επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2021

Τι αγαπώ στον λόφο αυτόν;



Του Νίκου Ιωάννου

"Τι αγαπώ στον λόφο αυτόν;» Η φράση που είδα γραμμένη σε ένα πλακάτ και με έκανε να σκεφτώ γιατί πραγματικά βρεθήκαμε στου Στρέφη ένα μεσημέρι περικυκλώνοντάς τον συμβολικά"

Τι αγαπάμε σε αυτόν τον λόφο;

Αγαπάμε πράγματα που άλλα είναι κοινά άλλα όχι, δεν έχει σημασία. Είναι τα κοτσύφια κι οι καλογιάννοι που κελαηδάνε, είναι ο γκιώνης, είναι το μπάσκετ, τα δέντρα, το θεατράκι, η κορυφή, τα φιλιά, τα τραγούδια, το παιχνίδι, οι συζητήσεις, οι βόλτες, είναι η ζωή μας. Είναι όλα αυτά που αγαπάμε στον λόφο του Στρέφη. Είναι που ανταμώσαμε όλη η γειτονιά σε μια σπουδαία πολιτική πράξη, για να σώσουμε τον λόφο από τα νύχια της κ-ε-νοτομίας. Ανταμώσαμε σε μιαν ανθρώπινη δημιουργία.

Είναι αυτά που, εσύ Κώστα Μπακογιάννη, δεν ξέρεις και δεν αγαπάς. Γιατί δεν αγαπάς αυτή την πόλη. Αγαπάς τα «έργα» για την πόλη. Αγαπάς τα έργα που θα δημιουργήσουν κάποιο οικονομικό κύκλο, με κάποιο πιθανό κέρδος, ωσάν να είναι αυτό το πρωταρχικό νόημα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Παίρνεις την ευθύνη του έργου αλλά δεν δίνεις λόγο γι΄ αυτό παρά μόνο στις εκλογές –εκεί δηλαδή όπου η γενίκευση εξαφανίζει το συγκεκριμένο. Αγαπάς την πολιτική σαν επάγγελμα, το οικογενειακό σου επάγγελμα. Ο επαγγελματισμός σου, λοιπόν, ως προς αυτό είναι αδιαμφισβήτητος.

Η αγάπη για την πόλη όμως είναι κάτι άλλο. Είναι να έχω δρόμο να διαβώ, για να δημιουργήσω, να έχω ποδηλατόδρομο να ποδηλατώ, για να δημιουργήσω, να έχω δρόμο να περπατώ ασκόπως και να περιπλανιέμαι δημιουργικά, μα όχι να περπατώ χωρίς αυτή την προοπτική και να αφήνω τον οβολό μου στις οικονομικές ανάγκες μόνο. Αγάπη για την πόλη είναι να αγαπάς τους ανθρώπους της, να αγαπάς αυτό που κάνουν οι άνθρωποι και όχι να τους βλέπεις σαν εμπόρευμα που θα τροφοδοτήσει την ανάπτυξη.

Όπως έδειξε ο αποτυχημένος «περίπατος», και όπως φαίνεται στην περίπτωση του Στρέφη, το σκεπτικό της ανάπλασης έχει να κάνει με την κατασκευή υποδομής «στέρεης» και «οριοθετημένης» όπου ο επισκέπτης θα νιώθει άνετα όταν περπατάει.

Αναμφισβήτητα χρειάζεται ο χώρος που κινούμαστε να είναι περπατήσιμος. Όμως όταν μετατρέπουμε αυτή τη στοιχειώδη ανάγκη σε γνώμονα σχεδιασμού μιας μητρόπολης όπως η Αθήνα, τοποθετούμε αυτομάτως τον εαυτό μας εκτός θέματος. Ο σχεδιασμός αυτός χρειάζεται για να εξυπηρετεί καλύτερα την ανθρώπινη κίνηση. Η ανθρώπινη κίνηση στην πόλη μας αποτελείται από τους διαφορετικούς προορισμούς εκατομμυρίων ανθρώπων. Προορισμοί οι οποίοι διέρχονται από ελεύθερα περάσματα όπως τα πάρκα, η αγορά, οι πλατείες, ο ιδιωτικός δημόσιος χώρος, περάσματα που γίνονται κόμβοι επικοινωνίας. Γίνονται τόποι δημιουργίας όπου ο σύγχρονος Αθηναίος μαζί με τους επισκέπτες δημιουργεί τον τρόπο, τη συμπεριφορά, τον πολιτισμό του.

Έτσι υπάρχει η πόλη μας, αυτή η χαοτική πόλη. Με σχεδιασμούς που επιχειρούν μια εύτακτη τοποθέτηση των κατασκευών δεν είναι δυνατόν να ξεφύγει κανείς από το χάος της Αθήνας. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι απλές παρεμβάσεις που θα δώσουν χώρο στις ανθρώπινες δημιουργίες. Μια «ανάπλαση», μια παρέμβαση στο αστικό τοπίο πρέπει να έχει αντικείμενο αυτές τις δημιουργίες αλλιώς ποιο το νόημα; Ακόμη και η οικονομία, στο ανορθολογικό περιβάλλον που δρομολογείται, μοιραία βρίσκεται συνεχώς σε κρίση. Οι αρχιτεκτονικές-πολεοδομικές προτάσεις που αγνοούν την ψυχή της πόλης γίνονται μόνο για να παράξουν εργολαβικό κέρδος και να χειραγωγήσουν και εμπορευματοποιήσουν τον δημόσιο χώρο.

Δεν αγαπάς την Αθήνα, Κώστα Μπακογιάννη.

Σκοπός σου είναι να «καλλωπίσεις» τους χώρους, να τους συμμορφώσεις με βάση την αισθητική που ομογενοποιεί τα πάντα. Την αισθητική που επιβάλει το παγκόσμιο super market της κατασκευής και μετατρέπει την αστική ποικιλία σε αστικό-νεοκαπιταλιστικό ρεαλισμό, όμοιον σε πολλά με τον αστικό-σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Σκοπός σου είναι να «αποστειρώσεις» την πόλη από εκείνες τις ανθρώπινες δραστηριότητες που κατά τη γνώμη σου δεν αποδίδουν αρκετά κέρδη. Αυτό εννοείς με την ανάπλαση: να αποστειρώσεις την πόλη για να μπορεί να την επισκέπτεται ο τουρίστας ωσάν να επισκέπτεται ένα γιγάντιο Mall.

Όμως ο αέρας αυτής της ανάπλασης μεταφέρει σκόνη από την αστική έρημο του Dubai με κίνδυνο να σκεπάσει κάθε ζωντανή πλευρά της πόλης. Σχεδιασμοί και παρεμβάσεις όπως στο Ελληνικό, στον Ελαιώνα, στη Φιλαδέλφεια, στην Ακαδημία Πλάτωνος, στο κέντρο της Αθήνας, στου Στρέφη και μια σειρά άλλες προσομοιάζουν με τέτοιου είδους αστικό περιβάλλον. Αστικά μπαλκόνια, στεγνοί από επικοινωνία τόποι, αστική έρημος.

Εμείς οι πολίτες οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανή την πόλη μας για εμάς τους ίδιους και για τους επόμενους. Η πόλη είναι οι ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ και κάθε σχεδιασμός οφείλει να τις παίρνει υπόψη του.

Οι Εξαρχιώτες γνωρίζουμε καλά την κατάντια του Στρέφη. Η υποβάθμιση και η εγκατάλειψη βρίσκεται για πολλά χρόνια μπροστά στα μάτια μας. Αν υπάρχουν ευθύνες για αυτή την κατάσταση, σίγουρα βαραίνουν λιγότερο τους κατοίκους της γειτονιάς μας αφού δεν έχουν καμιά εξουσία –τουτέστιν κανέναν πόρο για να συμμορφώσουν το λόφο. Καμιά όμως εταιρία και κανένα αρχιτεκτονικό γραφείο και καμιά δημοτική αρχή δεν μπορεί να σχεδιάζει αγνοώντας την ψυχή της πόλης.

Εσύ, Κώστα Μπακογιάννη, επειδή έχεις την εξουσία και τους πόρους, οφείλεις να μας παραδώσεις τον λόφο του Στρέφη όπως τον θέλουμε εμείς, οι ίδιοι οι πολίτες, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να ακούσεις ΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΟΦΟ.

Εμείς οι πολίτες οφείλουμε να σκεφτούμε ότι, για να είμαστε πολίτες, η πόλη πρέπει να ανήκει σε εμάς. Πρέπει εμείς να έχουμε την εξουσία. Εμείς να αποφασίζουμε, όχι μόνο για το πώς θα φτιάξουμε τον λόφο του Στρέφη ή το Ελληνικό ή την Ακαδημία Πλάτωνος, αλλά να δίνουμε σε εμάς τους νόμους μας και τους θεσμούς μας, ξέροντας ότι εμείς τους δημιουργούμε και τότε θα είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τη στήριξή τους από εμάς τους ίδιους.

Τότε θα είμαστε πραγματικά ΠΟΛΙΤΕΣ.

Στον δρόμο προς αυτή την εποχή θα παλεύουμε για το καλύτερο, για μια πόλη όσο το δυνατόν δική μας. Την περασμένη Κυριακή στου Στρέφη δείξαμε ότι μπορούμε να το κάνουμε.


Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2021

Πλειστηριασμοί 2021: Η Εθνική (μας) τράπεζα αφήνιασε...

  Πλειστηριασμοί 2021

Η Εθνική (μας) τράπεζα αφήνιασε...

Μια από τις 107 σελίδες πλειστηριασμών με επισπεύδουσα την Εθνική τράπεζα

2.140 οφειλέτες με τα μέχρι στιγμής στποιχεία (19.2.2021) έχουν "μπεί  στο μάτι" της εθνικής μας τράπεζας. Αυτό σημαίνει ότι 2.700 ακίνητα (σπίτια, οικόπεδα, κ.λπ.) θα εκπλειστηριασθούν άμεσα μόλις αρθεί το "εμπάργκο" κατά των πλειστηριασμών λόγω της πανδημίας.

Οι αριθμοί αποκαλύπτουν τη νέα επιθετική τακτική της τράπεζας έναντι των μικρο-οφειλετών της. αν λάβουμε υπόψη τα στοιχεία της προηγούμενης ανάρτησής μας, όπου διαπιστώσαμε ότι το 75,6% των εκπλειστηριαζομένων κατοικιών αφορά ακίνητα αξίας κάτω των 120.000 ευρώ. (δείτε προηγούμενη ανάρτηση).

Στην ιστοσελίδα του Ταμείου Νομικών (https://deltio.tnomik.gr) έχουν αναρτηθεί έως σήμερα αναγγελίες πλειστηριασμών κατά 5.798 οφειλετών που αντιστοιχούν σε 7.354 πλειστηριασμούς ακινήτων. Από τις αναγγελίες αυτές οι 2.140 έχουν εκδοθεί από την Εθνική τράπεζα. Άλλες 350 αναγγελίες έχουν εκδοθεί από ιδιώτες και εταιρείες (εκτός τραπεζών. Οι υπόλοιπες τράπεζες (συστημικές και συνεταιριστικές) έχουν εκδώσει 3.308 αναγγελίες.     

Η Εθνική (μας) τράπεζα αφήνιασε...
Με απλά λόγια η Εθνική αναδεικνύεται στον πιο δεινό κυνηγό των οφειλετών της με ποσοστό 37% επί του συνόλου των αναγγελιών. "Λογικό", ειδικά αν το σκάνδαλο του ξεπουλήματος της πρώην θυγατρικής ΠΑΝΓΑΙΑΣ έχει στοιχίσει μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους μετόχους της τράπεζας. 

Στατιστική πλειστηριασμών 2021 (Α! διμήνου 2021)

 

 
Στατιστική πλειστηριασμών 2021 (Α! διμήνου 2021)

Παρόλο που έχουν ανασταλεί όλοι οι πλειστηριαμοί λόγω πανδημίας από 13/11/2020 καλό είναι να δούμε μερικά στοιχεία για αυτούς που είχαν προγραμματισθεί έως 30/6/2021 και αλλά τελικά ανεστάλησαν ή θα ανασταλούν λόγω της πανδημίας.

Αυτούς τους πλειστηριασμούς και όσους αναγγελθούν ακόμη θα τους βρούμε μπροστά μας από 1/7/2021 ή και νωρίτερα.

Μέχρι στιγμής λοιπόν έχουν αναγγελθεί για όλη τη χώρα 7.174 πλειστηριασμοί ακινήτων, εκ των οποίων οι 4.356 (ποσοτό 60.7%%) αφορούν κατοικίες.

Για την Αττική έχουν αναγγελθεί 2.913 πλειστηριασμοί ακινήτων, εκ των οποίων οι 1.540 (ποσοτό 52,9%) αφορούν κατοικίες. Εξ’ αυτών οι 164 εκπλειστηριάζονται μαζί με οικόπεδο, οι 15 μαζί με αγρόκτημα και οι 1.361 εκπλειστηριάζονται αυτόνομα.

Για τις 1.361 κατοικίες οι εμπορικές αξίες (τιμές εκκίνησης πλειστηριασμού) έχουν ως εξής:
-Αξία από 10.000 ευρώ έως 50.000 ευρώ περιπτώσεις 414 ποσοστό 30.4%
-Αξία από 50.001 ευρώ έως 80.000 ευρώ περιπτώσεις 360 ποσοστό 26.5%
-Αξία από 80.001 ευρώ έως 120.000 ευρώ περιπτώσεις 254 ποσοστό 18.7%
ΣΥΝΟΛΟ ΕΚΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΤΟΙΚΙΩΝ ΜΕ ΑΞΙΑ ΕΩΣ 120.000 ευρώ 1.028 περιπτώσεις (ποσοστό 75.6%)

Ακόμη, εκπλειστηριάζονται 310 κατοικίες με αξία άνω των 120.000 ευρώ (ποσοστό 22.8%).
Τέλος υπάρχουν 23 περιπτώσεις πλειστηριασμών αποθηκών και θέσεων parking που περιλαμβάνονται στον όρο “κατοικία” και εκπλειστηριάζονται αυτόνομα (ποσοστό 1.6%)

Οι αριθμοί αυτοί προκύπτουν από την πλατφόρμα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών έως σήμερα 17.2.2021.
Από τα ανωτέρω στοιχεία συνάγεται ότι βρισκόμαστε μπροστά στην πιο βάρβαρη επίθεση στο δικαίωμα της στέγης.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2021

Covid-19_GR: Η αθέατη πλευρά της διαχείρισης μιας πανδημίας ΙΙ- Μυστικά και ψέματα στη σκιά των αριθμών

Το παρόν κείμενο αποτελεί συνέχεια προηγούμενου που αναρτήθηκε στις 19/12/2020. Επομένως για την κατανόησή του θα ήταν χρήσιμο να προηγηθεί η ανάγνωση του προηγούμενου. 

Η εξέλιξη του δείκτη  D:C
Παρακολουθώντας συστηματικά την εξέλιξη του δείκτη  D:C (πρόκειται για το ποσοστό θνησιμότητας των διαπιστωμένων κρουσμάτων Covid 19 και εκφράζεται από το πηλίκο του αριθμού των θανάτων D λόγω της μόλυνσης δια του πλήθους των κρουσμάτων C) διαπιστώνουμε την συνεχόμενη, εδώ και επτά μήνες, ανοδική πορεία του. Έτσι, από το ποσοστό 3.28% (δηλαδή 3.28 θάνατοι ανά 100 κρούσματα) στις 22/12/2020, στις 2/1/2021 το ποσοστό αυτό ανήλθε το 3.5% και ήδη σήμερα 17/1/2021 έχει ανέλθει στο 3,67%.

Τί σημαίνει αυτό συγκριτικά με όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες ;
Ότι η χώρα μας "ανέβηκε" από την τέταρτη στην τρίτη χειρότερη θέση σχετικά με τη δυνατότητα περίθαλψης των κρουσμάτων της πανδημίας (δείτε τον πίνακα 2.2.2021-στήλη (8). Όπως έχουμε αναφέρει ο δείκτης D:C προσμετρά τη δυνατότητα του συστήματος υγείας μιας χώρας να περιθάλψει αποτελεσματικά όσους μολύνθηκαν/ασθένησαν από τον ιό.

Στη στήλη 8 απεικονίζεται η σειρά κατάταξης: Την 2/2/2021 με τα κόκκινα 
και την 22/12/2020 με τα μαύρα στοιχεία (εντός παρένθεσης).

Ποιές άλλες χώρες μαζί με τη δική μας υστερούν  στον τομέα της υγειονομικής κάλυψης της πανδημίας ;
Στις δύο ακόμη χειρότερες θέσεις βρίσκονται η Βουλγαρία και η Βοσνία ενώ στην τέταρτη (από την τρίτη που κατείχε) θέση βρίσκεται η Ιταλία για τους λόγους που έχουμε εξηγήσει την προηγούμενη ανάρτηση. 

Βασικά συμπεράσματα
Στο μεσοδιάστημα από 22/12/2020 έως 2/1/2021 σε πολλές άλλες χώρες παρατηρήθηκε χειροτέρευση του δείκτη D:C (στήλη 7 σε κίτρινο πλαίσιο) όμως το υψηλότερο ποσοστό χειροτέρευσης το κατέχει η χώρα μας. Χώρες που επλήγησαν στα πρώτα στάδια της πανδημίας, όπως η Ιταλία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Ισπανία, κ.α  κατάφεραν να μειώσουν τον δείκτη σημαντικά. 
Είναι επίσης σημαντικό ότι ο μέσος όρος του δείκτη πανευρωπαϊκά στις 2/1/2021 βρισκόταν στο 2.29% ενώ σήμερα (17/1/2021) βρίσκεται στο 2.28%.


Μυστικά και ψέματα στη σκιά των αριθμών
Και ενώ μαίνεται ο πόλεμος των αριθμών η ελληνική κυβέρνηση ...πανηγυρίζει ! Μας παρουσιάζονται καθημερινά ερμηνείες, πίνακες, γραφήματα, δείκτες οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση είναι ανεπαρκείς, επαρκείς όμως για τις ανάγκες της προπαγάνδας.
Παράλληλα ένας οχετός ψευδών στοιχείων για άλλες χώρες καθησυχάζουν την έτσι κι αλλοιώς  ευνουχισμένη ελληνική κοινωνία ως προς την ανεπάρκεια και ιδιοτέλεια των κυβερνώντων.  Και όσες φορές χρειασθεί να επιστρατευθεί ο φόβος για να επιχειρηθεί η καταστολή ή να προχωρήσει με ταχύτερους ρυθμούς η "σωτήρια" φάμπρικα των εμβολιασμών, ανασύρονται από το ντουλάπι κρυμμένα κρούσματα και πτώματα για να πάρουν τη θέση τους, δοθείσης ευκαιρίας, καινούργια. Ένα τέτοιο παράδειγμα των τελευταίων ημερών είναι αυτό της Κοζάνης.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τρομολαγνείας απεικονίζεται στη συνέχεια. 


Στις 13/1/2021 τα κυβερνητικά ΜΜΕ ανακοίνωσαν για την Αγγλία πάνω από 100.000 νεκρούς. Την ίδια μέρα ο διεθνής οργανισμός https://www.worldometers.info/coronavirus/#countries ανακοίνωνε για την ίδια χώρα 84.252 νεκρούς. Ακόμη και σήμερα 17/1/2021 ακόμη οι νεκροί στη χώρα αυτή παραμένουν κάτω από 90.000.


Η πιο κραυγαλέα επιχείρηση εξαπάτησης και αποχαύνωσης της ελληνικής κοινωνίας σχετικά με την αντιμετώπιση της πανδημίας επιχειρήθηκε με ορούς αισιοδοξίας προ ημερών όταν η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικαλέσθηκαν αντίστοιχες ευρωπαϊκές εκθέσεις. Αυτή την "αισιοδοξία" καταρρίπτουν τόσο διεθνείς μελέτες επί όλων των δεικτών κάθε χώρας (π.χ. Bloomberg) όσο και αυτά καθεαυτά τα στοιχεία, αρκεί να τα εξετάσει κανείς αναλυτικά.
Πιο αναλυτικά δείτε εδώ.

Μια χαρακτηριστική παραποίηση των αριθμών  επιχειρήθηκε πάλι από την κυβέρνηση σε δύο μέτωπα: 
-Αυτό του δείκτη Tests/ανά 1.000.000 κατοίκους όπου η κυβέρνηση ισχυρίσθηκε ότι βρισκόμαστε μέσα στις 10 καλύτερες χώρες της Ευρώπης, ενώ στην πραγματικότητα βρισκόμαστε στην 33η θέση (στοιχεία 17/1/2021)
-και αυτό του δείκτη θετικότητας tests:cases όπου η κυβέρνηση και πάλι  ισχυρίσθηκε ότι είναι κάτω του 4%, ενώ στην πραγματικότητα και για ένα μεγάλο διάστημα μέχρι προ ημερών βρισκόμασταν κοντά στο 5%.

Δεν "ανακαλύψαμε εμείς την Αμερική", απλά η Αμερική είναι μπροστά μας. Και είναι να απορεί κανείς ότι κανένας συλλογικός φορέας (κόμματα, οργανώσεις, συνδικαλιστές, κ.α) δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την  κασέτα '"για όλα φταίει ο καπιταλισμός", να σπρώξουν την προσοχή τους παραπέρα από το "πρόβλημα" που λέγεται "καπιταλισμός" και να θυσιάσουν την αφοσίωσή τους στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά) της χώρας μας που είναι η αιτία μιας ανάρμοστης κακοδαιμονίας εντός της ευρωπαϊκής ένωσης.
Αλλού πάει ο γιαλός και για αλλού αρμενίζουμε ;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανά τακτά χρονικά διαστήματα η παρούσα μελέτη θα εμπλουτίζεται με επικαιροποιημένα στατιστικά στοιχεία και παρατηρήσεις.

από θ.α


Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2021

Λαθροχειρία της κυβέρνησης εις βάρος των υπό προστασία του ν.Κατσέλη

Εν κρυπτώ μεθόδευση 35.000 πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας επιχειρεί η κυβέρνηση.


Σύμφωνα με καταγγελία της τομεάρχου Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεκάδες χιλιάδες πολίτες κινδυνεύουν σε λίγες μέρες χωρίς καμία ευθύνη τους να χάσουν την προστασία της πρώτης κατοικίας τους.

Σε δήλωσή της η κ. Αχτσιόγλου αναφέρει ότι «δεκάδες χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι έχουν κάνει αίτηση υπαγωγής στον νόμο Κατσέλη (νόμος 3869/2010) και προστατεύονται παρότι η υπόθεσή τους δεν έχει ακόμη εκδικαστεί, κινδυνεύουν σε λίγες μέρες χωρίς καμία ευθύνη τους να χάσουν την προστασία της πρώτης κατοικίας τους και να οδηγηθούν σε πλειστηριασμούς, με σαφή μεθόδευση της κυβέρνησης, κατ’ απαίτηση των τραπεζών».

Η τομεάρχης του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει ότι «η κυβέρνηση έδωσε μια ασφυκτική προθεσμία στους πολίτες να υποβάλουν εκ νέου αιτήσεις σε πλατφόρμα με σειρά δικαιολογητικών, που θα έπρεπε να συγκεντρώσουν από τις δημόσιες υπηρεσίες που υπολειτουργούν εν μέσω λοκ-ντάουν, πράγμα αντικειμενικά αδύνατο».

Τονίζει πως το αποτέλεσμα είναι ότι «σε 3 ημέρες η προθεσμία λήγει, και από τους 40.000 ανθρώπους έχουν κατορθώσει να υποβάλουν οριστικές αιτήσεις μόλις 4.400».

Κατόπιν αυτών κατηγορεί την κυβέρνηση ότι «εν πλήρει συνειδήσει επιλέγει μετά τις 15 Ιανουαρίου να οδηγήσει πάνω από 35.000 πολίτες και νοικοκυριά εκτός προστασίας, με αποτέλεσμα αυτομάτως τα σπίτια τους να μπορούν να πλειστηριαστούν» και πως «μετά τον νέο πτωχευτικό που οδηγεί σε γενικευμένη πτώχευση το σύνολο των πολιτών που οφείλουν, η κυβέρνηση επιχειρεί εν κρυπτώ να πετάξει εκτός προστασίας και όσους πολίτες είχαν προσφύγει στο νόμο Κατσέλη».

πηγή: in.gr

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2021

Πλειστηριασμοί 2000 ! Ένα εφιαλτικό τοπίο αναδύθηκε...

Συγκεντρωτικοί πίνακες πλειστηριασμών του 2020
Από Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών
(Παρατηρητήριο Πλειστηριασμών)

Οι αριθμοί είναι “εφιαλτικοί” αν υπολογισθεί ότι κατά το 2020 μόνο στους 5 μήνες έγιναν πλειστηριασμοί (λόγω πανδημίας).

-Η γεωγραφική ανά περιφέρεια αναφέρεται μόνο στους πλειστηριασμούς που έγιναν (ολοκληρωμένοι).



Ήδη από τις πρώτες μέρες του 2021 προαναγγέλεται το ξεσπίτωμα χιλιάδων οικογενειών. Σήμερα 6/1/2021 και έχουν ανακοινωθεί ήδη 5.700 πλειστηριασμοί εκ των οποίων οι 2.600 αφορούν κατοικίες. Καθημερινά δε, προστίθενται 200 νέοι πλειστηριασμοί. Από τις κατοικίες αυτές οι 932 έχουν εμπορική αξία κάτω των 50.000 ευρώ. Επί πλέον με αξίες από 50.001 έως 80.000 εκπλειστηριαζονται άλλες 738 κατοικίες. Δηλαδή συνολικά και μέχρι στιγμής εκπλειστηριάζονται 1.670 κατοικίες με αξίες κάτω των 80.000 ευρώ.

*****
-Οι αριθμητικοί πίνακες αναφέρονται στους πλειστηριασμούς που αναγγέλθηκαν, σ’ αυτούς που ανεστάλησαν, στους ματαιωμένους και στους ολοκληρωμένους.

ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ ΑΚΙΝΗΤΩΝ
(συμπεριλαμβάνεται κάθε είδους ακίνητο: κατοικία, κατάστημα, γραφείο, οικόπεδο, χωράφι, αποθήκη, θέση parking)


ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ ΚΑΤΟΙΚΙΩΝ


Από Θ.Α

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2021

Ιατρικοποιημένη καταστολή, ή ο φασισμός τού μέλλοντός μας


Το άρθρο τού ΦΩΤΗ ΤΕΡΖΑΚΗ στο τελευταίο τεύχος τού Πανοπτικόν (26), με τίτλο «Ιατρικοποιημένη καταστολή, ή ο φασισμός τού μέλλοντός μας»1. 
το βρήκαμε εδώ

Το να μην αντιλαμβανόμαστε τη διασύνδεση επιστήμης και πολιτικής είναι επικίνδυνο· όταν όμως η υπό συζήτησιν επιστήμη είναι η ιατρική, γίνεται πραγματικά ολέθριο. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω πολύ επ’ αυτού, είναι πράγματα σχεδόν αυτονόητα για όποιον έχει μια στοιχειώδη ανθρωπολογική κατανόηση. Ποτέ η γνώση δεν στάθηκε καθαρά και αποκλειστικά «γνωστικό» εγχείρημα, μια ανιδιοτελής ενατένιση υποκινούμενη από απλή περιέργεια και θαυμασμό – αισθήματα ανθρωπίνως υπαρκτά, οπωσδήποτε, την έκφραση των οποίων υπηρετούσε κι εξακολουθεί να υπηρετεί με επάρκεια η τέχνη. 

Ανέκαθεν η «γνώση» ήταν συνδεδεμένη με πρακτικά ενδιαφέροντα και αποβλέψεις, μέρος των πολύπλοκων και συχνότερα τεταμένων σχέσεων του ανθρώπου με ένα περιβάλλον που βιωνόταν πρωτίστως ως μέσον ή εμπόδιο για την εκπλήρωση αναγκών και για την πραγμάτωση σκοπών. Σε όποιον βαθμό η σχέση τής ανθρωπότητας με τον φυσικό της περίγυρο βιωνόταν με τρόπο αγωνιώδη ως σχέση αναμέτρησης, η «γνώση» (προϊόν εκείνου που ονομάζουμε γενικά τεχνική, και όχι το αντίστροφο) υπηρετούσε την ανάπτυξη δύναμης απέναντι σε αυτό τον περίγυρο – πράγμα ρητά αναγνωρισμένο στον αφορισμό ενός εκ των θεμελιωτών τής νεώτερης επιστήμης και πατέρα τής πειραματικής έρευνας: το αξίωμα «scientia est potentia» του σερ Φράνσιζ Μπαίηκον, που διαβάζουμε ως ιστορική υπογραφή τού πνευματικού πολιτισμού τής Δύσης. «Ανάπτυξη δύναμης», όμως, είναι ακριβώς ένας από τους δυνατούς ορισμούς τής πολιτικής, όσο και λέξη potentia/power έχει ως δεύτερο νόημα την πολιτική εξουσία. 
Ολόκληρο το εγχείρημα της δυτικής, νεωτερικής επιστήμης (όπως άλλωστε, τηρουμένων των αναλογιών, κάθε συστήματος γνώσης-τεχνικής που ανέπτυξαν οι ανθρώπινοι πολιτισμοί, σε οιοδήποτε στάδιο ή γραμμή τής ανάπτυξής τους) είναι μια πολιτική έναντι της φύσης. Ως προς τα ειδικότερα —τα ιδιοπολιτισμικά, όπως λέμε— χαρακτηριστικά της, συνιστά μια πολιτική όχι συναίνεσης ή συνδιαλλαγής (όπως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πολιτική αρκετών άλλων πολιτισμών, η οποία έτσι αποδίδει ένα καθεστώς συνομιλητή, άρα και κάποιου είδους «υποκειμενικότητα» στη φύση) αλλά δικτατορικού κατεξουσιασμού και αδιάλλακτης κυριαρχίας. Προϊόν αυτής της πολιτικής είναι η αναπαράσταση της φύσης ως βωβού και παθητικού αντικειμένου, «πράγματος» όμοιου με τα τεχνήματα της ανθρώπινης επινοητικότητας. 

Αν ιατρική είναι η μεταφορά τής πολιτικής αυτής στον ίδιο τον άνθρωπο, νοούμενον ως μέρος τού φυσικού κόσμου που πρέπει να δαμαστεί και να κυριαρχηθεί —δηλαδή, σώμα—, είναι εύκολο να αντιληφθεί κάποιος τις ολέθριες συνέπειες του εγχειρήματος: πραγμοποίηση του ανθρώπου, ολική αναγωγή του σε «αντικείμενο» επί του οποίου μπορούν να ασκηθούν ανεμπόδιστες διαχειριστικές ή διορθωτικές παρεμβάσεις. Χωρίς την «ανθρωπιστική» ρητορεία που είθισται να συνοδεύει την άσκηση της ιατρικής στις φιλελεύθερες κοινωνίες, αυτό είναι ακριβώς το όνειρο κάθε ολοκληρωτισμού: η απεριόριστη χειραγώγηση του ανθρώπινου υλικού και η διάπλασή του σύμφωνα με τη βούληση μιας ιθύνουσας ομάδας που γνωρίζει επειδή κυβερνά και κυβερνά επειδή γνωρίζει. 

Υποστηρίζω ακριβώς ότι, καταρχήν και ανεξαρτήτως του ιδιάζοντος πολιτικού περιβάλλοντος εντός τού οποίου ασκείται η δυτική ιατρική, έχει μια βαθύτερη, δομική συγγένεια με τον ολοκληρωτισμό στις πολιτικές του μορφές· και όταν ιστορικές συγκυρίες το απαιτήσουν με το πρόσχημα της «εκτάκτου ανάγκης», η εκλεκτική τους συγγένεια ωθεί στην πραγμάτωση του πιο εφιαλτικού ιστορικού σεναρίου που μπορεί κάποιος να φανταστεί: ολόπλευρη ταύτιση της ιατρικής με την πολιτική εξουσία, ανηλεής χρήση μιας ανθρώπινης «ύλης» στερημένης από κάθε υποκειμενικότητα και αυτοκαθορισμό. Ενός τέτοιου ιστορικού σεναρίου γίναμε μάρτυρες για πρώτη φορά στον εικοστό αιώνα, στην πρακτική μιας πολιτικής μορφής που λειτούργησε ως πηγή και μοντέλο για την ίδια την έννοια του ολοκληρωτισμού: του γερμανικού ναζισμού.2 

Το πείραμα των ολοκληρωτισμών τού εικοστού αιώνα όχι μόνο δεν έληξε, όχι μόνο δεν ήταν μια ιστορική παρένθεση στην εξέλιξη των φιλελεύθερων κοινωνιών τής κεφαλαιοκρατικής αγοράς, αλλά στάθηκε απεναντίας προάγγελος των πολιτικών μορφών που οι κοινωνίες αυτές μπορούν να αναπτύξουν σε συνθήκες δομικής κρίσης τους – όπως αυτή που βιώνουμε εξακολουθητικά εδώ και λίγες δεκαετίες. Δεν είναι στις προθέσεις μου εδώ ούτε να συζητήσω τα αίτια του ολοκληρωτισμού γενικά ούτε να καταπιαστώ με το ζήτημα της παγκόσμιας κρίσης τού τρέχοντος μοντέλου παραγωγής και των αντιφατικών προοπτικών που ανοίγονται μπροστά μας σε μια τέτοια δραματική συγκυρία.3 Θέλω μόνο να δείξω με ποιον τρόπο το μάθημα του ολοκληρωτισμού διαχέεται σε όλο το εύρος τού ανεπτυγμένου καπιταλιστικού και ψηφιακά τεχνικοποιημένου κόσμου και πώς η προσφυγή στις στρατηγικές του γίνεται περίπου μονόδρομος για τις κυρίαρχες ελίτ των οποίων η επικράτηση απειλείται όχι πλέον από μαζικές επαναστατικές αναταράξεις (που δεν λείπουν οπωσδήποτε, αλλά είναι απελπιστικά διεσπαρμένες και αδύναμες σε σύγκριση με το μεγαλύτερο μέρος τού εικοστού αιώνα) αλλ’ από τις ίδιες τις ανεπίλυτες δομικές αντιφάσεις του. Και ακόμη πιο ειδικά, τον ρόλο που έχει ανάμεσα σε αυτές τις στρατηγικές η μείζων εκείνη που περιέγραψα —που έχει περιγραφεί από αρκετούς, εν πάση περιπτώσει— ως ταύτιση της ιατρικής με την πολιτική εξουσία. 

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, μια συνθήκη «εκτάκτου ανάγκης» έχει οδηγήσει την παγκόσμια κοινωνία σε μια κινητοποίηση αδιανόητη ακόμη και σε συνθήκες παγκοσμίου πολέμου: με την επιβολή τρομακτικών περιορισμών στον δημόσιο βίο, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στη μετακίνηση και στην εργασία των ανθρώπων, στη διαχείριση του σώματος και του εαυτού τους· μια γιγάντια επιχείρηση τρομοκράτησης των πληθυσμών από τα ΜΜΕ είναι σε ανάπτυξη με τη διασπορά πληροφοριών που εύκολα μπορούν να δειχθούν ως επιλεκτικά ανακριβείς, με τον αυτόματο αποκλεισμό από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οιασδήποτε άποψης αντιβαίνει στην κρατικά προπαγανδιζόμενη οπτική, φτάνοντας μέχρι του σημείου ποινικοποίησης οποιασδήποτε αποκλίνουσας γνώμης… Ο συναγερμός αυτός έχει υγειονομικό πρόσχημα. Πυροδοτικός του παράγων ήταν η παγκόσμια μετάδοση ενός ρετροϊού («κορωνοϊού», όπως ονομάστηκε από την εικόνα που εμφανίζει στο μικροσκόπιο) ο οποίος φέρει το κωδικό όνομα «Sars CoV-2» και είναι ικανός να προκαλέσει στον ανθρώπινο οργανισμό «οξύ αναπνευστικό σύνδρομο» – ανάλογα κλινικά συμπτώματα δηλαδή μ’ εκείνα που είχε εμφανίσει το 2002-3 ο προγενέστερος κορωνοϊός «Sars CoV-1» (πολύ βαρύτερα μάλιστα τότε στους προσβεβλημένους), χωρίς να προκαλέσει ωστόσο αντίστοιχο τρόμο και κινητοποιήσεις. Όπως δείχνει πλέον η κατασταλαγμένη εικόνα —της οποίας η αξιοπιστία ελέγχεται περαιτέρω, για λόγους που θα δούμε—, ένα ποσοστό του πληθυσμού (που κυμαίνεται κατά περίπτωση) έχει πλήρη ανοσία στον ιό· από τους φορείς, οι περισσότεροι είτε είναι εντελώς ασυμπτωματικοί (περίπου το 60%) είτε εκδηλώνουν ένα πολύ ήπιο φάσμα συμπτωμάτων (30% και πλέον), ενώ οι παθολογικά σοβαρότερες περιπτώσεις (από 7% ώς 9%) και οι θάνατοι (από 0,05% ώς 0,20%) αφορούν ένα ελάχιστο κλάσμα τού πληθυσμού. Με κάθε συμβατικό κριτήριο, δηλαδή, η θνητότητα της προσβολής «Covid-19» είναι συγκρίσιμη με της εποχικής γρίπης και σαφώς χαμηλότερη εάν συγκριθεί με άλλες κοινές μεταδοτικές ασθένειες, όπως π.χ. η φυματίωση (μέχρι 1.700.000 νεκροί ετησίως η τελευταία): παρότι διαθέτουμε αποτελεσματικά τεστ για τη διάγνωση, και —υποτίθεται— πρόληψη και «θεραπεία» τέτοιων ασθενειών μέσω εμβολίων... Η ιδιαιτερότητα του παρόντος ρετροϊού οφείλεται αφενός στην ταχύτατη διάδοσή του σε ανθρώπινους φορείς (πράγμα που ενισχύεται από την άνοδο της πληθυσμιακής πυκνότητας σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση των μετακινήσεων και των επικοινωνιών), αφετέρου στο ότι παρουσιάζει μια κολοσσιαία διακύμανση θνητότητας ανάμεσα στον σχετικά υγιή πληθυσμό και μια ειδική ομάδα κυρίως υπερηλίκων επιβαρυμένων με εγγενή νοσήματα (1/100 ή και πλέον, ενώ η αναλογία μεταξύ των δύο κατηγοριών σε προηγουμένους ιούς ήταν περίπου 1/3…). Σε κάθε περίπτωση, επ’ ουδενί το φαινόμενο μπορεί να χαρακτηριστεί πανδημία και οριακά μονο επιδημία, με το ακριβές ιατρικό νόημα των όρων, αφού ούτε προσβάλλει το σύνολο του πληθυσμού σε μια ορισμένη γεωγραφική περιοχή ούτε έχει τα χαρακτηριστικά ομοιόμορφης προοδευτικής εξάπλωσης. Εύλογα διερωτάται κάποιος λοιπόν, τί το ιδιαίτερο έχει η πρόσφατη νόσος τού κορωνοϊού και γιατί αυτός προβάλλεται από τις κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ ως ο πιο θανατηφόρος ιός που έχει αντιμετωπίσει ποτέ η ανθρωπότητα. 

Εκείνο που όντως συμβαίνει —και δεν είμαι ασφαλώς ο πρώτος που το παρατηρεί— είναι ότι μια ορισμένη βιοπολιτική διαχείριση έχει μετατρέψει ένα μέτριας σοβαρότητας υγειονομικό πρόβλημα σε βαθύτατη κοινωνική και ανθρωπολογική κρίση. Το πρώτο που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων που έχουν μέχρι στιγμής σημειωθεί, και δεν οφείλονται ήδη σε άλλους εγγενείς παράγοντες οι οποίοι απλώς παραβλέπονται αλλοιώνοντας τη στατιστική εικόνα, είναι θάνατοι όχι από τον ίδιο τον κορωνοϊό αλλά από τις εγκληματικές στρατηγικές που χρησιμοποιήθηκαν στον «ιερό πόλεμο» εναντίον του – αφήνοντας προσωρινά κατά μέρος τις «παράπλευρες απώλειες» αυτού του ακήρυκτου πολέμου, που είναι στην πραγματικότητα πόλεμος κατά της ανθρωπότητας… Σε αυτό θα επανέλθω. Πριν φτάσουμε όμως στις πραγματικές δράσεις και στ’ αποτελέσματά τους, ακόμη πιο επείγον είναι να φωτιστεί η στρεβλή λογική που διέπει όλη αυτή τη μεθοδικά ενορχηστρωμένη προπαγάνδα τού τρόμου. Στο πλαίσιο ακριβώς αυτής της προπαγάνδας, απέναντι σε όποιον αμφισβητεί την κυρίαρχη άποψη ή τη νομιμότητα των ληφθέντων μέτρων, κινητοποιείται —πριν από την ωμή ποινική δίωξη, που παραμένει ο έσχατος φύλακας της εγκεκριμένης «αλήθειας»— ένας μηχανισμός γελοιοποίησης και διασυρμού ως φορέα «συνωμοσιολογικών σεναρίων» και «παρανοϊκών φαντασιώσεων».4 

Είναι αλήθεια ότι πολλές τέτοιες παρανοϊκές φαντασιώσεις κατέκλυσαν ιδίως τους ανεπίσημους διαύλους δημοσιότητας στις ημέρες μας στο πλαίσιο μιας αυθόρμητης, και τις περισσότερες φορές συγχυσμένης, αντίδρασης. Εκείνο που δεν επισημαίνεται όμως είναι, πρώτον, ότι κάθε σοβαρή αμφισβήτηση των υιοθετημένων πολιτικών «στριμώχνεται» να συμπέσει με τέτοιες φαντασιώσεις και τους φορείς τους ώστε ν’ απαξιωθεί εκ της προδικασίας, όπως λέμε· δεύτερον, και σπουδαιότερο, ότι μια τέτοια παράνοια είναι ο σχεδόν «φυσικός» και αναμενόμενος αντίκτυπος της βιαιοπραγίας απέναντι στην κοινή λογική εκ μέρους τού επίσημου λόγου – το αντεστραμμένο του είδωλο, με την πιο ακριβή σημασία τού όρου. Η συνηθέστερη δικαιολογία για τη βαρύτητα των μέτρων, την αναντιστοιχία τους δηλαδή με τα επιβεβαιωμένα γεγονότα, είναι ο φόβος πως η δυναμική τής παρούσας «πανδημίας» ενδέχεται να είναι ανάλογη μ’ εκείνη της ισπανικής γρίπης, της όντως μεγαλύτερης πανδημίας τού εικοστού αιώνα που μεταξύ 1918-19 έπληξε το ένα τρίτο τού ανθρώπινου πληθυσμού προκαλώντας τον θάνατο τουλάχιστον 50 εκατομμυρίων ανθρώπων. Από πού όμως προκύπτει ο παραλληλισμός; Όπως παρατηρεί ένας σύγχρονος σχολιαστής...

στο επίκεντρο της αντίδρασής μας στον κορωνοϊό ήταν η αξίωση ότι πρέπει να ενεργήσουμε προληπτικά ώστε να αποτραπεί αυτό που δεν έχει ακόμα συμβεί: η εκθετική αύξηση των κρουσμάτων τής μεταδοτικής νόσου και η υπερφόρτωση των μονάδων υγείας, πράγμα που θα έφερνε το ιατρικό προσωπικό στην οδυνηρή θέση να κάνει επιλογή, κτλ. Σε άλλη περίπτωση, λέγεται, όταν θα έχουμε ανακαλύψει τί είναι αυτό που αντιμετωπίζουμε, θα είναι πολύ αργά. (Αξίζει να ειπωθεί, παρενθετικά, ότι αυτή είναι μια μη επαληθεύσιμη ιδέα: εάν πετύχουμε και αυτό που φοβόμαστε δεν συμβεί τελικά, θα μπορούμε να λέμε ότι οι ενέργειές μας το εμπόδισαν, αλλά ποτέ δεν θα ξέρουμε αν πράγματι είναι αλήθεια.) Η ιδέα αυτή ότι η προληπτική δράση είναι ζωτικής σημασίας έχει υιοθετηθεί πρόθυμα και οι άνθρωποι έχουν φθάσει μέχρι του σημείου να συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον καταγγέλλοντας όσους καθυστερούν και αντιστέκονται στο να την δεχθούν […] Μια έκφραση όπως «εξομάλυνση της καμπύλης» μπορεί να αποβεί εν μιά νυκτί κοινή λογική μόνο σε μια κοινωνία η οποία ασκείται στο να προλαμβάνει τις εξελίξεις και να σκέφτεται με όρους «πληθυσμιακής δυναμικής» και όχι πραγματικών περιστατικών.

Σε πολλά σημεία αυτού του οξυδερκούς σχολίου θα μπορούσε κανείς να σταθεί. Ο «φόβος» τής υπερφόρτωσης των μονάδων υγείας κτλ. είναι συγκεκαλυμμένη επίγνωση της καταστροφής των συστημάτων υγείας που έχουν επιφέρει οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών, αν σκεφτεί κάποιος πόσο μικρό είναι το ποσοστό των προσβεβλημένων από τον νέο ιό που θα χρειαστεί όντως νοσηλεία. Ο εθισμός στη σκέψη με όρους «πληθυσμιακής δυναμικής» είναι ένα εύγλωττο δείγμα των απανθρωποποιητικών συνεπειών ενός ορισμένου επιστημονικού-ιατρικού σκέπτεσθαι που είναι εγγεγραμμένο στο πολιτισμικό DNA της σύγχρονης Δύσης. Προπάντων όμως αξίζει να παρατηρηθεί εδώ η λειτουργία τής «μη επαληθεύσιμης ιδέας» και η σχέση της με τη λογική τής παράνοιας: αν ίδιον της παρανοϊκής συλλογιστικής είναι να εκλαμβάνει ως δεδομένο εκείνο που κι αν ακόμα συνέβαινε θα ήταν αδύνατο κάποιος να το ξέρει (ή, ακριβέστερα: όρος τού να συμβαίνει είναι το να μη μπορεί κάποιος να ξέρει ότι συμβαίνει), γιατί να θεωρήσουμε την επίσημη συλλογιστική πίσω από τις πολιτικές αποφάσεις περισσότερο ορθολογική από τα σενάρια συνομωσίας που φλογίζουν τη φαντασία εκείνων οι οποίοι δεν έχουν τα μορφωτικά μέσα ή τη διανοητική επάρκεια για μιαν επαρκώς λεπτή ανάλυση της πραγματικότητας; Και μήπως μέσα στην παραληρηματική συλλογιστική τους δεν συλλαμβάνουν συγκεχυμένα —όπως ακριβώς και ο κλινικά παρανοϊκός— μια οδυνηρή πραγματικότητα: ότι στον σύγχρονο καπιταλισμό περισσεύουν άνθρωποι, ότι η μεθοδευμένη καταστροφή είναι στρατηγική επιβίωσής του; 

Η λογική τής «προληπτικής δράσης» στον τομέα τής δημόσιας υγείας δεν είναι λιγότερο διαστροφική από τον «προληπτικό πόλεμο» που έχει αποβεί σήμερα επίσημο στρατιωτικό δόγμα των ΗΠΑ (και του Ισραήλ). Η λογική τους διαστροφικότητα έγκειται στο ότι εκλαμβάνουν τις ίδιες τις συνέπειές τους ως αναδρομική δικαιολόγηση της πράξεών τους: αν, για παράδειγμα, επιτεθώ σε μια χώρα και την αιματοκυλίσω, και ύστερα ομάδες τού ρημαγμένου πληθυσμού προβούν σε μια πράξη απελπισμένης αντεκδίκησης, εύλογα τους χαρακτηρίζω «τρομοκράτες» και νιώθω απόλυτα δικαιολογημένος που τους επιτέθηκα. Τηρουμένων των αναλογιών, αυτή ήταν η πραγματικότητα που ζήσαμε (κι εξακολουθούμε ως ένα σημείο να ζούμε) στο πλαίσιο της τρέχουσας υγειονομικής κρίσης: η επιλεκτική παρουσίαση πραγματικών γεγονότων, ή η εσφαλμένη πλαισίωσή τους, ποτέ δεν θα μας επιτρέψει να μάθουμε σε ποιον ακριβώς βαθμό ήταν η ίδια η εφαρμογή των προληπτικών κατασταλτικών μέσων και της ίδιας τής ιατρικής που προκάλεσαν τις εκατόμβες θανάτων οι οποίες σημειώθηκαν σε κάποιες ειδικές ζώνες που λειτούργησαν σαν χοάνες εγκλεισμού και αναπαραγωγής τής νοσηρότητας – νοσοκομεία, γηροκομεία, ψυχιατρεία, φυλακές, ιθαγενικές ή φυλετικές μειονότητες αποδυναμωμένες από ποικίλες μορφές υποβάθμισης και αποκλεισμού, πεδία δοκιμής πειραματικών ή ευθέως απρόσφορων υγειονομικών επεμβάσεων… Και όμως, αυτές οι διόλου αντιπροσωπευτικές για το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού εικόνες προβάλλονται κατά κόρον σαν να ήταν ο κανόνας, πράγμα που με τη σειρά του λειτουργεί ως δικαιολογητικό για την ενίσχυση των κατασταλτικών πρακτικών. 

Στο βάθος τής όλης αυτής λογικής τής «προληπτικής δράσης» στο υγειονομικό πεδίο, ελλοχεύει ενδεχομένως μία ακόμη πιο κρυφή παρανοϊκή ιδέα, εγγενής στο ίδιο το πνεύμα τής τεχνοεπιστήμης: ένα παραλήρημα ναρκισσιστικής παντοδυναμίας που φαντασιώνει την εξάλειψη του πεπερασμένου και της θνητότητας από την ανθρώπινη ύπαρξη. Αν κάποιος πεθάνει, είναι όχι επειδή η ζωή του έφτασε στο φυσικό τέλος της αλλά επειδή τον «αφήσαμε να πεθάνει», ως εάν «εμείς» είμαστε οι απόλυτοι κύριοι και διαχειριστές τής ζωής και του θανάτου: το «εμείς» αντιπροσωπεύει πρωτίστως την ιατρική και τα θεσμικά της όργανα, αλλά επίσης σε δεύτερο βαθμό την πολιτική εξουσία που διαχειρίζεται και ελέγχει την εν λόγω ιατρική και τους θεσμούς της. Η τελευταία μπορεί με τον ίδιον τρόπο να σκοτώνει ή να εμποδίζει τον θάνατο, ανάλογα με τις κυμαινόμενες ανάγκες της· εκείνο που έχει την πραγματική σημασία είναι η απόλυτη κυριότητά της πάνω στη ζωή. 

Οι κυβερνήσεις μας αυτή τη στιγμή διαπράττουν ένα μαζικό, υπολογισμένο, ψυχρό έγκλημα. Εκατομμύρια επιχειρήσεις, μικρές και μεσαίες, καταστρέφονται· αναρίθμητες θέσεις εργασίας χάνονται και θα χαθούν· η απομόνωση επιδεινώνει την ψυχική καταρράκωση των ανθρώπων, ήδη σε όριο συναγερμού από την παρατεταμένη οικονομική κρίση και τη βιοτική ανασφάλεια, κι ένας ανυπολόγιστος αριθμός αυτών ωθείται ευθέως στην αυτοκτονία, στις εξαρτησιογόνες ουσίες είτε στην τυφλή, ενδο- ή έξω-οικογενειακή, βία· η ψυχική δυστυχία, ο φόβος και η καταστολή με τη σειρά τους οδηγούν σε κατάρρευση των μηχανισμών ανοσοποίησης και καθιστούν τους ανθρώπους πραγματικά ευάλωτους στην απειλή χάριν τής οποίας ξεκίνησε όλη αυτή η σειρά των μέτρων. 

Και, δεν χρειάζεται να το πω, η κυριότερη από τις παράπλευρες απώλειες είναι οι ίδιες λεγόμενες δημοκρατικές αξίες και τα πολιτικά δικαιώματα (ή ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτά). Ο φόβος και η διάχυτη ανασφάλεια δημιουργούν μια προδιάθεση στους ανθρώπους να δεχθούν αυξημένη παρακολούθηση και κοινωνικό έλεγχο, να προσκολληθούν σε εγκόσμιους «σωτήρες» στις εντολές των οποίων θυσιάζουν πρόθυμα τα τελευταία τους υπολείμματα αυτοδιάθεσης, να αντιμετωπίζουν τον διπλανό τους ως δυνητικό κίνδυνο και να παραιτούνται από κάθε μορφή διεκδίκησης, εναντίωσης ή διαμαρτυρίας. Το ότι η πολιτική δράση καθίσταται υπό τέτοιες συνθήκες αδύνατη, είναι αυτονόητο· και η πιο αφοπλιστική ένδειξη αυτού είναι ότι ίδια τα κόμματα της λεγόμενης Αριστεράς, κατ’ επάγγελμα και καθ’ έξιν υπέρμαχοι των «κοινωνικών δικαιωμάτων» (αφότου το πρόγραμμα της ανατροπής τού καπιταλισμού έχει απαλειφθεί από την ατζέντα τους), όχι μόνο δεν αντιτίθενται στην ανατίναξη των στοιχειωδέστερων εγγυήσεων του υπάρχοντος δικαίου, αλλά και πλειοδοτούν σε υγεινομική νομιμοφροσύνη, υιοθετούν την κυρίαρχη ρητορική και ομολογούν δουλική πίστη στην «επιστήμη» και στην επιστημονικότητα, πριονίζοντας το κλαρί στο οποίο κάθονται – λειαίνοντας τις κοινωνικές τριβές και συμβάλλοντας μοιραία στην ολοκληρωτική μετάλλαξη της παγκόσμιας κοινωνίας.6 Όταν όμως η μαζική παράνοια θα κοπάσει κάποια στιγμή και οι άνθρωποι ξυπνώντας στη ζοφερή ημέρα που ξημερώνει θα δούνε τί ακριβώς τούς έχει συμβεί, αυτή η «Αριστερά» δεν θα έχει πια λόγο ύπαρξης: θα ανήκει τελεσίδικα στο μουσείο των προϊστορικών απολιθωμάτων. 

Υπό οιεσδήποτε συνθήκες, τέτοια τρομακτικών διαστάσεων πολιτικά γεγονότα και πολιτικές συνέπειες θα έπρεπε να συνιστούν αντικείμενο συλλογικών διαβουλεύσεων, συλλογικών αποφάσεων, συνοδευόμενων ασφαλώς από την αντίστοιχη ανάληψη ευθύνης. Ακόμη και αν η σοβαρότητα της υγειονομικής απειλής ήταν αυτή που ζητούν να πιστέψουμε πως είναι, παραμένει άκρως αμφισβητήσιμο αν μια κοινωνία θα ήθελε ή θα έπρεπε να θυσιάσει ελευθερίες που η άρση τους διακυβεύει τον ίδιο την ορισμό τού ανθρώπινου προσώπου, δικαιώματα τόσο κρίσιμα που εγείρουν το ερώτημα για το ίδιο το νόημα του ζην, χάριν της ασφάλειας και μόνο. Το δίλημμα ελευθερία ή ασφάλεια επ’ ουδενί επιδέχεται ομόφωνες απαντήσεις, και το τί μία κοινωνία θεωρεί ως υπέρτατο αγαθό μόνο μέσ’ από εντατική πολιτική ζύμωση, κι ενδεχομένως πολιτική σύγκρουση, μπορεί να προκύψει. Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει όμως, και δεν συμβαίνει επειδή η πολιτική κρίση και απόφαση μετατίθεται τεχνηέντως στους ώμους τής επιστήμης. 

Στηριζόμενοι στην απλοϊκή πεποίθηση του κόσμου ότι η επιστήμη «γνωρίζει», οι πολιτικοί ενεργούν αποποιούμενοι τις ευθύνες τους σαν να ήταν απλά εκτελεστικά όργανα της Επιστήμης· όμως η ίδια αυτή επιστήμη αναγορεύεται σε μαντείο χάρη στην πολιτική επικύρωση και μόνο: διότι όχι μόνο η επιστήμη γνωρίζει απείρως λιγότερα απ’ όσα ο κόσμος φαντάζεται, αλλά και ουδέποτε υπήρξε ομοφωνία στους κύκλους της. Πολλοί επιδημιολόγοι, εν προκειμένω, δηλώνουν με ειλικρίνεια ότι δεν διαθέτουν επαρκή στοιχεία, πολλοί ειδικοί τής υγείας επισύρουν την προσοχή στους κινδύνους της τρέχουσας πολιτικής (π.χ. της ανήκουστης επιβολής τής χειρουργικής μάσκας σε υγιή πληθυσμό, που βάσει του Κώδικα της Νυρεμβέργης θα έπρεπε να θεωρείται βασανιστήριο7), πολλοί γιατροί καταγγέλλουν τις ιατρικές καταχρήσεις εξουσίας και νομικοί τις κατάφωρες συνταγματικές παραβιάσεις, αλλά ένας πολιτικά οργανωμένος μηχανισμός δημοσιότητας περιθωριοποιεί ή και αποκλείει τις φωνές τους ορίζοντας, με εξω-επιστημονικά κριτήρια που υπηρετούν πρωτίστως το μέλημα της αυτοαναπαραγωγής τού συστήματος, τί είναι και τί δεν είναι επιστημονικώς «ορθό».8 Η δαιμονική συμπαιγνία πολιτικής εξουσίας και ιατρικής επιστήμης κορυφώνεται στο γκροτέσκο φαινόμενο μιας πολιτικής εξουσίας που κρύβεται πίσω από την ιατρική επιστήμη, η οποία κρύβεται πίσω από την πολιτική εξουσία…! Το μόνο γεγονός που μπορεί να παραβληθεί σε τραγικότητα είναι η δεισιδαιμονική πίστη των μαζών στην επιστημονική αυθεντία, η οποία ειδικά στην περίπτωση της ιατρικής έχει περιβληθεί το μεταφυσικό κύρος που ανήκε παραδοσιακά στη θρησκεία. 

Το απλό και ωμό οικονομικό συμφέρον δεν είναι μικρός παράγοντας στη διαμόρφωση όλης αυτής της πολιτικής. Περισσότερο κι από το εγκληματικό καρτέλ των εταιρειών φαρμάκων, που η διαπλοκή του με τις κυβερνήσεις, την επιστημονική έρευνα και την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος σε ολόκληρο τον κόσμο είναι γνωστή,9 εκείνες των οποίων τα κέρδη εκτινάχθηκαν αφότου άρχισαν να εφαρμόζονται οι πολιτικές υγειονομικού αποκλεισμού ήταν οι λίγες εταιρείες παραγωγής λογισμικού που λυμαίνονται ολιγοπωλιακά την παγκόσμια αγορά. Ο γνωστότερος μεγιστάνας αυτού του τομέα, ο Μπιλ Γκαίητς, έχει κατ’ ουσίαν αγοράσει, μέσ’ από τις αθρόες χρηματοδοτήσεις του για την παραγωγή εμβολίων κτλ. τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, μαζί με την τεράστια δύναμή του να υποβάλλει τις κρατικές πολιτικές υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο. Μία από τις στοχεύσεις τής παγκόσμια ενορχηστρωμένης πολιτικής που υφιστάμεθα σήμερα μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτή μέσ’ από την εφαρμογή τής παλιάς εμπειρικής συμβουλής «follow the money». 

Όμως το ζήτημα είναι ακόμη πιο περίπλοκο· διότι, πρώτον, πέρ’ από τα ζήτημα των ιδιωτικών κερδών διακυβεύεται η ίδια η διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος εν μέσω μίας από τις βαθύτερες κρίσεις τής ιστορίας του, και αν, όπως έχει δείξει η πείρα τού παρελθόντος, τέτοιες κρίσεις υπερβαίνονται μόνο με μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, δηλαδή με πόλεμο, σε συνθήκες όπως οι σημερινές όπου ένας παγκόσμιος πόλεμος είναι σχεδόν αδύνατος πρέπει το ίδιο αυτό αποτέλεσμα να επιτευχθεί με άλλα μέσα· και δεύτερον, αν ένας βασικός στόχος αυτού του γιγάντιου πολιτικού πειράματος με υγειονομικό πρόσχημα είναι η ψηφιοποίηση/κυβερνητικοποίηση των παγκόσμιων συναλλαγών και επικοινωνιών, διαδικασία που είχε ξεκινήσει προ πολλού και προχωρεί με εντεινόμενους ρυθμούς όσο η αντίσταση των λαών το επιτρέπει, τα οικονομικά κέρδη για εταιρικούς γίγαντες που προκύπτουν απ’ αυτό, στα οποία μια όχι ασήμαντη συμβολή έχει και η καταστροφή τής οργανωμένης εργασίας σε πραγματικούς τόπους όπου είναι δυνατή η άρθρωση άμυνας και διεκδικήσεων, διασταυρώνονται με το ύψιστο πολιτικό κέρδος που αναμένουν εν μέσω δυνητικών κρίσεων οι άρχουσες ελίτ παντού στον κόσμο: την εξουδετέρωση κάθε εξεγερσιακού δυναμικού και την εξάλειψη της ίδιας τής πολιτικής σφαίρας, που μόνο στην άμεση, ζωντανή επικοινωνία των ανθρώπων μπορούν να ανθίσουν.10 Αν κάθε κοινωνική διάδραση είναι μεσολαβημένη πλέον από ένα τεχνικό μέσον, είναι ευνόητο ότι είναι κεντρικά ελέγξιμη και απεριόριστα χειραγωγήσιμη – και η διασπορά τού υγειονομικού τρόμου είναι ένα εφιαλτικά αποτελεσματικό εργαλείο για την επίσπευση αυτής της εξέλιξης.11 

Είναι αυτό «θεωρία συνομωσίας»; Εξαρτάται από το πώς εννοεί κανείς τη συνομωσία… Με την έννοια που την κατανοούσε ο Καντ (και την καταδίκαζε, σε αντίθεση με τον Μακιαβέλι που τη θεωρούσε sine qua non όρο της διακυβέρνησης), περιλαμβάνει οποιαδήποτε δράση που έχει επιπτώσεις στον δημόσιο βίο η οποία έχει αποφασιστεί μυστικά, έξω από τη σφαίρα τής δημοσιότητας. Αν την εννοήσουμε έτσι, κάθε απόφαση που λαμβάνεται εκτός κοινής διαβούλευσης μπορεί να θεωρηθεί συνομωσία και, στην πραγματικότητα, όλη η σύγχρονη πολιτική, που δεν διαμορφώνεται καν στα κοινοβούλια, είναι συνωμοτική με την πλήρη σημασία τής λέξης – πόσο μάλλον οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε επίπεδο G8, ΠΟΕ, ΔΝΤ, Κομισιόν, κτλ. με ανατριχιαστικές συνέπειες για το σύνολο του πλανήτη. 

Μιας και μίλησα για φωνές διαφωνίες από τους ίδιους τούς κόλπους τής επιστήμης, θα πρέπει ίσως να αναφερθεί και τούτο. Υπολογίσιμη παρουσία στις κοινωνίες μας σήμερα έχουν ρεύματα και σχολές θεραπευτικής βασιζόμενα σε αρχές ριζικά διαφορετικές από αυτές της θεσμοποιημένης ιατρικής – ρεύματα και σχολές που κατανοούν τα ζητήματα υγείας και θεραπείας όχι με όρους «πολέμου» κατά μικροβίων και ιών με τους οποίους η ανθρωπότητα έχει συμβιώσει εδώ κι εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, αλλά με όρους ενίσχυσης του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος που είναι η μόνη αληθινή κι επαρκής προστασία. Εκείνοι που θυμούνται ότι καμία επιδημιολογική μάστιγα δεν πέρασε ποτέ χάρη στην παρέμβαση της ιατρικής αλλά μόνο με τη φυσική, βαθμιαία ανοσοποίηση των πληθυσμών (το οποίο καθόλου δεν σημαίνει «κοινωνικό δαρβινισμό» αλλά μάλλον εμπιστοσύνη στη φύση), στην κρίσιμη αυτή συγκυρία θα είχαν μια μοναδική ευκαιρία να παρέμβουν, να εκθέσουν την εναλλακτική οπτική τους και να συμβάλουν σε μιαν αναγκαία δημόσια αντιπαράθεση· ή τουλάχιστον να δείξουν πως ούτε η «αλήθεια» είναι χαραγμένο νόμισμα ούτε η επιστημονική «αυθεντία» ελέω Θεού διασφαλισμένη. Η ομοιοπαθητική είναι ίσως η σημαντικότερη, και η καλύτερα οργανωμένη, ανάμεσα σε αυτές τις θεραπευτικές. Μάταια περιμέναμε ωστόσο μια παρέμβαση εκ μέρους των ομοιοπαθητικών· μια δημόσια έκφραση απόψεων οι οποίες θεωρούνται αυτονόητες σε ιδιωτικές συζητήσεις, εκπαιδευτικά σεμινάρια κι ερευνητικά συνέδρια, κυρωμένων μέσ’ από μακρόχρονη κλινική πείρα, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως διορθωτικό των εδραιωμένων ιατρικών ιδεολογιών και ανάχωμα στις επικίνδυνες χρήσεις τής ιατρικής εξουσίας. Φοβούνται οι ομοιοπαθητικοί τον επαγγελματικό διασυρμό; Προτιμούν μήπως να σιγοσφυρίζουν ανάμεσα στα χείλη, με τη περιώνυμη φρονιμάδα τού Γαλιλαίου, «και όμως γυρίζει»; 

Όπως κι αν έχει το πράγμα, οι τρομακτικές συναινέσεις που εκβιάζονται σήμερα στις κοινωνίες μας, η καταθλιπτική ομοφωνία που επιβάλλεται στον χώρο μιας ασφυκτικά ελεγχόμενης δημόσιας σφαίρας, η τρομοκρατική φίμωση κάθε διαφωνίας —της οποίας ορατό και ανατριχιαστικό σύμβολο είναι η χειρουργική μάσκα— εγγυώνται για όλους μας το πιο δυσοίωνο μέλλον.12 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

1. Σε πιο συνεπτυγμένη μορφή, και με διαφορετικό τίτλο, το κείμενο αυτό έχει αναρτηθεί στο διαδικτυακό περιοδικό Ζην του Press Project, τεύχος Σεπτεμβρίου 2020. Βλ. ακόμα τη συνέντευξή μου με τον Φώτη Καγιάφα, «Η κοινωνία ως υγειονομικά ελεγχόμενο Άουσβιτς», στο Press Project επίσης, 9 Μαΐου 2020. 

2. Στην πρακτική ακριβώς των ναζιστικών στρατοπέδων θανάτου οικοδόμησε ο Giorgio Agamben τη γνωστή έννοιά του περί βιοπολιτικής (δανεισμένη στην πραγματικότητα από τον Μισέλ Φουκώ) ως «συγχώνευση πολιτικής και ιατρικής», που είναι και ο ορισμός τού ολοκληρωτισμού τον οποίον προτείνει. Το σημαντικότερο είναι ότι ο Αγκάμπεν —στο βαρυσήμαντο έργο του Homo Sacer. Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή (ελλ. έκδ. Scripta 2005, μετ. Παναγιώτης Τσιαμούρας, επιμ. Γιάννης Σταυρακάκης [1998])— χρησιμοποίησε την έννοια αυτή σαν εργαλείο για την ανάλυση των σημερινών, υστεροκαπιταλιστικών κοινωνιών φέρνοντας στο φως την ακατάσχετη ολοκληρωτική τους δυναμική: τη μεταμόρφωση των κοινωνιών μας σε αόρατα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Και βέβαια, ως γνωστόν, ήταν από τους πρώτους —και τους ελάχιστους— διανοούμενους που κατήγγειλαν δημοσίως τις κατασταλτικές πρακτικές των κυβερνήσεων υπό το πρόσχημα της υγειονομικής κρίσης τού covid-19 (βλ. https://www.babylonia.gr/2020/03/06/i-epinoisi-mias-epidimias/). 

3. Τις αδρές γραμμές μιας τέτοιας ανάλυσης μπορεί να δει κάποιος στο βιβλίο μας, Φώτης Τερζάκης & Νίκος Προγούλης, Η ανάδυση της εικόνα τού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού (Α/συνέχεια: Αθήνα 2017) 

4. Ένα ιδεοτυπικό δείγμα συνηγορίας τού κυρίαρχου λόγου μπορεί να δει κανείς στο άρθρο τού Νικόλα Σεβαστάκη, «Ζούμε έναν πολιτισμικό πόλεμο» στο Lifo (βλ. https://www.lifo.gr/articles/opinions/293636/zoyme-enan-politismiko-polemo). Περιλαμβάνει όλο το φάσμα των αντιδράσεων, από την ομολογία πίστεως στα «πρωτόκολλα της επιστήμης» και στα «σκληρά επιστημονικά δεδομένα» μέχρι τη ρητορική απαξίωση όσων αντιδρούν στα κυβερνητικά μέτρα με τη συλλήβδην υπαγωγή τους στη συνομοταξία των «ψεκασμένων» – μη ορροδώντας ακόμη και, στην έξαρση του πάθους του, να επικαλεστεί και αυτήν την κρατική καταστολή! Διότι «σε έναν πολιτισμικό πόλεμο σαν αυτόν δεν έχουμε μια συνηθισμένη διαμάχη διαφορετικών απόψεων και αξιών. Σε αντίθεση με άλλους πολιτισμικούς πολέμους τού παρελθόντος όπου η μία πλευρά φανέρωνε την οπτική της δίχως να περνάει το όριο […] ο χώρος των σημερινών αρνητών ενθαρρύνει επικίνδυνες στάσεις και συμμετέχει, κατά πάσα πιθανότητα, στην όξυνση του προβλήματος της επιδημίας […] Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αφήσουμε πίσω την αυταπάτη πως μπορούμε να μείνουμε ουδέτεροι περιμένοντας πως στο τέλος θα βασιλεύσει η αρμονική αλληλοκατανόηση και ο αμοιβαίος σεβασμός. Ας πούμε πως ανάμεσα σε αυτόν που σέβεται την αλήθεια και εκείνον που θαυμάζεται στον καθρέφτη τής “άποψής του” δεν χωρούν ίσες αποστάσεις κι ούτε καν η σύγκριση. Υπάρχουν περιστάσεις όπου ο μοναδικός τρόπος να τερματιστεί ένας πολιτισμικός πόλεμος είναι μια ξεκάθαρη νίκη στις ιδέες και στο πρακτικό αποτέλεσμα»· άρα, «αυτή η αυστηρότητα χρειάζεται όλα τα μέσα, και την κρατική καταστολή και τον διάλογο, όπου όμως αυτός είναι δυνατός». Πράγματι έχουμε εδώ έναν πόλεμο, που δεν είναι καν μόνο ιδεολογικός… Το ζήτημα είναι με ποιο στρατόπεδο τάσσεται κανείς (και τα τί τον κάνει ν’ αλλάξει στρατόπεδο, όταν αλλάζει). 

5. David Cayley, “Questions about the current pandemic from the point of view of Ivan Illich”, ανάρτηση της 8ης Απριλίου 2020 (την οποίαν αμέσως αναδημοσίευσε ο Giorgio Agamben στο Quodlibet). Βλ. https://medium.com/@ddean3000/david-cayleys-questions-about-the-current-pandemic-from-the-point-of-view-of-ivan-illich-49cf2a216f20. Ο David Cayley, καναδός συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός, έχει αφιερώσει ένα σημαντικό μέρος τής προσωπικής του δουλειάς στην καταγραφή και δημοσίευση της σκέψης τού Ιβάν Ίλλιτς. Για τον ίδιο τον Ιβάν Ίλλιτς (1926-2002), μια έξοχη διανοητική φιγούρα και από τους σπουδαιότερους κριτικούς τού σύγχρονου πολιτισμού, δεν χρειάζεται να πω περισσότερα εδώ· θυμίζω μόνον ότι το βιβλίο του Ιατρική νέμεση. Η απαλλοτρίωση της υγείας (ελλ. έκδ. Νησίδες 2010, μετ. Βασίλης Τομανάς [1975]) είναι η σφαιρικότερη και πιο ριζοσπαστική κριτική τής δυτικής ιατρικής που έχει γραφτεί ποτέ, έργο απαραίτητο για όποιον επιχειρεί να σκεφτεί σοβαρά τους θεσμικούς κόμβους τού ύστερου καπιταλισμού. 

6. Μία φωτεινή εξαίρεση αντιπροσωπεύει η (διαδικτυακή) εκδήλωση-συζήτηση που οργάνωσε στις 29 Νοεμβρίου 2020 η τροτσκιστική οργάνωση Επαναστατική Κομμουνιστική Δράση, με προσκεκλημένο τον ψυχίατρο Γιώργο Νικολαΐδη (διευθυντή από το 2005 της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας τού Παιδιού), μία από τις ελάχιστες φωνές που ξεχώρισαν μέσ’ από την έρημο του φόβου και της υποτακτικότητας που χαρακτηρίζει απ’ άκρου εις άκρον το ιατρικό επάγγελμα στην Ελλάδα (και δυστυχώς όχι μόνον). Βλ. https://www.youtube.com/watch?v=gvejL1ZhKK4&feature=youtu.be&fbclid=IwAR1uAvfZ0uf_ZGyIZzHbsoGI_ISZoLmIkteX_7L66EfaQOlD1y2MblyI96Q

7. Σύμφωνα με το Άρθρο 1 τού Κώδικα της Νυρεμβέργης, βασανισμός θεωρείται οιαδήποτε ιατρικού τύπου επέμβαση χωρίς τη συγκατάθεση του προσώπου το οποίο την υφίσταται. Μόνη θλιβερή εξαίρεση μέχρι τώρα ήταν οι υποτιθέμενοι «ψυχασθενείς», με δικαιολογητικό την επικινδυνότητά τους για το κοινωνικό σύνολο. Τώρα περνάμε στην έννοια της δυνητικής επικινδυνότητας – και δυνητικά επικίνδυνοι είμαστε όλοι, αν κάποια πολιτική εξουσία με τη συνεπικουρία μερικών βαθμοφόρων γιατρών το αποφασίσει! 

8. Μεταξύ των πολλών κριτικών φωνών που ακούστηκαν από το εσωτερικό τού πεδίου βιοϊατρικών επιστημών (περιλαμβανομένου του έλληνα καθηγητή στο Στάνφορντ δρ. Γιάννη Ιωαννίδη, ενός από τους πρώτους που εξέφρασαν άξιες του ονόματός τους επιστημονικές κρίσεις), θα ήθελα να παραπέμψω εδώ προπάντων σε μία, για την εμβρίθεια, την ευγένεια και την αποφασιστικότητά της: μια συνέντευξη του διακεκριμένου γερμανού (ταϊλανδικής καταγωγής) μικροβιολόγου κι επιδημιολόγου Sucharit Bhakdi στον αυστριακό δημοσιογράφο Ferdinand Wegscheider, στις 29 Απριλίου 2020 για το αυστριακό ιδιωτικό κανάλι Servus TV (βλ. https://www.youtube.com/watch?v=Rd0UU7_Rov8&fbclid=IwAR3iNpAoYrnxfzp_0-umHfkDEnUcYsVvVs48uml_gHVpKBb4-8PEc-bdD4E). Προς επίρρωση, βλ. επίσης τη «Διακήρυξη του Μπάρινγκτον», που ήρθε αργότερα μέσα στην ίδια χρονιά (4 Οκτωβρίου 2020) από τρεις κορυφαίους ιατρικούς ερευνητές, υπογεγραμμένη μέσα στην πρώτη εβδομάδα από 4.000 επιστήμονες υγείας, πάνω από 8.000 γιατρούς και 100.000 πολίτες: https://gbdeclaration.org/· και ακόμα, το διαφωτιστικό έργο τού ιταλού ιολόγου Giulio Tarro, Covid – O ιός του φόβου, μετ. Λένα Ιωαννίδη, επιμ. Ανδρέας Γιαννουλόπουλος (24 Γράμματα: Αθήνα 2020). 

9. Μία από τις καλύτερες συγκεντρώσεις στοιχείων γι’ αυτή τη σύγχρονη πληγή είναι ο συγκλονιστικός φάκελος του δανού γιατρού και ερευνητή Peter Gotzsche, Φονικά φάρμακα και οργανωμένο έγκλημα. Πώς οι μεγάλες εταιρείες φαρμάκων έχουν διαβρώσει την υγεία, πρόλ. Richard Smith, Drummond Rennie, μετ. Σωτηρία Ευθυμίου, επιμ. Χρήστος Πανοτόπουλος (Levantes: Αθήνα 2015 [2013]). Για την πανάκεια των εμβολίων και τον χορό των εκατομμυρίων που στήνεται γύρω τους, βλ. τα ψύχραιμα κι εμπεριστατωμένα άρθρα τού Σπύρου Μανουσέλη στην ΕφΣυν, «Το όνειρο της εξάλειψης του κορωνοϊού μέσω εμβολίων» (10.10.2020) και «Εν αναμονή τού εμβολίου κατά της πανδημίας» (17.10.2020). Ιδίως το δεύτερο, δίνει σημαντικές πληροφορίες για κάτι που το ευρύ κοινό ίσως αγνοεί: ότι τα εμβόλια που ετοιμάζονται τούτη τη στιγμή δεν μοιάζουν με τα παραδοσιακά που γνωρίζαμε, προσφεύγουν σε τεχνικές γενετικής μηχανικής με την εισαγωγή τμημάτων τού RNA ή του DNA του ιού στα ανθρώπινο σώμα – περιέργως, ωστόσο, δεν θίγει την πιο ανησυχητική πιθανότητα: να προκαλέσουν τεράστια αυτοανοσοποιητική απορρύθμιση στον οργανισμό με τραγικά αποτελέσματα, καθώς θα μπορούσε να εκλαμβάνει τον ίδιο του το γενετικό υλικό ως εισβολέα.  

10. Για μιαν ανατομία αυτού που θα ονομάζουμε ψηφιακό καπιταλισμό, τις συνέπειες της αιχμαλωσίας μας στα δίχτυα του και προπαντός τη δυσοίωνη ανθρωπολογική μεταμόρφωση που αναγγέλλει, βλ. Manuel Castells, Ο γαλαξίας τού διαδικτύου. Στοχασμοί για το διαδίκτυο, τις επιχειρήσεις και την κοινωνία, μετ. Ελένη Αστερίου, επιμ. Αριάδνη-Μαρία Αλαβάνου, πρόλ. Νίκος Κοτζιάς (Καστανιώτη: Αθήνα 2005 [2001])· και ιδίως Renato Curcio, Η εικονική αυτοκρατορία. Η αποικιοποίηση του φαντασιακού και ο κοινωνικός έλεγχος, μετ. Παναγιώτης Καλαμαράς (Ελευθεριακή Κουλτούρα: Αθήνα 2016 [2015]). 

11. Το πιο εύγλωττο ντοκουμέντο είναι το βιβλίο που δημοσίευσε την άνοιξη ακριβώς του 2020 ο Klaus Schwab, εκτελεστικός διευθυντής τού Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, όπου μιλάει για «μεγάλη επανεκκίνηση» (του καπιταλισμού): Klaus Schwab & Thierry Malleret, Covid-19: The Great Reset (Forum Publishing 2020). Μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα, μαζί με κάποια οξυδερκή σχόλια του συντάκτη, μπορεί να διαβάσει κανείς στην ανάρτηση της Πέμπτης 29 Οκτωβρίου 2020 του περιοδικού Serajevo με τίτλο «Αναδιάρθρωση» (https://www.sarajevomag.net/). Ανακαλύπτουμε τον τροχό, θα μπορούσε να πει κανείς, αφού είναι όλα διακηρυγμένα…! 

12. Παρ’ όλ’ αυτά, λίγο μετά την πρώτη δικτυακή ανάρτηση αυτού του κειμένου (στο Zην τού Press Project), στις 19/20 Σεπτεμβρίου 2020 οργανώθηκε στην Αθήνα ένα ελπιδοφόρο συνέδριο με τίτλο «Επιστήμη και κοινωνία στον πόλεμο της πανδημίας», από μια θαρραλέα ομάδα γιατρών και ερευνητών μεταξύ των οποίων κι εκπρόσωποι από τον χώρο τής ομοιοπαθητικής και του βελονισμού (που εν μέρει διαψεύδουν τα όσα είπα για τη «σιωπή» τους), ακόμη και —προς τιμήν της— εκπρόσωπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Γιόγκα. Παρά τις τρομακτικές δυσκολίες και τα εμπόδια που συνάντησαν στη διοργάνωση —άρνηση να τους δοθεί αίθουσα, πλήρης αποκλεισμός τους από τα μέσα ενημέρωσης και τους mainstream παρόχους δικτυακής φιλοξενίας, απαγόρευση τέλος ζωντανής διαξαγωγής η οποία τούς ανάγκασε να καταφύγουν στον μέσον τής τηλεδιάσκεψης με πολλές τεχνικές δυσκολίες— κατόρθωσαν να συστήσουν μια νησίδα αληθινής πληροφόρησης εν μέσω τειχών παραπλάνησης και μεθοδευμένης ψευδολογίας. Προσκεκλημένοι ήταν μερικοί από τους πιο διακεκριμένους ευρωπαίους επιστήμονες και νομικούς —μεταξύ των οποίων ο καθηγητής ιατρικής νανοπαθολογίας Stefano Montanari, ο ιολόγος και κλινικός γιατρός Gulio Tarro, ο γερμανός ειδικός στην ανθρώπινη ιατρική Guido Hofmann, ο φυσιολόγος Wolfgang Wodarg, ο ιταλός δικαστής και πολιτικός Angelo Giorgianni, ο ιατροδικαστής Pascuale Mario Bacco, ο γερμανός δικηγόρος Dirk Sattelmeier, ο δανός ιατρικός και φαρμακολογικός ερευνητής Peter Gotzsche, ο βούλγαρος γιατρός λοιμωδών νοσημάτων Atanas Mangarov, ο γερμανοταϊλανδός καθηγητής μικροβιολογίας, ιολογίας κι επιδημιολογίας Sucharit Bhakdi, η ινδή περιβαλλοντολόγος και ακτιβίστρια Vandana Siva, κ.ά.— οι οποίοι, έχοντας βρεθεί στην πρώτη γραμμή τού επιδημιολογικού και πολιτικού αγώνα αυτής της χρονιάς, ήταν σε θέση να δώσουν συγκλονιστικές πληροφορίες για την πραγματική διάσταση του υγειονομικού κινδύνου, τη χάλκευση των στατιστικών στοιχείων, τις αληθινές αιτίες των πιστοποιημένων θανάτων που αποδόθηκαν στον Covid-19, το μέγεθος και τη φύση των νομικών παραβιάσεων, τον ρόλο τού Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και των μεγάλων εταιρειών λογισμικού και φαρμάκων… Για όποιον θέλει να παρακολουθήσει ολόκληρο το συνέδριο, βρίσκεται προσωρινά αναρτημένο εδώ: http://www.eoeresearch.org/covid19/?fbclid=IwAR34j2x4XtYvoLWCAp3DnEB2RgL1hXBNuW7oi1bkty0AweEu6K1DXUJts_Y. Πρέπει επίσης να γίνει γνωστό ότι ακολούθησαν απόπειρες εκφοβισμού των ελλήνων διοργανωτών και απειλές αποβολής κάποιων από τον Ιατρικό Σύλλογο. 

Ένα μήνα αργότερα εξ άλλου, στις 27 Οκτωβρίου 2020, αναρτήθηκε στο facebook από έναν εμπορικό τραγουδιστή, τον Γρηγόρη Πετράκο, ένα εντυπωσιακά ενημερωμένο 20λεπτο βίντεο (προφανέστατα προϊόν συλλογικής έρευνας) με στοιχεία παρμένα από επίσημες πηγές. Κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος ν’ αμφισβητήσει την αλήθεια τους —διότι καμία αλήθεια σε αυτή τη συζήτηση δεν είναι αδιαμφισβήτητη, και λιγότερο όλων άλλωστε η κυβερνητική—, αλλ’ αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο υπό τη μορφή μιας δημόσιας συζήτησης, απαραίτητης ούτως ή άλλως. Αντ’ αυτού, είδαμε ένα ενορχηστρωμένο λιντσάρισμα του εν λόγω τραγουδιστή από τα υπηρεσιακά ΜΜΕ (χωρίς καμία αναφορά στο περιεχόμενο), το αυτόματο «ρίξιμό» του από τον δικτυακό πάροχο (μπορεί ωστόσο να το ξαναβρεί κανείς —μέχρι νεωτέρας— εδώ: Đăng nhập Facebook | Facebook), και την ποινική δίωξή του για «διασπορά ψευδών ειδήσεων»! Αυτό το αδιανόητο κλίμα καταστολής, που χαρακτηρίζει μόνο σκληρές δικτατορίες, δίνει το μέτρο τού τί διακυβεύεται πολιτικά σε όλη αυτή την εκστρατεία υγειονομικής τρομοκράτησης που ζούμε. 

Στην Ευρώπη την ίδια στιγμή, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, χιλιάδες κόσμου έχουν ξεσηκωθεί και συγκρούονται βίαια με τη αστυνομία εναντιούμενοι στον φασισμό με ιατρική μάσκα. Η Ελλάδα τί κάνει; Το τραγικό φιάσκο της «αριστερής παρένθεσης» φαίνεται ότι έχει παραλύσει κάθε ριζοσπαστικό ανακλαστικό, για πολλές δεκαετίες…

Δεν υπάρχει ξεχωριστό Ποινικό Δίκαιο… για τις τράπεζες


Δεν υπάρχει ξεχωριστό Ποινικό Δίκαιο… για τις τράπεζες
Γρηγόρης Καλφέλης

 Δεν μπορεί να υπάρχει ξεχωριστό Ποινικό Δίκαιο για τις Τράπεζες και να απαλλάσσονται ορισμένα τραπεζικά στελέχη από τις ποινικές τους ευθύνες για κακουργηματική απιστία με τέτοιου είδους κακές και αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις!

Το 1928 ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε διατυπώσει στο θεατρικό του έργο «Η Όπερα της Πεντάρας» την περίφημη άποψη , ότι «μεγαλύτερο αδίκημα και από τη ληστεία μιας τράπεζας, είναι η ίδρυσή της»!

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και δε συμφωνώ με την παραπάνω άποψη, γιατί η μεταπολεμική ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει περίτρανα ότι μια δυτική δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει , αν δεν υπάρχει ένα υγιές τραπεζικό σύστημα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι αναγκαίο να αναφέρουμε επίσης, ότι οι τράπεζες δεν συνιστούν ένα απομονωμένο πεδίο , αλλά συνιστούν ένα αναπόσπαστο στοιχείο μιας κοινωνίας και μιας οικονομίας.

Εξάλλου στα χρόνια της σκληρής οικονομικής κρίσης οι Έλληνες φορολογούμενοι είχαν ανακεφαλαιώσει τα προβληματικά τραπεζικά ιδρύματα με τα δικά τους λεφτά.

Υπό αυτήν την έννοια πιστεύω ακράδαντα, ότι η ποινική μεταχείριση ενός τραπεζικού στελέχους , το οποίο διαπράττει ένα κακούργημα και χορηγεί κάποιο δάνειο πάνω από 120.000 ευρώ χωρίς εμπράγματη εξασφάλιση, δεν είναι δυνατό να είναι διαφορετική…

Σε σύγκριση με την ποινική μεταχείριση την οποία θα έχουν τα στελέχη άλλων ιδιωτικών εταιριών.

Ή τα στελέχη των οργανισμών του Δημοσίου, όταν διαπράττουν το ίδιο έγκλημα (:δηλαδή το έγκλημα της κακουργηματικής απιστίας του άρθρου 390 του Ποινικού Κώδικα).

Μια τέτοια θεώρηση θα ερχόταν σε σφοδρή αντίθεση με το άρθρο 4 του Συντάγματος το οποίο καθιερώνει τη διαβόητη «ισότητα απέναντι στο νόμο» !

Κάτω από αυτό το πρίσμα θεωρώ , ότι είναι εντελώς προβληματική -και ίσως επικίνδυνη- η ρύθμιση την οποία είχε ψηφίσει ο σημερινός Υπουργός Δικαιοσύνης με το άρθρο 12 του ν. 4637 /2019.

Τι ακριβώς λέει η ρύθμιση τούτη; Ότι η κακουργηματική απιστία θα διώκεται μόνο μετά από καταγγελία («έγκληση») της ίδιας της Τράπεζας.

Δεν το αποκλείω, αλλά νομίζω ότι είναι εξαιρετικά αφελές να πιστεύει κανείς ότι ένα Τραπεζικό ίδρυμα θα φανεί ιδιαίτερα πρόθυμο για να καταγγείλει μια κακουργηματική απιστία , η οποία έχει διαπραχθεί στους κόλπους του!

Και δεν κατανοώ ειλικρινά καθόλου, γιατί οι Εισαγγελικές αρχές θα παρεμβαίνουν αυτεπάγγελτα όταν λαμβάνουν μια πληροφορία ότι έχει τελεστεί το ανωτέρω έγκλημα σε ένα περιφερειακό Δήμο της Θεσσαλονίκης!

Και δεν θα παρεμβαίνουν αυτεπάγγελτα , όταν πληροφορούνται ότι το ίδιο έγκλημα έχει ενδεχόμενα διαπραχθεί στους κόλπους μιας Τράπεζας!

Όλα αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα , γιατί κατ΄ ουσία οι Τράπεζες θα έχουν μια «ποινική ασυλία»!

Και με ενοχλεί και κάτι άλλο. Ποιο ; Με τον ίδιο νόμο (4637/2019) είχε τεθεί από την κυβέρνηση και μια τετράμηνη προθεσμία για να υποβάλλουν οι Τράπεζες (αν το ήθελαν) «μια έγκληση» για τις εκκρεμείς ποινικές υποθέσεις, οι οποίες είχαν ανοίξει αυτεπάγγελτα και αφορούσαν πράξεις απιστίας.

Ωστόσο όλοι γνωρίζουμε , ότι όταν περνάει η προθεσμία για την υποβολή της έγκλησης, τότε «εξαλείφεται το αξιόποινο» !

Υπό αυτήν την έννοια η παραπάνω ρύθμιση είναι-κατά τη γνώμη μου- αντισυνταγματική γιατί η εκτελεστική εξουσία (: η κυβέρνηση) προωθεί μια εσπευσμένη «εξάλειψη του αξιοποίνου» – ή μια κρυπτοαμνηστία για ορισμένα τραπεζικά στελέχη- για κακουργήματα απιστίας για τα οποία θα έπρεπε να αποφασίσουν τα αρμόδια ποινικά δικαστήρια (:σύγχυση εξουσιών).

Και όλες αυτές οι μεθοδεύσεις είχαν καυτηριαστεί από τους μεγάλους καθηγητές του Ποινικού Δικαίου, δηλαδή από τον Ιωάννη Μανωλεδάκη και από τον Νικόλαο Ανδρουλάκη!

Το συμπέρασμα; Δεν μπορεί να υπάρχει ξεχωριστό Ποινικό Δίκαιο για τις Τράπεζες και να απαλλάσσονται ορισμένα τραπεζικά στελέχη από τις ποινικές τους ευθύνες για κακουργηματική απιστία με τέτοιου είδους κακές και αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις!

Επίσης, όλοι είναι απαραίτητο να κατανοήσουν, ότι κατά το Σύνταγμα μας μόνο τα αρμόδια ποινικά δικαστήρια αποφασίζουν για την «απαλλαγή» των κατηγορουμένων !

Όχι η κυβέρνηση!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πιστεύω ειλικρινά, ότι ο Εισαγγελέας του ΑΠ είναι αναγκαίο να ασχοληθεί άμεσα με αυτό το θέμα !



Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020

Covid-19_GR: Η αθέατη πλευρά της διαχείρισης μιας πανδημίας.

 Covid-19_GR: Η αθέατη πλευρά της διαχείρισης μιας πανδημίας.

(Απόσπασμα έρευνας...)

Η παρούσα προ-δημοσίευση αποτελεί απόσπασμα του σκέλους (1) της έρευνας η οποία θα καλύπτει την περίοδο από 1.4.2020 έως και την 31.3.2021.

Η πλήρης έρευνα θα περιλαμβάνει: 

1. Οι “κρυφοί” δείκτες της πανδημίας στη χώρα μας συγκριτικά με τις χώρες της Ευρώπης.
2. Η δοκιμασία του δημοσίου συστήματος υγείας και η απαξίωσή του εν καιρώ πανδημίας.
3. Η περιστολή των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
4. Ο οικονομικός στραγγαλισμός των μεσαίων και μικρομεσαίων κοινωνικών τάξεων.

O δείκτης D:C
Πρόκειται για το ποσοστό θνησιμότητας των διαπιστωμένων κρουσμάτων Covid 19 και εκφράζεται από το πηλίκο του αριθμού των θανάτων (D) λόγω της μόλυνσης δια του πλήθους των κρουσμάτων (C). Για την τεκμηρίωση των όποιων συμπερασμάτων θα μας προσφέρει ο δείκτης, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αποτελεί προϊόν μιας σωρευτικής διαδικασίας συνάθροισης στοιχείων η οποία θα εκκινεί από την αρχή της πανδημίας και θα καταλήγει στην ημερομηνία κατά την οποία επιθυμούμε να εξάγουμε τα όποια συμπεράσματα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποιούνται τα στοιχεία που συγκεντρώνονται στην ιστοσελίδα https://www.worldometers.info/about/ στην οποία αποστέλλονται αναφορές από το σύνολο σχεδόν των χωρών του πλανήτη. Σε αυτή τη διεύθυνση  μπορεί ο καθένας ανά πάσα στιγμή να προστρέξει για να ενημερωθεί αναλυτικά για την κάθε χώρα. Η ιστοσελίδα λαμβάνει τα στοιχεία από τους αρμόδιους υγειονομικούς θεσμούς κάθε χώρας ανά 24ωρο και άμεσα ενημερώνει τους πίνακές της.

 Η αξιοπιστία του δείκτη μπορεί να υπονομευθεί με δύο τρόπους:
-ο ένας τρόπος είναι η απόκρυψη του πραγματικού αριθμού των κρουσμάτων,
-και ο άλλος τρόπος είναι η απόκρυψη του πραγματικού αριθμού των θανάτων.
Όμως και στις δύο αυτές περιπτώσεις η "ηλικία" του δείκτη μπορεί να εξισορροπήσει τις όποιες προσωρινές "νοθείες" των κρατικών αρχών μιας και τα δύο αυτά μεγέθη δεν μπορούν να αποκρύβονται επί μακρόν.

Η απόκρυψη του πραγματικού αριθμού των κρουσμάτων χωρίς ισόρροπη απόκρυψη των θανάτων ανεβάζει το δείκτη D:C. Επομένως το ζητούμενο για την όποια αρχή είναι το κατά πόσο μπορεί να αποκρύψει τους θανάτους στην επικράτειά της. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο δείκτης παραμένει στα επιθυμητά για την κάθε αρχή επίπεδα.

Όμως ποια είναι η αξία του δείκτη D:C;
Εκτός των περιπτώσεων των χωρών με ιδιαίτερα πληθυσμιακά χαρακτηριστικά, ο δείκτης αυτός προσμετρά τη δυνατότητα του συστήματος υγείας μιας χώρας να περιθάλψει αποτελεσματικά όσους μολύνθηκαν/ασθένησαν από τον ιό.  Συνέβη πράγματι στα πρώτα στάδια της πανδημίας τα συστήματα υγείας πολλών χωρών να αιφνιδιασθούν και να καταρρεύσουν. Δικαιολογημένο, λόγω  ενός ιού άγνωστου, με ικανότητα γρήγορης μετάδοσης αλλά και με επιθετικότητα στα ζωτικά όργανα του ανθρώπινου οργανισμού και ειδικά στον πληθυσμό των ευπαθών ομάδων. Δεν υπήρχε φάρμακο, δεν υπήρχαν η τεχνογνωσία, οι κατάλληλες υποδομές, το εξειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό σε επάρκεια, κ.λπ. 

Έτσι σαν  πρώτο και εν πολλοίς αποτελεσματικό "φάρμακο" επιλέχθηκε ο εγκλεισμός. Βάσει αυτών θα έπρεπε ο δείκτης D:C. με την πάροδο του χρόνου να ελαχιστοποιείται, αφού δόθηκε, ελέω εγκλεισμού, επαρκής χρόνος στα συστήματα υγείας να προετοιμασθούν. Συνέβη όμως αυτό ; 

Αυτό θα εξετάσουμε τώρα με τη βοήθεια των πινάκων που ακολουθούν. Και η απάντηση που προκύπτει είναι ΟΧΙ. 
Εξετάζοντας το σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών, στη χώρα μας και σε μερικές άλλες γειτονικές της χώρες ο δείκτης αυξάνεται μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα. Όπως θα δείτε και στον πίνακα που εξετάζουμε ιστορικά από 15.4.2020, συμβαίνει ο δείκτης να αυξάνεται και να υποσκελίζει σε μέγεθος το δείκτη χωρών όπως η Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Γαλλία, κ.α.  Χώρες που κτυπήθηκαν αιφνιδιαστικά ή υποτίμησαν την επικινδυνότητα του ιού ή εφάρμοσαν πολύ πιο χαλαρά μέτρα από αυτά της χώρας μας. 

Την 1.10.2020 η χώρα μας ήταν  κατείχε την εικοστή πρώτη θέση στην κατάταξη των χωρών με τις χειρότερες επιδόσεις των συστημάτων υγείας, Την 31.10.2020 "ανέβηκε" στη δέκατη έκτη θέση και την 12.12.2020 στην έκτη θέση. Μέσα σε δέκα ημέρες δε, κατέλαβε "επαξίως" τη θέση 4, υποσκελίζοντας το Βέλγιο και την Ιταλία.

Ποιες είναι οι άλλες 9 χώρες που διαθέτουν τα πιο αναποτελεσματικά συστήματα υγείας αλλά και πρόνοιας;  
Παρατηρήστε  την τελευταία στήλη στον πίνακα: Βοσνία, Β. Μακεδονία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Βέλγιο. Η Ιταλία "κουβαλάει" το Μπέργκαμο, κάτι αντίστοιχο και η Ισπανία, η Αγγλία την φιλελεύθερη πολιτική της αλλά και την υποτίμηση του ιού, το δε Βέλγιο πιθανόν, το παράδοξο σύστημα καταμέτρησης των θανάτων  λόγω Covid 19 στην πρώτη φάση της πανδημίας*, να εκτόξευσε αρχικά το δείκτη. Για τις υπόλοιπες χώρες μπορείτε να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Η Ελλάδα καλπάζει...
Την 01.10.2020 ο δείκτης για τη χώρα μας ήταν στο 2.01%. Την 12.12 ήταν στο 2.91% και την 22.12 στο 3.28% (δηλαδή 3.28 θάνατοι ανά 100 κρούσματα). Κάποιοι μπορεί να ενθυμούνται πως στην αρχή της πανδημίας ο εθνικός μας λοιμωξιολόγος ισχυριζόταν πως ο ιός δεν είναι θανατηφόρος όσο ο ιός της γρίππης και ισχυριζόταν πως μόνο το 1% των προσβληθέντων από τις ευπαθείς ομάδες κινδυνεύει. Ήταν η εποχή "δεν χρειάζονται οι μάσκες". 

Το πληθυσμιακό παράδοξο.
Στον πίνακα 2 θα δούμε πως σε κάποιες χώρες με υποβαθμισμένο σύστημα υγείας ο δείκτης θνησιμότητας λόγω Covid 19 παραμένει χαμηλός ίσως και μέσα στα όρια των προβλέψεων του εθνικού μας λοιμωξιολόγου. Π.χ. στην Τουρκία. Το "παράδοξο" εξηγείται από την πληθυσμιακή ιδιαιτερότητα της. Το 75% του πληθυσμού της είναι νέοι και συνεισφέρουν στο 80% των συνολικών κρουσμάτων.  Το ίδιο συμβαίνει σε πολλές μουσουλμανικές χώρες, κάτι όμως που δεν μπορεί να ισχύσει για τις χώρες του δυτικού κόσμου.

Ενδεικτικά στοιχεία από διάφορες άλλες χώρες

Τελικά τί μάθαμε από τους διαχειριστές της πανδημίας στη χώρα μας;
1. Ότι οι ΜΕΘ δεν αυξήθηκαν ποτέ. Η ίδια η κυβέρνησή μας ομολόγησε κατ' επανάληψη  πως παρέλαβε 580 ΜΕΘ  από την προηγούμενη κυβέρνηση. Όμως ένα από τα σκιάχτρα για να επιτύχει ο εγκλεισμός μας ήταν ο μαγικός αριθμός 600. Οσάκις οι διασωληνωμένοι ξεπερνούσαν τους 600, στήνονταν ΜΕΘ σε αντίσκηνα.  
2. Μάθαμε επίσης για τη μακάβρια εξίσωση θανάτων και διασωληνωμένων. Όσο περισσότεροι θάνατοι, τόσο πιο πολλές οι ελεύθερες ΜΕΘ.
3. Μάθαμε πως οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονταν σε "χειρότερη θέση" από τη χώρα μας. Όταν όμως εξετάσουμε ιστορικά το δείκτη D:C θα δούμε πως όλες σχεδόν οι ευρωπαϊκές χώρες μείωσαν το δείκτη έως και 3 φορές σε αντίθεση με τη χώρα μας που τον τριπλασίασε μέσα σε 2 μήνες. Αυτό οφείλεται στη βελτίωση των συστημάτων υγείας των χωρών αυτών. Διότι το κύριο  δεν είναι αν θα ασθενήσει κανείς αλλά τον αν το σύστημα υγείας θα τον θεραπεύσει.
4. Μάθαμε ότι τα δύο εκατομμύρια εμβόλια που θα αγοράζαμε τον Δεκέμβρη έγιναν 300.000 λόγω πληθυσμιακής αναλογικότητας. Το ότι η Πορτογαλία παρέλαβε όσα εμβόλια είχε παραγγείλει (3.000.000) οφείλεται σε διαχειριστικό ...λάθος.
5. Μάθαμε ότι τα πρόστιμα λόγω μη τήρησης των μέτρων αποτελούν μια σοβαρή πηγή δημοσίων εσόδων. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά  στην ιστοσελίδα της "Εθνικής Αρχής Διαφάνειας" με τίτλο "Αποτίμηση ελέγχων covid-19" για να το διαπιστώσει.
6. Μάθαμε ότι το ρουφιανιλίκι είναι "εθνικό καθήκον" με το αζημίωτο βεβαίως-βεβαίως. Δείτε εδώ τη σχετική θεσμοθέτηση από το "επιτελικό κράτος"
7. Τέλος, μάθαμε από το Bloomberg ότι η χώρα μας είναι μία από τις 4 χειρότερες χώρες παγκοσμίως για να ζεί κανείς σε καιρούς πανδημίας. Kαι επί πλέον 

Κι' έχουμε να μάθουμε πολλά ακόμη. Όμως για τα "εντοιχισμένα κρούσματα" και τα "κρυμμένα" πτώματα  δεν παίρνουμε όρκο ότι θα μάθουμε ποτέ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανά τακτά χρονικά διαστήματα η παρούσα μελέτη θα εμπλουτίζεται με επικαιροποιημένα στατιστικά στοιχεία και παρατηρήσεις.

* Ίσχυσε στην πρώτη φάση της πανδημίας το εξής:
 οι θάνατοι που ξεπερνούσαν σε αριθμό το ιστορικά ανά έτος και ανά εποχή κατακτημένο  αριθμό, κατατάσσονταν στους θανάτους λόγω Covid 19.


Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2020

Η Κομισιόν ανακοίνωσε το σχέδιο για κόκκινα δάνεια και bad bank

  Η Κομισιόν ανακοίνωσε το σχέδιο για κόκκινα δάνεια και bad bank


Οι δράσεις και οι τέσσερις στόχοι της Κομισιόν για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας - Έτοιμη να στηρίξει τη δημιουργία εθνικών bad bank.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε σήμερα στρατηγική για την πρόληψη της μελλοντικής συσσώρευσης μη εξυπηρετούμενων δανείων (ΜΕΔ) σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως αποτέλεσμα της κρίσης του κοροναϊού. Στόχος της στρατηγικής, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, είναι να εξασφαλίσει ότι τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις της ΕΕ εξακολουθούν να έχουν πρόσβαση στη χρηματοδότηση που χρειάζονται.

Δεδομένου του αντίκτυπου του κοροναϊού στην οικονομία της ΕΕ, ο όγκος των ΜΕΔ αναμένεται να αυξηθεί σε ολόκληρη την ΕΕ, αν και ο χρόνος εκδήλωσης και το μέγεθος αυτής της αύξησης εξακολουθούν να είναι αβέβαια. Ανάλογα με την ταχύτητα ανάκαμψης της οικονομίας της ΕΕ από την κρίση του κοροναϊού, η ποιότητα των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών και, με τη σειρά της, η δανειοδοτική τους ικανότητα θα μπορούσαν να επιδεινωθούν.

Ο κ. Βάλντις Ντομπρόβσκις, εκτελεστικός αντιπρόεδρος για μια Οικονομία στην Υπηρεσία των Ανθρώπων, δήλωσε τα εξής: «Η ιστορία μάς δείχνει ότι είναι καλύτερο να αντιμετωπίζουμε τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έγκαιρα και αποφασιστικά, ιδίως αν θέλουμε οι τράπεζες να συνεχίσουν να στηρίζουν τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Στην παρούσα φάση, αναλαμβάνουμε προληπτική και συντονισμένη δράση. Η στρατηγική που παρουσιάσαμε σήμερα θα συμβάλει στην ταχεία και βιώσιμη ανάκαμψη της Ευρώπης, βοηθώντας τις τράπεζες να απαλλάξουν τους ισολογισμούς τους από αυτά τα δάνεια και να διατηρήσουν τη ροή των πιστώσεων».

Η Μαρέιντ Μαγκίνες, επίτροπος αρμόδια για τις Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες, τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα και την Ένωση Κεφαλαιαγορών, δήλωσε τα εξής: «Πολλές επιχειρήσεις και νοικοκυριά έχουν υποστεί σημαντική οικονομική πίεση λόγω της πανδημίας. Για την Επιτροπή, ύψιστη προτεραιότητα αποτελεί η διασφάλιση ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες και οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις εξακολουθούν να λαμβάνουν στήριξη από τις τράπεζές τους. Σήμερα προτείνουμε μια σειρά μέτρων τα οποία, παράλληλα με τη διασφάλιση της προστασίας των δανειοληπτών, μπορούν να προλάβουν μία αύξηση των ΜΕΔ, παρόμοια με εκείνη που σημειώθηκε μετά την τελευταία χρηματοπιστωτική κρίση».

Προκειμένου να παρασχεθούν στα κράτη-μέλη και στον χρηματοπιστωτικό τομέα τα απαραίτητα εργαλεία για την έγκαιρη αντιμετώπιση της αύξησης των ΜΕΔ στον τραπεζικό τομέα της ΕΕ, η Επιτροπή προτείνει μια σειρά δράσεων με τέσσερις κύριους στόχους:

Περαιτέρω ανάπτυξη δευτερογενών αγορών για επισφαλή περιουσιακά στοιχεία
Η περαιτέρω ανάπτυξη δευτερογενών αγορών θα δώσει τη δυνατότητα στις τράπεζες να κρατήσουν τα ΜΕΔ εκτός των ισολογισμών τους, διασφαλίζοντας παράλληλα περαιτέρω ενισχυμένη προστασία για τους οφειλέτες. Βασικό βήμα στη διαδικασία αυτή θα είναι η έγκριση της πρότασης της Επιτροπής για τους διαχειριστές πιστώσεων και τους αγοραστές πιστώσεων, η οποία συζητείται επί του παρόντος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. Οι κανόνες αυτοί θα ενισχύσουν την προστασία των οφειλετών στις δευτερογενείς αγορές.

Η Επιτροπή κρίνει σκόπιμη τη δημιουργία κεντρικού ηλεκτρονικού κόμβου δεδομένων σε επίπεδο ΕΕ, προκειμένου να ενισχυθεί η διαφάνεια της αγοράς. Ένας τέτοιος κόμβος θα λειτουργεί ως αρχείο δεδομένων στο οποίο θα στηρίζεται η αγορά ΜΕΔ, προκειμένου να καταστεί δυνατή η καλύτερη ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων φορέων [πωλητές πιστώσεων, αγοραστές πιστώσεων, διαχειριστές πιστώσεων, εταιρείες διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων (ΕΔΠΣ) και ιδιωτικές πλατφόρμες ΜΕΔ], ώστε τα ΜΕΔ να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά. Βάσει δημόσιας διαβούλευσης, η Επιτροπή θα διερευνήσει διάφορες εναλλακτικές λύσεις για τη δημιουργία κέντρου δεδομένων σε ευρωπαϊκό επίπεδο και θα καθορίσει την καλύτερη μελλοντική πορεία. Μία από τις εναλλακτικές είναι η δημιουργία κόμβου δεδομένων με την επέκταση του πεδίου αρμοδιοτήτων της υφιστάμενης ευρωπαϊκής αποθήκης δεδομένων (European DataWarehouse).

Μεταρρύθμιση της νομοθεσίας της ΕΕ για την εταιρική αφερεγγυότητα και την είσπραξη οφειλών
Η μεταρρύθμιση θα συμβάλει στη σύγκλιση των διαφόρων πλαισίων αφερεγγυότητας σε ολόκληρη την ΕΕ, διατηρώντας παράλληλα υψηλά πρότυπα προστασίας των καταναλωτών. Η ευρύτερη σύγκλιση των διαδικασιών αφερεγγυότητας θα αυξήσει την ασφάλεια δικαίου και θα επιταχύνει την ανάκτηση αξίας προς όφελος τόσο του πιστωτή όσο και του οφειλέτη. Η Επιτροπή καλεί το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σε ταχεία σύναψη συμφωνίας σχετικά με τη νομοθετική πρόταση για κανόνες ελάχιστης εναρμόνισης σχετικά με την ταχεία εξωδικαστική αναγκαστική εκτέλεση επί εξασφαλίσεων, την οποία πρότεινε η Επιτροπή το 2018.

Στήριξη της σύστασης και συνεργασίας εθνικών εταιρειών διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων (ΕΔΠΣ) σε επίπεδο ΕΕ
Οι εταιρείες διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων (σ.σ. bad bank) είναι φορείς που παρέχουν αρωγή σε τράπεζες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αφαιρούν ΜΕΔ από τους ισολογισμούς τους. Έτσι βοηθούν τις τράπεζες να επικεντρωθούν εκ νέου στη χορήγηση δανείων σε βιώσιμες επιχειρήσεις και νοικοκυριά αντί να διαχειρίζονται ΜΕΔ. Η Επιτροπή είναι έτοιμη να στηρίξει τα κράτη-μέλη στη δημιουργία εθνικών ΕΔΠΣ -εφόσον το επιθυμούν- και θα διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να ενισχυθεί η συνεργασία με τη δημιουργία ενός ενωσιακού δικτύου εθνικών ΕΔΠΣ. Παρόλο που οι εθνικές ΕΔΠΣ είναι πολύτιμες διότι διαθέτουν εγχώρια εμπειρογνωμοσύνη, ένα ενωσιακό δίκτυο εθνικών ΕΔΠΣ θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα στους εθνικούς φορείς να ανταλλάσσουν βέλτιστες πρακτικές, να επιβάλλουν πρότυπα δεδομένων και διαφάνειας και να συντονίζουν καλύτερα τις δράσεις τους. Το δίκτυο των ΕΔΠΣ θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιεί τον κόμβο δεδομένων για τον συντονισμό και τη συνεργασία μεταξύ τους, με σκοπό την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τους επενδυτές, τους οφειλέτες και τους διαχειριστές. Η πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με τις αγορές ΜΕΔ προϋποθέτει την τήρηση όλων των σχετικών κανόνων για την προστασία των δεδομένων των οφειλετών.

Προφυλακτικά μέτρα
Παρόλο που ο τραπεζικός τομέας της ΕΕ είναι συνολικά πολύ πιο υγιής από ό,τι μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, τα κράτη-μέλη εξακολουθούν να έχουν διαφορετικές αντιδράσεις οικονομικής πολιτικής. Δεδομένων των ειδικών συνθηκών της τρέχουσας κρίσης στον τομέα της υγείας, οι αρχές έχουν τη δυνατότητα να εφαρμόζουν προληπτικά μέτρα δημόσιας στήριξης, όπου χρειάζεται, ώστε να διασφαλίζεται η συνέχιση της χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας, στο πλαίσιο της οδηγίας της ΕΕ για την ανάκαμψη και την εξυγίανση των τραπεζών και το πλαίσιο των κρατικών ενισχύσεων.