Δεν μας αρκεί πάντα, αλλά όσο πληρώνεις, καλά είναι. Με το αίμα ζεις, καμιά πληγή δεν σου είναι ξένη, τίποτα δεν είναι τρομακτικό. Τίποτα δεν είναι τρομακτικό μέσα στον τρόμο της υπόλοιπης ζωής, της ζωής μπροστά· σ'αυτόν τον εξαιρετικά γλυκό τρόμο των πάντων, των όσων ακούμπησες, της ζωής που δεν υπολογίζεται. Μόνο σχεδιάζεται και μετά ξεφεύγει. Όλα μαγεύουν και μαγεύονται. Ξέρεις έτσι ότι υπάρχεις και δεν χρειάζεται κανένας φωτογράφος. Οι πιο ωραίες φωτογραφίες είναι εκείνες που υπονοούν, εκείνες που κρύβουν, όχι αυτές που αποτυπώνουν. Τα φαινόμενα απατούν, έλεγε ο επιστήμονας, τα ακούσματα φανερώνουν. Οι ωραιότερες φωτογραφίες είναι κοντινά των ακουσμάτων, πλησιάσματα του αυτιού στις εικόνες. Μουσική είναι ένα χαμόγελο που δεν ντρέπεται, κυρίως εκείνο που δεν βγάζει κανένα ήχο. Που σκίζει τη σιωπή με το δικό του τρόπο -γράφω "τρόπο", αλλά αρχικά ξεχνάω το ρο. Με το δικό του τόπο. Να'χεις αυτιά να τ'ακούς όλα αυτά, να εκπαιδεύεσαι στα πλησιάσματα, να σου φανερώνονται μορφές και χειρονομίες. Ασπούμε ένα χαμόγελο που μοιράζεται, χωρίς στολή, χωρίς κολώνια, χωρίς υπερβολές. Είναι από μόνο του υπερβολή, γιατί μπορεί να χωρέσει όλο τον κόσμο. (το'ξερες ότι σ'ένα χαμόγελο μπορείς να μάθεις τα πάντα; για κάποιον ή για την κάποια). Να μαθαίνεις. Ή να βλέπεις στα κλεφτά μια πλάτη, απογυμνωμένη -ασπούμε γυναικεία, της ομορφιάς- και να υποθέτεις κάθε στοιχείο της όψης σε ανφάς, κοντινό. Αυτός είναι φωτογράφος όχι μαλακίες, ντίτζιταλ και φώτοσοπ. Σχηματίζεις με το νου σου μια μορφή -έτσι στα αυθαίρετα, χωρίς στοιχεία- και είναι αυτό μια ερωτική πράξη. Είναι ο μισός δρόμος. Η μάχη της γοητείας, το έτσι που μαίνεται στα χαρακώματα των επιθυμιών και των άρρητων σκέψεων, όχι μόνο είναι ιερή υπόθεση και μέλημα καθήκον από τα λίγα, αλλά βγαίνουν όλοι νικητές. Μετά να επιστρέφεις ξανά, να παίρνεις ώρα -και χώρο, χώρα- και από τις σκιές της πλάτης, την κάθε γραμμή, την κάθε αμυχή -την κάθε συνάντηση με τον ήλιο, αυτό είναι η αμυχή- να επιβεβαιώνεις κάθε υπόθεση, κάθε αυθαιρεσία σου. Αυθαίρετα και πάλι. Γιατί το έτσι δεν εξηγείται, μόνο βιώνεται. Να μυρίζεσαι τα αγγίγματα, να ακούς τα βλέμματα, να γεύεσαι τους ήχους· τον ήχο της σύσπασης των μυών στις άκρες του στόματος ασπούμε. (έτσι σχηματίζεται το χαμόγελο, σύσπαση μυών είναι και τίποτ'άλλο). Να μπερδεύεις τις αισθήσεις, να μπερδεύεσαι· μπορείς;

Τίποτα δεν είναι έρημο εκεί απάνω -ξέρεις που- όλα όμως είναι χώρα, όλα μπορούν να γίνουν χώρα, χώρος, χρόνος. Τίποτα δεν είναι τρομακτικό, αρκεί να βρίσκεις τρόπο να καλύψεις τα χιλιόμετρα. Κάθε αίσθηση υπονοεί κάποια χιλιόμετρα, κάθε αίσθηση καλύπτει μια απόσταση, χρειάζεται ένα χρόνο, ένα χώρο, ένα χορό. Το σώμα τότε, το κάθε σώμα, σαλεύει και όλα αλλάζουν θέση, σαλεύουν και τα μυαλά, σαλεύουν και οι αποστάσεις και τα χιλιόμετρα και οι τρόποι, χρώματα πηγαινοέρχονται, επιθυμίες μαίνονται, όλα αλλάζουν θέση ξανά, όλα αλλάζουν θέση ξανά, πλάτες απογυμνώνονται και φανερώνουν μορφές, φανερώνουν ακούσματα, όλα αλλάζουν θέση ξανά, ξανά και ξανά, όλα ξανάρχονται σε μας.

Να είμαι αυτό το παιδί που χαζεύει τα πυροτεχνήματα. Μου αρκεί. Κι ας μη μαγεύεται πια, κι ας ξέρει το παραμύθι. Πάντα το ήξερε. Να είσαι πάνω σε ώμους. Να πατάς στους ώμους, καλύτερα από το να πατάς στο έδαφος. Αρκεί. 

Τα δύο αστεράκια που χωρίζουν εδώ τα κείμενα δεν είναι σημεία στίξης. Είναι πυροτεχνήματα. Έτσι μπορώ να πηγαίνω από το σκοτάδι στην ομορφιά. Με εκρήξεις. Φαντασμαγορικές και άχρηστες, αν μου μιλάς για χρησιμότητα.

Την Κυριακή η Κρήτη θα βγει στη θάλασσά της να την υπερασπιστεί



Απομένουν μόλις 4 εικοσιτετράωρα για να ξεκινήσει το εφιαλτικό πείραμα της Μεσογείου: χημικοί παράγοντες που σε ελάχιστες ποσότητες προκαλούν χιλιάδες ανθρώπινα θύματα έρχονται κατά τόνους στα δυτικά της Κρήτης να "ξεπλυθούν" σε μία αμφίβολη επιστημονικά διαδικασία υδρόλυσης, που θα γίνει για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά. Οι συντονιστές της επιχείρησης δεν έχουν απάντηση για το τι ζημιά θα προκληθεί στη Μεσόγειο αν κάτι δεν πάει καλά. Δεν έχουν -όπως οι ίδιοι παραδέχονται- εκτιμήσεις ρίσκου για άνθρωπο και θάλασσα. 

Η ελληνική κυβέρνηση αρκείται στις διαβεβαιώσεις του ΟΗΕ πως όλα θα πάνε κατ' ευχήν, σε ένα σχέδιο που καλύπτεται από το σκοτεινό πέπλο μυστικότητας των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Κι η μόνη που αντιστέκεται σθεναρά είναι η Κρήτη. 400 συλλογικοί φορείς από κάθε άκρη του νησιού και χιλιάδες κόσμου που ανησυχεί για το μέλλον του περιβάλλοντός του, για τη θάλασσά του και για τον τρόπο που αφήνεται απροστάτευτη στα διεθνή εγκλήματα ρύπανσης η ίδια του η ζωή. 

Την Κυριακή του Θωμά η Κρήτη δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Θα βγει στη θάλασσά της να την υπερασπιστεί. Δεν διαθέτει υποβρύχια και υπερσύγχρονο στόλο όπως η διεθνής δύναμη που φρουρεί το πλοίο του χημικού εφιάλτη. Δεν χρειάζεται πολιτικά και στρατιωτικά στηρίγματα, όπως οι πρόσκαιρες συμμαχίες που ανέπτυξαν οι συντονιστές της υδρόλυσης για να πετύχουν το στόχο τους. Η Κρήτη χρειάζεται μόνο τη βεβαιότητα πως παλεύει για το δίκιο της. Η συντονιστική επιτροπή Αγώνα του νησιού εξέδωσε σήμερα ανακοίνωση που καλεί κάθε κρητικό να βοηθήσει σ' αυτόν τον αγώνα. Δείτε τι ακριβώς γράφει:

Μετά από επιστημονικές συναντήσεις ενημέρωσης και μεγάλες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκαν σε όλες τις πόλεις της Κρήτης, καθώς και μετά τη μεγαλειώδη συγκέντρωση του Αρκαδίου στις 23.03.2014 κατά της ‘’εξουδετέρωσης’’ των χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο, αντιπροσωπεία της Παγκρήτιας Συντονιστικής Επιτροπής στις 11.04.2014 κατέθεσε αναφορά στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, παρέστη στη Βουλή και συναντήθηκε με εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων και τον Υφυπουργό Εξωτερικών στα πλαίσια συζήτησης επίκαιρης επερώτησης για το εν λόγω κρίσιμο θέμα.

Παρόλα αυτά, δυστυχώς η υποτακτική Ελληνική Κυβέρνηση συνεχίζει να αδιαφορεί επιδεικτικά. Ως εκ τούτου η Παγκρήτια Συντονιστική Επιτροπή αποφάσισε να κλιμακώσει τις δράσεις της. Προγραμματίζει συγκέντρωση και εν πλω διαμαρτυρία από το παλιό λιμάνι της Χώρας Σφακίων την Κυριακή του Θωμά 27.04.2014 και ώρα 12:00, και ζητά:

-Από όλη την κοινωνία και τους φορείς της Κρήτης να είναι παρόντες με όλες τους τις δυνάμεις στην παραπάνω συγκέντρωση.
-Από τους συμπολίτες μας που διαθέτουν βάρκα ή φουσκωτό και έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς, να το μεταφέρουν στο λιμάνι της Χώρας Σφακίων και να συμμετάσχουν δυναμικά στην εν πλω διαμαρτυρία.
-Από τους συλλόγους επαγγελματιών και ερασιτεχνών αλιέων, τους συλλόγους φουσκωτών σκαφών, τους ναυτικούς και ιστιοπλοϊκούς ομίλους όλης της Κρήτης να στηρίξουν ενεργά το εγχείρημα αυτό συμμετέχοντας στην εν πλω διαμαρτυρία.

Από το λιμάνι των Σφακίων αλλά και από το λιμάνι της Γαύδου, αφού δοθούν σχετικές οδηγίες, θα πραγματοποιηθεί μαζική αναχώρηση φουσκωτών, αλιευτικών, ιστιοπλοϊκών και λοιπών σκαφών, δημιουργώντας εν πλω μια συμβολική γραμμή απαγόρευσης της θαλάσσιας διέλευσης από την Μεσόγειο των πλοίων που μεταφέρουν τα χημικά, γνωστοποιώντας για άλλη μια φορά σε όλους την απόφασή μας να παρέμβουμε στον τόπο του σχεδιαζόμενου ‘’πειράματος της Μεσογείου’’ και να προσπαθήσουμε με κάθε μη βίαιο τρόπο να το αποτρέψουμε.

Στην εν πλω διαμαρτυρία σχεδιάζεται να συμμετάσχει και τοπικό πλοίο μεγάλης χωρητικότητας σε επιβάτες. Επίσης θα συμμετάσχει και το γνωστό σκάφος ‘’Άγιος Νικόλαος’’ της Πρωτοβουλίας ‘’Ένα Καράβι για τη Γάζα’’, ένα από τα δύο Ελληνικά ψαροκάικα που τον Αύγουστο του 2008, έσπασαν για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια το ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας, μεταφέροντας ακτιβιστές.

Μετά τα παραπάνω, ζητούμε τη δημόσια στήριξη όλων των φορέων και την ενεργό συμμετοχή τοπικής κοινωνίας και φορέων σε αυτή τη συγκέντρωση και την εν πλω διαμαρτυρία, προσδίδοντας βαρύτητα και κοινωνική ευρύτητα σε αυτό το ιδιαίτερα ευαίσθητο εγχείρημα.

ΟΧΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΧΗΜΙΚΑ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑ

Επικοινωνία: email: eirinimesogeios@gmail.com, τηλ: 6944773555 (Σωκράτης Βαρδάκης), 6972350768 (Γιάννης Χαρωνίτης) και 6978512779 (Πολυάνθης Συγγελάκης).

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ‘’ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗΣ’’ ΤΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ.

ΒΙΟΜΕ – Κυριακή 11 Μάη: Αγωνιστικό πανελλαδικό κάλεσμα



Εδώ και δεκαπέντε μήνες, ένα μικρό εργοστάσιο στην Θεσσαλονίκη, χαράζει μια διαφορετική πορεία στα τεκταινόμενα του εργατικού και κοινωνικού κινήματος της χώρας. Εδώ και δεκαπέντε μήνες το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής βρίσκεται κάτω από πλήρη εργατικό έλεγχο και αυτοδιεύθυνση υπό την γενική συνέλευση των εργαζομένων. Ένας τόπος εκμετάλλευσης του ιδρώτα των εργατών, μετατρέπεται σε χώρο ελευθερίας. Ένας τόπος ιεραρχίας σε χώρο ισονομίας και άμεσης δημοκρατίας. Ένας τόπος καπιταλιστικής πειθαρχίας, σημείο παράδειγμα για την κοινωνική απελευθέρωση.

Αυτοί οι δεκαπέντε μήνες, αλλά και τα δυόμιση χρόνια αγώνα των εργατών της ΒΙΟΜΕ για να περάσει το εργοστάσιο στα δικά τους χέρια, μας δίδαξαν πολλά.

Πρώτα απ’ όλα μας δίδαξαν τι απαιτεί ένας νικηφόρος αγώνας:
-Την αποφασιστικότητα των εργαζομένων που κάθε μέρα και κάθε νύχτα εδώ και πάνω από δύο χρόνια βρίσκονται εντός του εργοστασίου μέχρι να γίνει πραγματικά δικό τους.
-Την άμεση δημοκρατία, την ισότητα όλων, πέρα από ειδικότητες στο εργοστάσιο, πέρα από φυλές και γένη, πέρα από ηλικίες, κάθε εργαζόμενος της ΒΙΟΜΕ έχει πλήρη ευθύνη για ότι αποφασίζεται στη συνέλευση καθώς είναι ενεργό κομμάτι και συστατικό της.
-Την αντίληψη και την διαύγεια ότι οι εργατικές ανάγκες δεν χωράνε στις υποσχέσεις των αφεντικών. Αλλά και την γνώση πως τίποτε δεν θα μας χαριστεί αν δεν το πλάσουμε με τα χέρια μας!
-Την συνείδηση ότι ο αγώνας δεν είναι μονάχα για τους εργαζόμενους αλλά ταυτόχρονα για το σύνολο της πληττόμενης κοινωνική πλειοψηφίας. Τα μάτια στραμμένα τόσο μέσα στο εργοστάσιο, άλλο τόσο όμως έξω στην κοινωνία.

Μας δίδαξαν επίσης να ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς. Τους χιλιάδες αλληλέγγυους απλούς εργαζόμενους και ανέργους που αγκάλιασαν το εγχείρημα σε όλη την Ελλάδα αλλά και διεθνώς, από την αρτηριοσκλήρωση της εργοδοτικής γραφειοκρατίας που ακόμη και σήμερα με την στάση της δικαιώνει την εργοδοσία. Τους εκατοντάδες εγγεγραμμένους αλληλέγγυους υποστηρικτές από αυτούς που λοιδορούν το εγχείρημα και την προοπτική του.

Τις πάμπολλες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που στήνονται σε όλη την Ελλάδα για να υποστηρίξουν τον αγώνα, και αυτούς που περιμένουν στη γωνιά το σύστημα να τον τσακίσει για να δικαιωθούν, ξανά, από την ήττα.

Σήμερα ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, έχει ανοίξει ένα καινούργιο κεφάλαιο. Οι πάνω από οκτακόσιοι αλληλέγγυοι υποστηρικτές και υποστηρίκτριες απ’ όλη τη χώρα δημιουργούν ένα μοναδικό φαινόμενο αλληλεγγύης.

Ο εργατικός έλεγχος στην παραγωγή συνδυάζεται με την κοινωνική υποστήριξη με τον πιο καθαρό και οργανικό τρόπο.

Σήμερα, όμως, είναι που ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ μας έχει ανάγκη περισσότερο παρά πότε. Η εργοδοσία μαζί με το κράτος αλλά και εργαζόμενους που τάχθηκαν στο πλευρό των αφεντικών κυνηγούν όλοι μαζί, δικαστικά, το εγχείρημα της ΒΙΟΜΕ. Στις 12 του Μάη σέρνουν τους εργαζόμενους στα δικαστήρια. Απαιτούν να καταδικαστεί το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση. Ζητούν να πάψει ο αγώνας και κλείσει το εργοστάσιο. Επιδιώκουν να φιμώσουν ένα ζωντανό παράδειγμα εργατικής χειραφέτησης.

Ποιοι όμως έχουν το θράσος να εναντιωθούν στον δίκαιο αγώνα των εργατών: Η εργοδοσία της οικογένειας Φιλίππου, γνωστής φαμίλιας εργοστασιαρχών, που έχει πολλάκις καταδικαστεί σε έτη φυλάκισης για τα χρωστούμενα στους εργαζόμενους. Η εργοδοσία της οικογένειας Φιλίππου που δεν έχει δώσει εδώ και δυόμιση χρόνια δεκάρα τσακιστή για τα χρωστούμενα και τα εξαγορασμένα τσιράκια της που προδίδουν το ίδιο τους το σωματείο, τα ίδια τους τα ταξικά αδέρφια.

Γιατί όμως χτυπιέται σήμερα ο αγώνας στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ: Γιατί σήμερα είναι που φτάνει στα απώτερα όρια ο εξευτελισμός της εργατικής δύναμης. Που κυβέρνηση και αφεντικά, χέρι-χέρι, τσακίζουν τις ανάγκες μας σε εργασία, μόρφωση, υγεία. Γιατί σήμερα είναι που ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι βρίσκονται στα όρια της απελπισίας. Γιατί σήμερα είναι που θέλουν να επιβάλλουν φίμωτρο στην κοινωνία με την καταστολή των ΜΑΤ και των εισαγγελέων. Γιατί σήμερα είναι που απαιτούν να σκύψουμε ακόμη περισσότερο το κεφάλι για να περάσει από επάνω μας η ανάπτυξη των κερδών τους.

Είναι φανερό πως δεν μπορούν να ανέχονται άλλο έναν αγώνα που κάθε μέρα που μένει ζωντανός κάνει πιο δυνατό το μήνυμα του:
Ανοιχτά εργοστάσια στα χέρια των εργατών!
Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά!

Για όλους τους παραπάνω λόγους η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Αγώνα των εργατών της ΒΙΟΜΕ καλεί σε Πανελλαδικό διήμερο αγώνα και αλληλεγγύης. 

Στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ την Κυριακή 11 Μάη
Συμμετοχές από Αθήνα στο πανελλαδικό διήμερο αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ

Οι απολυμένοι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής εδώ και 15 μήνες διεξάγουν έναν αγώνα ανεξάρτητο από τις επίσημες συνδικαλιστικές οργανώσεις με μόνο αλληλέγγυο, τη κοινωνία.

Οι εργάτες διατύπωσαν έμπρακτα το όραμά τους για το πώς θα ήθελαν να είναι το μέλλον της εργασίας, υπερασπίζοντας θέσεις όπως την αυτοδιαχείριση, την αμεσοδημοκρατία, προωθώντας το όραμα της συλλογικής δράσης.

Συνεπείς στα προτάγματά τους, ανοιχτοί προς την κοινωνία, οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ μας καλούν να συμμετέχουμε στην ανοιχτή συνέλευση τους, καταθέτοντας ο κάθε αλληλέγγυος τον προβληματισμό του αλλά δίνοντας και προοπτική στο εγχείρημα τους.

Η εργοδοσία θέλοντας να αποτρέψει τον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ για αυτοδιαχείριση τους οδηγεί στα δικαστήρια στις 12 Μάη.

Οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ θα συνεχίσουν όμως, μαζί με τους αλληλέγγυους να παλεύουν για να υπάρξει κοινωνική αυτοδιαχείριση και όπου το συλλογικό ασυνείδητο θα μετασχηματίζεται σε συλλογικό συνειδητό.

Το εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ μας καλεί 
-Την Κυριακή 11 Μάη:
· 10.00 με 15.00 Πανελλαδική συνέλευση των αλληλέγγυων υποστηρικτών και των εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ. Προοπτικές του αγώνα.
· 17.00 με 21.00 Εκδήλωση με συμμετοχές από αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνίας : από την Χαλκιδική, το νερό, εργατικούς χώρους κ.α
· 21.00 Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης.

-Την Δευτέρα 12 Μάη
· 09.00 Συγκέντρωση έξω από το δικαστήριο της Θεσσαλονίκης. Να απορριφθούν οι κατηγορίες να δικαιωθούν οι αγωνιζόμενοι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ.

Συμμετοχές για αναχώρηση από Αθήνα, θα γίνονται στο mail της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ Αθήνας protviome@gmail.com (ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο επικοινωνίας, αριθμός ατόμων, ημέρα επιστροφής) ή στο τηλ 210-3801921 (από 23.04, 09.00 – 19.00). Αναχώρηση Σάββατο – επιστροφή Κυριακή. (πιθανότητα επιστροφής Δευτέρα αν υπάρχουν πολλές συμμετοχές)

Προθεσμία για δήλωση συμμετοχής έως τις 28.04. Γίνονται όλες οι απαραίτητες συνεννοήσεις για να ανεβούμε όλοι και όλες μαζί στη Θες/νίκη (με πούλμαν ή τρένο ) στις χαμηλότερες δυνατές τιμές. Υπάρχει η δυνατότητα φιλοξενίας.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Η ταινία Nosferatu στην Κιηματογραφική Λέσχη Κομμούνα


Η Κινηματογραφική Λέσχη Κομμούνα ξεκινάει αφιέρωμα με θέμα τον Δράκουλα. Τα πρώτα λογοτεχνικά δείγματα του είδους ανάγονται στις αρχές του 19ου αιώνα αλλά το αριστούργημα που ενέπνευσε πολλές εκατοντάδες έργα τέχνης κάθε είδους είναι το μυθηστόρημα του Bram Stoker Dracula (1897). 

Θα προβληθούν 3 ταινίες: 
Παρασκευή 25/4 F.W. Murnau: Nosferatu (1922) 
Παρασκευή 2/5 Francis Ford Coppola: Dracula (1992) 
Παρασκευή 9/5 Tomas Alfredson: Let the right one in (2008) 

Η ταινία Nosferatu (1922) του F.W. Murnau (μαζί με το Metropolis του Fritz Lang και το Εργαστήοιο του Δόκτωρα Caligari του Robert Wiene) είναι από τα πιο χαρακτηριστικά αριστουργήματα του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Dracula του Stoker, χωρίς να έχει πάρει δικαιώματα (γι' αυτό και ο κόμης Δράκουλας έγινε κόμης Orlok και το Βαμπίρ έγινε Nosferatu). 

Ο κόμης Orlok που ζει σε ένα κάστρο στην Τρανσυλβανία, στα Καρπάθια, ερχεται σε eπαφή με έναν μεσίτη στο Λονδίνο για την αγορά κατοικίας. Με τον ερχομό του στο Λονδίνο φέρνει μαζί και την επιδημία πανούκλας. 

Στυλιζαρισμένη κινηματογράφηση, άφθονοι συμβολισμοί και εκπληκτική, πρωτοποριακή για την εποχή, φωτογραφία που συμβάλλει αποφασιστικά στην ατμόσφαιρα της ταινίας. 

Tην Παρασκευή 25/4 στις 8.30
στο χώρο ιδεών, συναντήσεων και πολιτισμού ΔΡΟΜΟΣ 
Ανδρονίκου 18 και Κωνσταντινουπόλεως 10 στο Γκάζι, μετρό Κεραμεικός.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Την Παρασκευή 25 Απρίλη οι τροφοΣυλλέκτες μαζεύουν τρόφιμα στον Σκλαβενίτη (Εξάρχεια)


τροφοΣυλλέκτες: Η τροφή είναι δικαίωμα για όλους 

Μετά την πρώτη μας επιτυχημένη εξόρμηση για συλλογή τροφίμων έξω από σουπερ μάρκετ είπαμε να το συνεχίσουμε. Έτσι αύριο Παρασκευή 25 Απρίλη από τις 18.00 έως τις 20.00 θα είμαστε και πάλι έξω από το σούπερ μάρκετ του Σκλαβενίτη (Χαρ. Τρικούπη και Ισαύρων) στα Εξάρχεια.

Απευθυνόμεσατε στους γείτονες και ζητάμε το καλάθι μας να γεμίσει από την αλληλεγγύη όλων: τρόφιμα μακράς διάρκειας (παστεριωμένα γάλατα, ζάχαρι, καφές, όσπρια, ζυμαρικά, τοματοχυμούς, λάδι, κ.α.) αλλά και είδη προσωπικής υγιεινής (σαπούνια, οδοντόκρεμες, καθαριστικά, απορρυπαντικά). Όλα τα βασικά είδη επιβίωσης που αδυνατούν όλο και περισσότεροι γείτονές μας να αγοράσουν.

Όμως απευθυνόμαστε στον καθένα όχι απλά να συνεισφέρει αλλά και να συμμετέχει στις δράσεις συλλογής και διανομής των βασικών ειδών σε κάθε έναν που έχει την ανάγκη τους. Το ίδιο ζητάμε και από όσους από τους λαμβάνοντες μπορούν να βοηθήσουν.

Είπαμε η αλληλεγγύη εκφράζεται μέσα από την κινηματική δράση. Δεν είναι αποστολή, δεν είναι ελεημοσύνη.
Σας περιμένουμε όλους έξω από τον Σκλαβενίτη. 

Οι τροφοΣυλλέκτες συναντιώνται κάθε Δευτέρα στις 18.00 στο Αυτόνομο Στέκι Ζ. Πηγής 95-97 & Ισαύρων. Οργανώνουν τη διανομή των τροφίμων, καταγράφουν τις ανάγκες, κουβεντιάζουν και σχεδιάζουν τις επόμενες δράσεις τους. Κάθε πρώτη Τρίτη του μήνα κάνουμε τη γενική μας συνέλευση ώρα 20.00 Τσαμαδού 15, πλ.Εξαρχείων. Συζητάμε, σχεδιάζουμε, γνωριζόμαστε καλύτερα.

τροφοΣυλλέκτες
Αλληλέγγυα Δομή Αξιοπρέπειας για την τροφή

Εγώ, ο λίβελος (αναδημοσίευση)



Οι βεβαιότητές μου είναι και οι μικρές μου τραγωδίες. Αν εγώ, ο μικρός και μέγας ανίσχυρος δε στοιχίσω το γραφτό μου με το παγκόσμιο ποδοβολητό είμαι χαμένος. Ο λίβελος μπορεί να φαίνεται κάτι αποτρόπαιο μα είναι ιαματικός. Ο λίβελος έχει την οργή και το όργιο που σε κρατούν ζωντανό. Είναι πρώτης σειράς στασίδι στην εκκλησιά της γλώσσας. Δεν έχει λήθες, ταπεινοφροσύνες και γλυκερά αισθήματα. Όσο τιποτένιος κι αν είναι διαλαλεί πονετικά το ξεχαρβάλωμα της ύπαρξης. Γράφεται για να ξεβγάλει διαπιστώσεις και βεβαιότητες, διαιωνίζοντας έναν δημιουργικό θυμό που κάνει λογοτεχνίες και φιλοσοφίες και πουτανιές. 

Ο λίβελος είναι συστατικό της λογοτεχνίας και της ποιητικής του συναισθήματος. Θυμίζει πως η ζωή είναι ένα ακριβό σχολείο. Πως τα μαθήματα είναι πανάκριβα. Πως στη ζωή δεν έχει δωρεάν παιδεία. Πληρώνεις και μαθαίνεις. Δεν πληρώνεις, δεν μαθαίνεις. Ο λίβελος φανερώνει πως η ιστορία είναι ένα αλώνι γεμάτο γαϊδουρομούλαρα που κλωτσά το ένα το άλλο. Δαγκωματιές, ακρωτηριασμοί, καρφιά. Μπόχα και δυσωδία και φριχτοί πόλεμοι και πάθος για νέα σφαγή. Ο λίβελος χρησιμοποιεί τη γλώσσα ως ιδεολογικό όπλο ενάντια σε κερατιάτικες κατεστημένες βεβαιότητες. Σε μαθαίνει να γράφεις και να αυτοαναιρείσαι. Να ξορκίζεις την αταξία γύρω σου με το δικό σου τρόπο χρησιμοποιώντας το σκοτεινό θάλαμο του μυαλού. 

Ο λίβελος μπορεί να αρχίζει παρωδώντας ένδοξους κομμένους λαιμούς που έπεσαν για την πατρίδα και να τελειώνει ειρωνευόμενος το πανδαιμόνιο αλληλοεξόντωσης για του Χριστού την πίστη την αγία. Μπορεί να στήνει έρωτες και να γκρεμίζει άμβωνες. Ο λίβελος ακόμη κι αν είναι μνησίκακος και φορτικός και άδικος δεν προκαλεί κακό διότι εξαρχής και προγραμματικά αυτοσυστήνεται ως τέτοιος. Την λύσσα του και την ωμότητά του την έχει προμετωπίδα κραυγάζοντας πως δεν κόπτεται δήθεν για δικαιοσύνη και αλήθεια αλλά για να ξεφτίσει βεβαιότητες επικαλούμενος μοιραία άλλες βεβαιότητες συνήθως κατάπτυστες και άσεμνες και μη αποδεκτές. 

Ο λιβελογράφος είναι ένα πληγωμένο ζώο. Κι η αλήθεια του πληγωμένου ζώου είναι η επιβίωση. Να βρει ανάσα, να κρατηθεί στη ζωή. Κι αν κρατηθεί στη ζωή να υπενθυμίσει, να ξεσκεπάσει το δόλο αρχόντων και δούλων, αρχιερέων και μη. Ο λίβελος είναι κατεξοχήν συγκρουσιακός. Ο λίβελος είναι το αληθινό όπλο των εξεγερμένων. Των συγγραφέων και των ποιητών που δεν αποδέχονται τη χλαπάτσα του διαφημιστή και το ρεμπελιό των ευνούχων αστών. Ο λίβελος υποκλέπτει τη ζωή για να στοιχειώσει τα δικά του φαντάσματα. Ο λιβελογράφος διεγείρεται απ’ την ταπεινή τέχνη του χαρτογράφου που ανατρέπει τα ονόματα των πραγμάτων άρα και τη θέση τους άρα και τις βεβαιότητες που απορρέουν απ’ το αεικίνητον της εξουσίας. 

Ο λιβελογράφος προκαλεί τη μήνιν του παντοδύναμου αυτοκράτορα αφού γίνεται το ανελέητο μάτι των τυφλωμένων υπηκόων του. Ο λιβελογράφος είναι ο σεσημασμένος ηδονιστής που όσο πιπέρι κι αν του βάζουν στη γλώσσα αποθηριώνεται εσχάτως, αντιστεκόμενος με μιαν αμετακίνητη προσήλωση στην ουτοπία, που λέει, κι αν με σκεπάσει εμένα ο θάνατος θ’ ακούγεται από πάνω μου αιωνίως το ποδοβολητό της ζωής. Τίποτε μάταιο κι όλα μάταια. Αγώνας ενάντια στους διαστρεβλωτές και τους ψευδομάρτυρες της ζωής. Μην πιστεύεις σε θεούς δαίμονες και ήρωες. Γίνε θεός δαίμονας και ήρωας. Η μεγάλη έκρηξη δεν υπήρξε ποτέ. Άπειρες εκρήξεις μονάχα στον άπειρο κυκλικό ορίζοντα. Σπέρματα αλλαγές διαπορθμεύσεις στη γλυπτή αρμονία του σύμπαντος. Πέρα απ’ την παραφορά και την υπόσχεση, το έλεος, την ευφροσύνη και την ευσπλαχνία, τους γάμους, τους θανάτους και τις λατρείες υπάρχει ο λόγος που χορδίζει την ανάγκη για ποίηση, εξέγερση κι αθώο λυτρωτικό γαμήσι.

Κοδριγκτώνος 21 (αναδημοσίευση)

από τον Costinho
  
Όσο να εκτιμήσουμε τη ματαιότητα
όσο να εκποιήσουμε την τρυφερότητα
μας πήραν σβάρνα τα χρόνια...

Υπάρχουμε ως ανοιχτές πληγές κόντρα στα καλά λόγια
τα καλά παιδιά και τα καλά λάδια
υπάρχουμε ως υπογραφές κόκινες κατακόκινες της φωτιάς
σ'απίθανα σημεία της νύχτας.
Δεν αφήνουμε απλώς τραγούδια πίσω μας στο μέλλον 
αλλά τα κομμάτια μας
και κάπου μακριά ακόμα ά
ρχισαν να κατασκευάζονται τα νέα μουσικά όργανα...
Θωμάς Γκόρπας 

Όταν γράφεις για κάποιον που φεύγει, στην πραγματικότητα γράφεις για σένα τον ίδιο. Εσύ είσαι αυτό που μένει πίσω του. Είτε υπήρξες κομμάτι του είτε ήσουν παντελώς άγνωστος για εκείνον· αρκεί που υπήρξε εκείνος κομμάτι σου, που φρόντισε κάτι εντός σου. Και τότε δεν μιλάς παρά για ένα κομμάτι σου που αποσχίστηκε βιαίως, που ξεριζώθηκε -ανάλογα και τη θέση που βρισκόταν. Δεν ξέρεις καλά ποιος είναι ο άλλος, ξέρεις όμως πόσο κομμάτι σου υπήρξε. Τις προάλλες ασπούμε έφυγε ο συγγραφέας Κωστής Παπαγιώργης, διάβασα αρκετούς επικήδειους. Κάθε πένα θρηνούσε τον Παπαγιώργη που της αφαιρέθηκε. Προχωράμε λοιπόν με έναν Παπαγιώργη λιγότερο ο καθένας. Φεύγουν κομμάτια μας, πέφτουν στο δρόμο, άλλα συνθλίβονται, άλλα βαλσαμώνονται· δεν επιζούν -τροχαία ατυχήματα. Μικραίνουμε αντί να μεγαλώνουμε. Κάπως όμως προχωράμε,νέα μουσικά όργανα κατασκευάζονται και τέτοια.

Την προηγούμενη βδομάδα έφυγε ο Λεωνίδας Παπαγεωργίου -ο Λεωνίδας που είχε το Τριανόν. Λάθος. Ο Λεωνίδας δεν είχε το Τριανόν. Ήταν το Τριανόν. Μια μικρή χώρα, μια πατρίδα μέσα στην πόλη, ένα καταφύγιο που'χε μαζέψει εκεί όλη την Αθήνα· εκείνη που θα μπορούσε να είναι πόλη, όχι άθροισμα κατοίκων και τσιμεντοκατασκευών. Χιλιόμετρα φιλμ έτρεξαν μπροστά από το φως της λάμπας, φωτίστηκαν πόθοι και επιθυμίες με μυθικές ατάκες, συναντήσεις και υποσχέσεις, κάθε συνάντηση μέσα και έξω από το πανί συνιστούσε τελετουργία. Να βρεις να παρκάρεις απ'έξω ή κάπου κοντά, να περιμένεις τον αγαπημένο, να βγάζεις εισιτήρια για τον άλλον -ποτέ δεν ήταν τόσο θερμή η έκδοση εισιτηρίων όσο σ'αυτό το ταμείο- να χαζεύεις τις αφίσες, παλιοί πόθοι επιθυμίες υποσχέσεις και αναμνήσεις λεζάντες από μυθικές ατάκες. Κάθε βόλτα στο Τριανόν ήταν μια ταινία· και πριν και μετά. Γιατί εκεί έβλεπες ταινίες. Είχες να πεις κάτι για τη ζωή σου, είχες να τη θυμηθείς. Να περάσει μπροστά από τη λάμπα της μηχανής -ξέρεις στα πόσα χιλιάδες βατ δουλεύει αυτή η λάμπα; ασ'το καλύτερα, μη μάθεις. Να λάμψει, χωρίς να καεί. Ξέρεις, τα παλιά φιλμ αρπάζανε με τη μία, αυτές οι καρβουνιάρες μηχανές ήτανε φονιάδες. Τα φιλμ μετά έγιναν ντίτζιταλ φορμά, δεν άρπαζε πια κανείς με τη μία, συνηθίσαμε στις εκπτώσεις. Κι όμως. Στην έκπτωση της αγοράς, στην έκπτωση της ζωής, ο Λεωνίδας δεν απάντησε με έκπτωση, αλλά με αύξηση κεφαλαίου. Φιλμικού, ανθρώπινου. Στην κρίση απάντησε με ποιότητα, όχι με διαχείριση· στις κρίσεις, απαντούσε με κρίση, με κριτήριο. Και κόστος, όχι μούρη και αραχτό χάι με χορηγό και στέγη. Μιλάω για κόστος μεγάλο, από αυτά που δεν γνωρίζεις. Να έχεις μπει μέσα χιλιάρικα ολόκληρα και να παίζεις Ταρκόφσκι. Ξέρεις στα πόσα χιλιάδες βατ δουλεύει αυτό το τσαγανό; Ασ'το καλύτερα.

Για να πω την αλήθεια, δεν τον γνώριζα τον Λεωνίδα. Είχαμε γνωριστεί πριν πολλά χρόνια στο γραφείο του, προτείνοντάς του σχέδια. Κι εκείνος άκουγε, με ενδιαφέρον. Όπως εκείνη τη συναυλία που λέγαμε να κάνουμε με τον Αλέξανδρο τον Boy· είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα, αλλά ζοριζόταν με τους διανομείς. "Θα μου φωνάζουν άμα τους κόψω προβολή, αλλά αξίζει τον κόπο". Δεν την κάναμε ποτέ αυτή τη συναυλία. Μεσολάβησαν ματαιώσεις της καθημερινότητας. Θυμάμαι επίσης που του'χα δώσει να δει την ταινία μου -το πρώτο σχέδιο ερασιτεχνικό που είχα σκαρώσει ως πτυχιακή εργασία πριν δέκα χρόνια. Όταν πήγα να τον ξαναβρώ λίγες μέρες μετά, την είχε δει. Του άρεσε. Μου είπε "αυτή δεν είναι για εδώ, αλλά για πιο μεγάλη κατάσταση. Ίσως για το Μέγαρο". Νόμισα τότε ότι με αποφεύγει ευγενικά. Ο χρόνος τον δικαίωσε. Δέκα χρόνια μετά η ταινία -στην πιο γκράντε εκδοχή της- έπαιζε στο Μέγαρο. Ενώ της έπρεπε στο Τριανόν· αυτό θα ήταν η δικαίωση. Ούτε αυτό το κάναμε ποτέ. Κι ας τον πήρα φέτος κάποια τηλέφωνα, αλλά χωρίς να το πιστεύω εγώ ο ίδιος θερμά. Σκεφτόμουν τη μιζέρια που'χουν καταδικάσει οι τριγύρω φασιστευμένοι την Κοδριγκτώνος και το πόσο θα ζόριζα ίσως τον ήδη ζορισμένο Λεωνίδα, να αγωνιά αν θα βγουν τα εισιτήρια, αν θα αξίζει τον κόπο. Ξέρω ότι αυτός δεν θα ζοριζόταν να το σκεφτεί. Ντοκιμαντέρ ανθρώπου της γειτονιάς θα το έπαιζε. Μην λέμε κι ό,τι θέλουμε τώρα.

Πριν κι απ'αυτά, κάτι χρόνια πριν, κατεβαίναμε από την Κέρκυρα με τον Φρανκ για εκπαίδευση, να μάθουμε τεχνικοί προβολής, να στήσουμε την κινηματογραφική λέσχη πάνω, στο πανεπιστήμιο, να παίζουμε φιλμ. Μας είπαν να πάμε στο Τριανόν, εκεί θα μαθαίναμε. Είδα τότε τον Λεωνίδα να λάμπει για λίγο, σα να χαιρόταν που κι άλλη φουρνιά θα έβγαινε μέσα από τα κάρβουνα του μικρού ναού της Κοδριγκτώνος. Μας φιλοξένησε στο καμαράκι προβολής για μια βδομάδα, μοντάραμε φιλμ, κουμαντάραμε χιλιόμετρα εικόνων, μάθανε τα δάχτυλα μας στα δύσκολα αγγίγματα -προσοχή στο κάντρο, τα μάτια σας πάντα στο κάντρο, μας έλεγε συνέχεια ο Δημήτρης ο προβολατζής, άλλος πρόσκοπος κι αυτός. Να πάμε στο Τριανόν για να μάθουμε. Αυτό το κάναμε, δεν έμεινε σχέδιο. Τη θυμάμαι την εβδομάδα εκείνη, είχε αφιέρωμα στο τούρκικο σινεμά -γλώσσα κατανοητή, αυτή του σινεμά. Χιλιόμετρα φιλμ και πόθων και συναντήσεων· μαθαίναμε. Το σινεμά και την Αθήνα. Ο Λεωνίδας ανάστατος γιατί μία μέρα πριν την πρεμιέρα, χρυσαυγίτες -κάπου δώδεκα δεκατρία χρόνια πριν, λέω- είχαν ρίξει ρουκέτα στο σινεμά, σπάζοντας ένα τζάμι και γράφοντας στις προθήκες προδότες. Ποιοι προδότες ρε. Που να ξέρανε. Ταραγμένος πολύ ο Λεωνίδας, αλλά παλικάρι· στην τσίτα, στο ταμείο, στο μπαρ. Μας βλέπει να ερχόμαστε και μέσα στη φούρια του και μερικά θραύσματα από την επίθεση της προηγούμενης νύχτας, δεν ξεχνάει να μας ρωτήσει. -Όλα καλά παίδες; -Όλα καλά Λεωνίδα, σε ευχαριστούμε πολύ. Δεν σου έδινε ποτέ την εντύπωση ότι ευχαριστιόταν, ούτε ότι είχε πολυτέλεια χρόνου και αισθημάτων. Πάντα ανάστατος, πάντα στο τρέξιμο. Ταμείο, μπαρ, καμαράκι, γραφείο, διπλοβάρδιες στο Ίλιον παραδίπλα. Πάντα εκεί. Δικαιωμένος από την κάθε στιγμή, από το κάθε καρέ· και μιλάμε για χιλιόμετρα. Όλα τα φιλμ επιλεγμένα ένα κι ένα, όλα τα χιλιόμετρα περπατημένα. Οι συναυλίες, οι παραστάσεις, όλα. Ποιος το κάνει αυτό πια. Ποιος το έκανε πάντα. Ποια Αθήνα διάλεγε το κάθε βήμα της, ποια πόλη πέρασε καρέ καρέ μπροστά από τη λάμπα. Ταμείο, μπαρ, καμαράκι. Διαδρομή που δεν θα τη νιώσεις εύκολα, πολλά χιλιάδες βατ.

Μίκρυνε η Αθήνα. Μικραίνει η Αθήνα· η ζωή μας. Το Τριανόν ήταν μια δική μας χώρα. Ο Λεωνίδας ήταν δικός μας άνθρωπος κι ας μην το'ξερε. Μας φρόντισε, μας έμαθε να ξέρουμε τα σημεία του σινεμά, τ'απίθανα σημεία της νύχτας, μιας πόλης που άλλαξε, που ακόμα αλλάζει, που μας αλλάζει. Εκεί πίσω λοιπόν, χάσαμε μια πατρίδα· χάσαμε την τελευταία αίθουσα, τον τελευταίο δρομέα των φιλμικών αποστάσεων -μιλάμε για χιλιόμετρα και χιλιάδες βατ. Τις Θερμοπύλες της Κοδριγκτώνος· που σε καιρούς όχι ηρωικούς, μόνος τις κρατούσε ο Λεωνίδας. Χωρίς τους τριακόσιους. Χωρίς καν εμάς, που μάθαμε σε άλλη πόλη. 

Κάπου εκεί πίσω πρέπει να ξαναβρούμε τις μικρές μας χώρες, να περπατήσουμε ξανά τα χιλιόμετρα, να περαπατάμε πάντα σε χιλιόμετρα, να κουρδίζουμε το βλέμμα μας σε χιλιάδες βατ, να λάμπουμε χωρίς να καιγόμαστε. Να μην ξεχάσουμε ποτέ το σινεμά. Να θυμόμαστε πάντα τον ποιητή, άλλη πατρίδα και δαύτη η φάρα, πως ό,τι δεν αγαπάει το θάνατο: ο κινηματογράφος. 

τα στείρα μας εχάσαμε κι ήρθα να τα γυρεύγω
κι έπιασε αντάρα στα βουνά
και καταχνιά στις ρίζες
και περπατώ θλιφτά θλιφτά

ό,τι αγκαλιάζω δυνατά ... μου φαίνεται το πνίγω (αναδημοσίευση)

από catchyourdream 

Από μικρό παιδί, βλέπω συχνά πυκνά το ίδιο όνειρο ... Βλέπω πως έχω στην πλάτη μου ένα ζευγάρι φτερά, τα ανοίγω και πετάω ... πετάω μακριά, βλέπω τον κόσμο πιο όμορφο. Κι ύστερα ξυπνάω, κι ούτε φτερά έχω στην πλάτη, ούτε να πετάξω μπορώ, ούτε να δω τον κόσμο πιο όμορφο. Καμιά φορά νομίζω πως αυτό το όνειρο ζωντανεύει. Και μπορεί και να ... αλλά ... Το θέμα είναι πως με δανεικά φτερά δεν πέταξε ποτέ κανείς. Ας μη συντηρούμε ψευδαισθήσεις.

Μεγάλο θέμα οι ψευδαισθήσεις, κι άμα τις αγκαλιάσεις ... μεγαλύτερο. Κι η αγκαλιά, κι αυτή ... επικίνδυνη. Μη γελάς. Δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται. Να μη βιάζεσαι, ούτε να αγκαλιάσεις, ούτε να αγκαλιαστείς. Γενικά μη βιάζεσαι. Και στο λέω εγώ που πανάθεμα με βιάζομαι, βιάζομαι και τρέχω σαν να μην υπάρχει αύριο. Θα μου πεις, ναι μπορεί να μην υπάρχει. Θα σου πω, πως ναι, με αυτόν τον "φόβο" έμαθα να ζω, και δε με νοιάζει πια. Γι αυτό δεν έχω σταματήσει να τρέχω.

Που θέλω να πάω; Άγνωστο. Τα 'χουμε ξαναπεί. Τόσο τρέξιμο και δεν έχω καταφέρει να φτάσω πουθενά. Τόσες αγκαλιές και σε καμιά δεν κατάφερα να φωλιάσω. Τόσες στιγμές ήπιαμε και καμιά δεν κατάφερε να με ξεδιψάσει. Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι αν εγώ αποφεύγω να βρω προορισμό, αν εγώ πνίγω ότι αγκαλιάζω, αν εγώ φτύνω τις στιγμές. Όμως, ούτε ανθρώπους μου αρέσει να πνίγω, ούτε στιγμές να φτύνω. Κι έτσι γνωρίζω πότε πρέπει να βγω στην απ έξω. Και ναι, γνωρίζω πότε πρέπει να αφήσω τη σιωπή να με κόψει. Και την αφήνω ...

Γιατί κάπου εδώ στη φωτιά θα χάνομαι και θα βρίσκομαι πάντα, για να ξορκίζω τα κρυφά, για να ανταμώνω τα όμορφα. Κι αν ξεφύγει κάποιο δάκρυ και το δεις, μη φοβηθείς, δεν είναι από λύπη, δεν είναι από θυμό, μα από χαρά, που το ζήσαμε κι αυτό. Το ζήσαμε κι αυτό ... 

Εξάρχεια σε Κίνηση: Κάλεσμα σε ανοικτή συζήτηση για τα προβλήματα της γειτονιάς


ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΒΙΑ, ΜΑΦΙΕΣ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ !

Επειδή έχουμε λόγο για τη γειτονιά μας, καλούμε όλες τις συλλογικότητες αλλά και τους κατοίκους των Εξαρχείων να συζητήσουμε για αυτά, να σχεδιάσουμε δράσεις για να πάρουμε ξανά τη γειτονιά στα χέρια μας.

Όλοι όσοι μένουμε, εργαζόμαστε και αγαπάμε τα Εξάρχεισ συναντιόμαστε τη Δευτέρα 28 Απρίλη ώρα 7:00 μ.μ. στο κτήριο Γκίνη (Πολυτεχνείο), είσοδος από Στουρνάρη.

Εξάρχεια σε κίνηση 
(Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων, Αυτόνομο Στέκι, Συνχρόνω, Συλλογική Κουζίνα της Τετάρτης , Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων (Δι.Κ.Α.Εξ.)

Χαράτσι ΔΕΗ (ΕΕΤΑ): τί θα γίνει με όσους δεν το πλήρωσαν


Σύμφωνα με απόφαση του γενικού γραμματέα φορολογικών εσόδων κ. Θεοχάρη που επέγραψε το 2013 δόθηκαν οδηγίες στη ΔΕΗ αλλά και στους εναλλακτικούς παρόχους ηλεκτρικής ενέργειας να αποστείλλουν τα πλήρη στοιχεία όσων δεν εξοφλήσουν το ΕΕΤΑ (χαράτσι του 2013) στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (Γ.Γ.Π.Σ ) δια τα ...περαιτέρω.

Συγκεκριμένα αυτές τις ημέρες, η ΔΕΗ αποστέλλει τους λογαριασμούς που περιλαμβάνουν την τελευταία δόση από το χαράτσι της ΔΕΗ. Όσοι δεν πληρώσουν εμπρόθεσμα, θα βρεθούν αντιμέτωποι με την εφορία καθώς η ΔΕΗ έχει εντολή να στείλει τα στοιχεία τους στην Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων. Αυτοί που θα πληρώσουν εκπρόθεσμα ρεύμα+χαράτσι θα μπλέξουν και πάλι, μιας και θα θεωρηθεί από τη ΔΕΗ ότι δεν εξόφλησαν το χαράτσι (ΕΕΤΑ). Επομένως αν είναι να πληρώσετε εκπρόθεσμα τουλάχιστον μην πληρώνετε το ποσό του ΕΕΤΑ αλλά μόνο το ρεύμα.

Να τι λέει η απόφαση: «Aν δεν καταβληθεί το τέλος, εν όλω ή εν μέρει, η Δ.Ε.Η. και οι εναλλακτικοί προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος, μετά την ημερομηνία λήξης πληρωμής της τελευταίας δόσης του ΕΕΤΑ, διαγράφουν το οφειλόμενο κατά την ημερομηνία αυτή ΕΕΤΑ από τους λογαριασμούς κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος των υπόχρεων και αποστέλλουν κατάσταση στη Γ.Γ.Π.Σ. Η Δ.Ε.Η. και οι εναλλακτικοί προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος οφείλουν, ταυτόχρονα με τη διαγραφή του οφειλόμενου ποσού του ΕΕΤΑ., να αποστέλλουν στη Γ.Γ.Π.Σ. καταστάσεις των καταναλωτών για τους οποίους διαγράφηκε η απαίτηση ΕΕΤΑ., στις οποίες περιλαμβάνονται το ονοματεπώνυμο και ο Α.Φ.Μ. του καταναλωτή, το ονοματεπώνυμο και ο Α.Φ.Μ. του κυρίου ή επικαρπωτή του ακινήτου, εφόσον αυτά είναι γνωστά, ο αριθμός παροχής και η διεύθυνση του ακινήτου, το συνολικό ποσό του τέλους που έχει βεβαιωθεί, το ποσό που έχει καταβληθεί και το υπόλοιπο – οφειλόμενο ποσό».

Πρακτικά, είναι η ίδια διαδικασία που έχει αποφασισθεί από το 2011 (επί υπουργείας Βενιζέλου). Συγκεκριμένα η τότε απόφαση υπεδείκνυε στη ΔΕΗ να διαγράφει το χαράτσι από τους λογαριασμούς με την πάροδο ενός τετραμήνου από την ημερομηνία λήξης κάθε λογαριασμού και να αποστέλλει τα στοιχεία των πελατών της (που αναγράφονταν στους λογαριασμούς) στη Γ.Γ.Π.Σ. Μόνο που τότε τα αναγραφόμενα στοιχεία των λογαριασμών της ΔΕΗ "επέτρεψαν" σε ένα μεγάλο ποσοστό ιδιοκτητών να μην πληρώσουν το χαράτσι, με αποτέλεσμα να τους ψάχνει ακόμη ο Θεοχάρης...

Έκτοτε όμως και με την υποχρεωτική αναγραφή του αριθμού παροχής ρεύματος στη φορολογική δήλωση ελάχιστοι έως κανείς δεν θάναι πιο στο ακαταδίωκτο. Ίσως εκτός από αυτούς που έκαναν χειρόγραφες δηλώσεις και δεν ανέγραψαν τον αριθμό παροχής ή εκείνους που στον αντίστοιχο κωδικό έγραψαν άλλα αντί άλλων (π.χ. αριθμό άλλου ρολογιού).

Η συνέχεια σε όσους δεν πλήρωσαν είναι γνωστή: σημείωμα από την εφορία "περάστε δια υπόθεσίν σας", κ.τλ.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

ΒΙΟ.ΜΕ: μια δίκη-δίωξη κατά του αγώνα των εργαζομένων


ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ!

Στις 12 Μαϊου πρόκειται να λάβει χώρα στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης άλλη μία απεγνωσμένη ενέργεια με σκοπό να καμφθεί ο αγώνας των εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ. Κάποιοι πρώην εργαζόμενοι, όντας ξένοι με τις έννοιες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της ελευθερίας, οδηγούν στα δικαστήρια αυτούς, που διεκδικούν το δικαίωμά τους στην εργασία, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά την τυφλή υπακοή τους στα κελεύσματα της εργοδοσίας. Δεν είναι η πρώτη φορά, βέβαια, που γίνεται προσπάθεια να χτυπηθεί το δικαίωμα στην ελεύθερη εργασία, η οποία δεν δέχεται εντολοδότες.

Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ τόλμησαν και έδειξαν πως μία αληθινή και χωρίς το στίγμα της εξουσίας εργασία, και κατ’ επέκταση ζωή, είναι δυνατή. Προσπάθησαν αρχικά να επιβιώσουν, αλλά μας έδειξαν τελικά πώς είναι να ζείς πέρα από το δίπολο του εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου στις σχέσεις εργασίας.

Σήμερα λοιπόν, που η ΒΙΟ.ΜΕ μετρά 15 μήνες αυτοδιαχείρισης, που η αλληλεγγύη από Ελλάδα και εξωτερικό έχει ξεπεράσει τις προσδοκίες όλων, αφού οι αλληλέγγυοι – υποστηρικτές και υποστηρίκτριες σε διάστημα μόλις τριών μηνών έχουν ξεπεράσει τους οκτακόσιους, σήμερα είναι που η επιτυχία της ενοχλεί και γι’αυτό προσπαθούν να εκδικηθούν το εγχείρημα.

Για όλα τα παραπάνω η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ, επιθυμεί να υπενθυμίσει την αμέριστη και άοκνη συμπαράστασή της στους εργαζομένους της ΒΙΟ.ΜΕ, που πολύ άδικα υφίστανται όλες τις χειραγωγούμενες και κατευθυνόμενες επιθέσεις. Οι εργαζόμενοι δεν είναι μόνοι στον αγώνα έναντια στην εκμετάλλευση της εργασίας, που κάποιοι αρέσκονται να διαιωνίζεται. Έτσι, υπενθυμίζουμε πως το γρανάζι το γυρίζουμε όλοι μαζί και όλοι μαζί θα σταθούμε ενάντια σε οποιονδήποτε θελήσει να χτυπήσει τον αγώνα των εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ. Όλες οι απονενοημένες προσπάθειες προκειμένου να παρεμποδιστεί η ανοδική πορεία της ΒΙΟ.ΜΕ, δε φανερώνουν παρά μόνο την αδυναμία αυτών από τους οποίους εκπορεύονται. Στις 12 του Μάη θα είμαστε στο πλευρό των εργαζομένων.

Συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια Θεσσαλονίκης Δευτέρα 12 Μάη 09.00

Να απορριφθούν οι κατηγορίες, να δικαιωθούν οι αγωνιζόμενοι εργάτες της ΒΙΟΜΕ.
Κάτω τα χέρια από το εργοστάσιο των εργατών!
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΓΡΑΝΑΖΙ!

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης (Θεσσαλονίκης)
στον αγώνα των εργαζομένων της Βιο.Με

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

(Δεν λύγισαν! Συνεχίζουν)! Διαμαρτυρία με αγκάθινα στεφάνια για τις απολυμένες καθαρίστριες



Φορώντας αγκάθινα στεφάνια και κρατώντας πανό στο οποίο αναγραφόταν «Σκούπα σε κυβέρνηση και μνημόνια» διαμαρτυρήθηκαν το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης έξω από το υπουργείο Οικονομικών οι απολυμένες καθαρίστριες.

Παράλληλα, ακούστηκαν πολλά συνθήματα, όπως «Στεφάνι με αγκάθια βάλαν στο Χριστό, στεφάνι μας φορέσατε για 500 ευρώ», αλλά και «Στουρνάρα να μην πας την Κυριακή εκκλησία».

Ευτυχώς που δεν υπάρχει θεός, Θανάση. (αναδημοσίευση)


πηγή:

Τον αφορισμό του Ν Δήμου ζήτησε ένας από τους μαυροντυμένους εκατομμυριούχους που κυκλοφορούν με λιμουζίνες, φορώντας άμφια που κοστίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Μόνο τα μανικετόκουμπα ενός από δαύτους, θα έφτανε για να ταΐσει 10 οικογένειες για ένα χρόνο.

Η πλάκα είναι ότι όλοι αυτοί οι χοντρομπαλάδες που κοντεύουν να σκάσουν από την πολλή μάσα, υποτίθεται ότι κηρύσσουν τον λόγο του Ιησού, δηλαδή ενός πάμπτωχου ξυπόλητου Εβραίου που έζησε πριν 2.000 χιλ χρόνια και προέτρεπε τους ανθρώπους να δώσουν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς! Αν αυτό από μόνο του δεν είναι ο ορισμός της υποκρισίας, τότε δεν ξέρω και εγώ τι είναι...

Είπε και άλλα ο Παναθλιώτατος :
“ Ο άθεος βγάζει προς τα έξω τη σαπίλα της ψυχής του” και “ εμείς παρακαλούμε τoν Θεό να σαπίσει τoστόμα του”, κλπ κλπ....
Μέσα στην αγάπη ο Μουρλοπολίτης....

Να σαπίσει το στόμα του άθεου, όμως μέσω του κρατικού μισθού σου, τα λεφτάκια των άθεων μια χαρά τα παίρνεις ...αντιπρόσωπε του θεού!
Ευτυχώς βρε αθεόφοβε που δεν υπάρχει θεός-και το γνωρίζεις- διαφορετικά θα σου έριχνε φωτιά και θα σε έκαιγε.
Χρηματόδουλα ανθρωπάκια που έχετε και το θράσος να πουλάτε ηθική ενώ ο κόσμος γύρω σας πεινάει, κάνοντας ταυτόχρονα πριβέ πάρτι στις βίλες σας και στις λιμουζίνες σας.

Να σαπίσει το χέρι σας που παίρνετε τα χρήματα των άθεων και εκμεταλλεύεστε τις αδυναμίες του κοσμάκη, τρισάθλιοι υποκριτές.

Και τέλος πάντων, για να μην μου λέτε πάλι ότι τσουβαλιάζω, γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχουν πολλοί παπάδες που δίνουν και το υστέρημά τους για τους φτωχούς.
Δεν ξέρω πόσοι είναι και τι δύναμη έχουν μέσα στην εκκλησία, ας φροντίσουν πάντως να ξεφορτωθούν τους απατεώνες, ρατσιστές, μουρλούς αρχιπαπάδες, γιατί αυτοί ξεφτιλίζονται πρώτοι από όλους.